“ตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าแรงจูงใจของเธอคืออะไร…”
ไป๋เซียวเซียวมองหนิงชิวสุ่ยอย่างไม่ตั้งใจ
เขาก้มหน้าลง ไม่พูดอะไร ราวกับมีเรื่องกลัดกลุ้มในใจ
“สรุปแล้ว การรวบรวมเบาะแสยังต้องพึ่งพาตัวเราเอง”
“ตอนนี้เวลายังเหลือเฟือ เราไปดูที่ที่ไกลที่สุดก่อนดีกว่า แบบนี้วันหลัง ๆ จะได้ไม่กดดันมาก”
ทั้งสามเดินตามป้ายบอกทางในป่าทึบมาจนถึงบ่อน้ำไม่มีวันแห้ง
บ่อน้ำนี้ตั้งอยู่ท่ามกลางไผ่เขียวขจี ปากบ่อปกคลุมด้วยมอสส์ รอบ ๆ รกไปด้วยวัชพืช นอกจากป้ายไม้ที่ปักอยู่ข้างบ่อแล้วก็ไม่มีอะไรอีก
ดูท่าทางคงไม่มีใครมาที่นี่มานานแล้ว
ข้อความบนป้ายไม้คือคำอธิบายเกี่ยวกับประวัติศาสตร์อันยาวนานของบ่อน้ำนี้ โดยยังไม่ลืมที่จะเอ่ยถึงเหตุการณ์ในปีที่แห้งแล้งครั้งนั้นอีกครั้งอย่างย่อ ๆ
เกี่ยวกับร่วนไคหวงและก่วงซิว
“ชาวบ้านพวกนี้ ช่างจำบุญคุณคนจริง…”
หลิวเฉิงเฟิงชมเชย เขามาถึงขอบบ่อ มองลงไปในน้ำในบ่อ
หนิงชิวสุ่ยและไป๋เซียวเซียวยืนอยู่หน้าป้ายไม้ คนละซ้ายขวา พินิจดูอยู่นาน
“มีความเห็นอะไรบ้างไหม”
ไป๋เซียวเซียวถาม
เธอสนใจหนิงชิวสุ่ย มือใหม่คนนี้มาก
คุณภาพจิตใจของเขา… แม้แต่ในหมู่ผู้ที่เคยเข้าประตูเลือดมาสี่ห้าครั้ง ก็นับว่าอยู่ในระดับยอดเยี่ยมที่สุดกลุ่มหนึ่ง
“มีข้อสันนิษฐานที่แย่มากอย่างหนึ่ง…”
หนิงชิวสุ่ยมีน้ำเสียงหนักแน่น
“คุณจำได้ไหม ตอนที่เราเจอโหวคงครั้งแรก เขาบอกเราว่า ถ้าเจอเรื่องประหลาดอะไร ให้ไปหาป้าหร่วนร่างทรงในหมู่บ้านได้”