ในห้องประชุมคณะกรรมการบริษัทสำนักงานใหญ่หัวหน่าซื่อ เจิ้งกั๋วเฉียงเพิ่งจะนั่งลง เอกสารแจ้งเตือนการรับลูกค้าของเป่ยเฉิน แคปิตอลก็ถูกสาดใส่หน้าของเขา
"แกอธิบายให้ฉันฟังหน่อย"
ประธานกรรมการเจ้าหมิงซานชี้ไปที่รายชื่อท้ายเอกสาร สีหน้าเคร่งเครียด
"ทำไมเป่ยเฉินถึงระบุชื่อแกเป็นพิเศษ แล้วชื่อหัวหน่าซื่อยังไปอยู่ต่อจากแกอีก?"
"บริษัทที่มีรายได้ปีละหลายหมื่นล้านบาท ตอนนี้เพราะผู้ช่วยฝ่ายจัดซื้อคนเดียว ถึงกับถูกถอดออกจากรายชื่อชิปและช่องทางธุรกิจต่อไปด้วยกันเลย"
"แกเป็นคนของหัวหน่าซื่อ หรือว่าหัวหน่าซื่อเป็นลูกน้องของแกกันแน่?"
ในห้องประชุมไม่มีใครกล้าพูดอะไร
เหงื่อเริ่มผุดขึ้นที่หน้าผากของเจิ้งกั๋วเฉียง
"ประธานกรรมการ นี่เป่ยเฉินเขาแก้แค้น พวกเราแค่อยากให้เขาเปิดช่องทางอย่างเปิดเผย เพื่อแก้ปัญหาการขาดแคลนชิปของอุตสาหกรรม"
"แค่?"
เจ้าหมิงซานเปิดบันทึกการประชุม
"เทศบาลเสนอให้เจรจาสัญญาซื้อขายตามปกติ แกปฏิเสธ เป่ยเฉินให้แกส่งแบบ อะไร จำนวน และกำหนดส่ง แกก็ปฏิเสธอีก"
"แกไม่ซื้อของ แต่ขอแค่ข้อมูลติดต่อซัพพลายเออร์ของเขา นี่มันเรียกว่าการจัดซื้อเหรอ?"
"แกไปห้างซื้อตู้เย็นสักเครื่อง ยังต้องให้เขาส่งเบอร์โทรศัพท์เจ้าของโรงงานตู้เย็นมาให้แกอีกเหรอ?"
เจิ้งกั๋วเฉียงอ้าปากจะพูด
"ตอนนั้นเวลามันเร่งรีบ ต้องประสานกำลังการผลิตกับหลายบริษัทพร้อมกัน"
"ใครสั่งให้แกเป็นหัวเรือ?"
เจ้าหมิงซานจ้องหน้าเขา
"กลุ่มตระกูลฉินเคยติดต่อแกไหม?"
เจิ้งกั๋วเฉียงเงียบ
ความเงียบนั้น ทำให้สีหน้าของกรรมการหลายคนในห้องเปลี่ยนไปทันที
พวกเขาไม่รังเกียจที่เจิ้งกั๋วเฉียงจะพยายามหาชิปให้หัวหน่าซื่อ แต่พวกเขารับไม่ได้ที่เขาจะใช้บริษัทรถยนต์ที่มีอนาคตสดใส เป็นเครื่องมือให้กลุ่มตระกูลฉินใช้ต่อสู้กับเป่ยเฉิน