เสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาของถังเจียวดังก้องตลอดทั้งคืน
แต่ไม่มีใครกล้าออกไปดู
ไม่มีใครรู้ว่าในห้องนั้นเธอต้องพบเจอกับอะไร
จนกระทั่งรุ่งเช้า แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาในบ้านพัก ขจัดไอเย็นเยียบไปทั่วทั้งตึก มือใหม่ที่ถูกถังเจียวพาเข้ามาในประตูเลือดจึงกล้าเปิดประตูห้องของถังเจียวอย่างระมัดระวัง เพื่อตรวจดูสภาพของเธอ
แต่ดูไปก็ไม่เป็นไรหรอก ใช่ไหม? เพียงเพราะเหลือบไปมองข้างในแวบเดียว เด็กสาวมือใหม่คนนั้นกลับตกใจจนปัสสาวะราดในทันที!
โดยทั่วไปแล้ว จิตใจของผู้ใหญ่มีแนวป้องกันในระดับหนึ่ง เมื่อพบเจอเรื่องน่าสะพรึงกลัวและพิกลพิสดารเช่นนี้ แม้จะทิ้งบาดแผลทางใจไปอีกนาน แต่ก็มีน้อยครั้งนักที่จะต้องตกใจจนควบคุมตัวเองไม่ได้
แต่ก็มีข้อยกเว้นสำหรับบางคน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนเช้า ขณะที่เบ่งปัสสาวะอั้นไว้
เสียงร้องโหยหวนของเด็กสาวคนนี้ดึงดูดทุกคนให้มาที่หน้าประตูห้องของถังเจียว
พวกเขาแอบมองเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง พบว่าถังเจียวนอนอยู่บนพื้น ร่างกายบิดเบี้ยว พื้นเต็มไปด้วยเศษเนื้อและเลือด เธอไม่เหลือสภาพความเป็นคนอีกแล้ว…
“เมื่อคืนพวกคุณได้ยินเสียงร้องของเธอไหม?”
ชายแว่นถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ไป๋เซียวเซียวมองศพของถังเจียวบนพื้น ในแววตาไม่มีความสงสารอยู่เลย
“เธอร้องดังขนาดนั้น ก็ต้องได้ยินกันอยู่แล้ว”
“แล้ว… แล้วทำไมไม่มีใครไปช่วยเธอเลย?”
“แล้วคุณได้ยิน ทำไมไม่ไปช่วยเธอล่ะ?”
“ฉัน ฉันไม่กล้า พวกเราล้วนเป็นมือใหม่ ไม่มีเครื่องมืออะไรสำหรับเอาชีวิตรอดติดตัว…”
ไป๋เซียวเซียวหัวเราะเยาะ:
“เครื่องมือเอาชีวิตรอดน่ะมีค่ามาก วัตถุภูติผีที่นำออกมาจากประตูเลือดทุกชิ้น ไม่ว่าจะมีฤทธิ์รุนแรงหรือไม่ ต่างก็จำกัดจำนวนครั้งในการใช้ และไม่มีทางเกินสามครั้งเด็ดขาด!”