ตอนที่ 1 คดีแรก: ศพหญิงไร้สมอง (1)
"หญิงร้ายข้างห้องตายอนาถจังเลย เลือดเต็มไปหมด..."
"หัวทุยถูกทุบแตก สมองไหลออกมาเต็มเลย"
ถังชงสะดุ้งตื่น
เธอลืมตาผวาปั๊บ ห้องมืดสนิท มีเสียงซุบซิบดังข้างหู
หนูเหรอ?!
เสียงเด็กที่คิดว่าฝันไปกลับดังขึ้นอีก
"ของกินแค่นั้น ไม่ไว้ในครัวดันไปซุกตู้เสื้อผ้า อย่างกับซ่อนสมบัติ!"
"พวกจนๆ ก็แบบนี้ แม้แต่เนื้อช่วงเทศกาลยังไม่ยอมซื้อ เร็วๆ หาเจอแล้วหยิบไปเลย เกิดไอ้ตัวใหญ่ใจร้ายนั่นโผล่มามันจะทำไง"
เสียงกรุบกริบดังขึ้นกว่าเดิม
ถังชงทั้งตกใจทั้งงงและไม่อยากเชื่อ เธอเปิดไฟหัวเตียง
แสงไฟสีส้มส่องสว่างครึ่งห้องนอน
เธอประสานสายตากับหนูสองตัวที่ห่างจากตัวเธอไม่ถึงครึ่งเมตร
ตัวหนึ่งถูซิปให้เปิดออก อีกตัวเขย่งเท้าเตรียมจะมุดเข้าไป
งงไปแป๊บเดียว ต่างร้องแหลมพร้อมกัน
"ไอ้พวกจนนน!!!"
ถังชง: ???
พอเห็นทั้งสองตัวจะวิ่งหนี เธอรีบร้อง "อย่าเพิ่งไป เมื่อกี้พวกแกบอกว่าข้างห้องมีคนตายใช่ไหม ฆาตกรล่ะ ยังอยู่ในห้องเธอหรือเปล่า"
เสียงไม่กล้าดังเกินไป
นี่คือบ้านเก่าค่าเช่าไม่ถึงห้าร้อยต่อเดือน หนูดักเท่าไรก็ไม่หมด ผนังก็ไม่เก็บเสียงด้วย
หนูสองตัวจวนจะวิ่งพ้นห้องนอนอยู่แล้ว กลับเบรกกะทันหัน หันกลับมา
ถังชงพูดไปคงไม่มีใครเชื่อ
เธอเห็นความตกใจ ลนลาน เคร่งเครียด สงสัย และสารพัดอารมณ์ซับซ้อนบนหน้าหนู
"คุณพระ ขอทานคุยกับเราเหรอ เธอฟังเราออกหรือไง"
"ไม่จริงน่า ไอ้นั่นมันปีศาจหรือไง คนจะฟังภาษาเจ๊าหนูออกได้ไง"
ถังชงร้อนใจอยากรู้ว่าที่ได้ยินก่อนหน้านี้จริงหรือหลอก
เธอพยักหน้า
"ฉันเข้าใจนะ ถ้าพวกแกเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นที่ห้องข้างๆ"
ถังชงลงจากเตียง หยิบถุงพลาสติกหนึ่งจากตู้เสื้อผ้าผ้าที่ซื้อจากเสียนอวี๋ไม่ถึงสามสิบหยวน
นี่คือขนมที่เหลือจากที่วันนี้มีเพื่อนร่วมงานวันเกิด แบ่งให้เธอแล้วกินไม่หมด
"พวกนี้..."
ถังชงวางถุงไว้ตรงหน้าหนูทั้งสอง เสริมว่า "ของพวกแกหมด"
หนูสองตัวมองหน้ากัน ราวกับกำลังชั่งใจว่า "ข้อแลกเปลี่ยน" นี้สมควรทำหรือไม่
ถังชงเห็นดังนั้น ฉีกซองบิสกิตเล็กโปรยลงตรงหน้า
กลิ่นเนยหอมละมุนดักใจเจ๊าหนูไว้ในพริบตา
พวกมันใช้กรงเล็บคีบขึ้นมาชิ้นหนึ่ง พลางเคี้ยวกร้วมๆ พลางตอบ
"จริงๆ เลย ไอ้ตัวใหญ่ตัวนั้นเข้าไปในห้องมันไม่นานก็มีเสียงตึงดังลั่น"
"เราเข้าไปดู เลือดเยอะมากเลยๆ ตายัยดุร้ายคนนั้นตาค้างเบิกกว้างมาก! ขวัญหนูหนีหมดเลย!"
ถังชงขมวดคิ้วมุ่น ไล่ถาม "ไอ้ตัวใหญ่ที่ลงมือนั่นล่ะ มันไปหรือยัง"
หนูทั้งสองส่ายหัว
"ยังไปเลย ยังอยู่เลยนะ เหมือนขึ้นไปนอนบนเตียง"
"ไม่ใช่ๆ ปกติมันต้องนอนอยู่ข้างๆ ไม่ใช่เหรอ ทำไมมานอนบนตัวหญิงดุคนนั้น แล้วยังกระตุกไปกระตุกมาได้"
หัวใจถังชงแทบกระเด็นขึ้นมาคาอก
สมสู่กับศพ?!
มือหนึ่งคว้าโทรศัพท์ มือหนึ่งกำมีดทำครัว ย่องมายังห้องนั่งเล่น
ตรวจสอบให้แน่ใจว่าที่กั้นประตูไม่มีปัญหา
จะโทรหาเจ้าหน้าที่
"แกรก" เสียงเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน คือเสียงปิดประตู
แต่ในค่ำคืนที่เงียบสนิท ถังชงก็ยังรับรู้ได้
คือฆาตกรออกไปเหรอ
ถังชงแนบชิดประตู ดวงตาขยับไปส่องตู้สอดส่องเองไม่ได้
มืดสนิท
เจ้าของห้องขี้เหนียวจะตาย บอกไปตั้งหลายครั้งก็ไม่ยอมซ่อมไฟเปิดปิดตามเสียงที่ทางเดิน
ทุกครั้งที่เธอทำงานโอทีกลับบ้าน ต้องกระทืบเท้าจนชาไฟถึงจะติด
ด้านนอกมองไม่เห็นอะไรเลย
แต่ถังชงรู้สึกถึงเงาร่างเปื้อนเลือดเงาหนึ่งเดินผ่านไป
ทันใดนั้นมีเสียง "เพล้ง" ดังขึ้น ราวกับมีอะไรถูกเตะล้ม
นั่นคือของพังๆ ที่เธอเอาไปตั้งไว้ข้างนอกก่อนนอนเพื่อรอวันรุ่งขึ้นทิ้ง!
ไฟเปิดตามเสียงติดเสียแล้ว
ในยามที่ไม่ควรจะติดที่สุด
ชายคนหนึ่งหยุดอยู่หน้าประตู ก้มมองเศษขยะที่ตนเตะล้ม
ถังชงตกใจจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ กลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน
ไปเร็ว ไปเร็ว...
ไปเร็วสิ!
ในที่สุดชายคนนั้นก็ขยับ ยกขาจะก้าวออกไป แต่เท้ายังไม่ทันถึงพื้น จู่ๆ หัวเขาก็หันกลับมาจ้องไปที่ประตู
ชั่วขณะนั้น ถังชงนึกว่าชายคนนั้นเห็นตน สบตากันเข้าแล้ว
หัวใจหยุดเต้น!
หนึ่งวินาที สองวินาที... ราวกับผ่านไปครึ่งศตวรรษ
ความจริงเพิ่งผ่านไปเพียงสิบกว่าวินาที ไฟเปิดตามเสียงก็ดับลง
ถังชงฟังเสียงฝีเท้าของชายคนนั้นที่ค่อยๆ ไกลออกไป
ไม่กล้าขยับเลยสักนิด ราวกับถูกกดจุดยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
ไม่ ไม่สิ...
จู่ๆ เธอก็เบิกตากว้าง เกือบจะวิ่งพรวดกลับไปยังห้องนอน ปิดไฟหัวเตียงที่เปิดไว้แต่แรก
ห้องกลับสู่ความมืดอีกครั้ง
เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจ และลมหายใจของตนเอง
ถังชงมาที่ข้างหน้าต่าง ไม่กล้าดึงเปิด ทำได้เพียงมองลอดช่องแคบลงไปข้างล่าง
ใต้แสงไฟถนนสลัว มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้น
เขาไม่ได้หยุดอยู่ เดินไกลออกไปเรื่อยๆ ในความมืดมิดยามราตรี จนลับตา
ถังชงเหมือนถูกสูบพลังทั้งหมดออกไป หมดแรงทรุดนั่งกับพื้น
"ฮือ..."
ความหวาดกลัว โล่งอก สติแตก และอารมณ์อีกสารพัดถาโถมเข้าใส่ จนสุดท้ายเธออดที่จะสะอื้นออกมาเฮือกหนึ่งไม่ได้
หนูทั้งสองสะดุ้งโหยง ดวงตาสี่แววสีเขียวมองหน้ากัน
ร้องไห้ทำไมนะ
ครั้งก่อนที่เห็นอีจนคนนี้ร้องไห้ ก็ตอนที่เธอเพิ่งโทรศัพท์กับคนในบ้านเสร็จต่างหาก!
ปกติสุดยอดจะตาย ขนาดซ่อมท่อน้ำยังโทรมทั้งตัวทั้งขี้ทั้งฉี่ ขัดก้นหม้อจนมือถลอกเลือดไหลยังไม่เคยเห็นเธอร้องไห้เลย
ถังชงปาดน้ำตา มือสั่นเทากดหมายเลขแจ้งตำรวจ
"ฮัลโหล ฉันขอแจ้งความ เพื่อนบ้านฉันถูกฆ่า... จริงๆ นะ ฉัน ฉันได้ยิน ยังไงก็รีบมาเถอะคะ เธอตายจริงๆ!"
ยืนยันว่าตนไม่ใช่แจ้งความเท็จ และไม่ได้เมา
อีกฝ่ายให้เธอหลายอยู่ในบ้าน พวกเขาจะรีบส่งคนมา
ถังชงไม่กล้าขยับ ขดตัวในมุมกำแพงรอเจ้าหน้าที่
หนูสองตัวเหมือนจะพลอยติดบรรยากาศเคร่งเครียดนี้ไปด้วย นานทีจะไม่พูดอะไรเลย หมอบอยู่บนกระเบื้องข้างกายถังชง
"ก๊อกๆๆ—"
ประตูถูกเคาะ
ถังชงลุกขึ้นไปหลังตู้สอดส่อง เห็นคนข้างนอกใส่ชุดตำรวจ จึงโทรกลับไปสอบถามจนแน่ใจว่าพวกเขาคือเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ส่งมาถึงก่อน
ถึงค่อยๆ เปิดประตูออกอย่างระมัดระวัง
ในห้องมืดสนิทไม่ได้เปิดไฟ สิ่งแรกที่ตำรวจนอกเครื่องแบบสองนายเห็นก็คือมีดทำครัวที่สะท้อนแสงอยู่ในมือของหญิงสาว
จากนั้นก็เป็นผมเผ้าสยาย ดวงตาแดงก่ำ
ทั้งสองผงะถอยหลังไปทันที
"คุณผู้หญิง ได้โปรดใจเย็นลงก่อน เราเป็นตำรวจ มาเพื่อช่วยเหลือคุณ!"
"ใช่แล้ว รีบวางอาวุธ! การทำร้ายตำรวจเป็นความผิดร้ายแรง!"
ถังชงเห็นพวกเขาตกใจจนหน้าถอดสี ก็วางมีดทำครัวไว้บนตู้รองเท้าข้างหนึ่งอย่างเขินๆ
"ขอโทษนะคะ นี่ฉันเอาไว้ต่างหากกันตัว"
ได้ยินว่าในเมืองช่วงนี้เพิ่งเกิดคดีฆาตกรต่อเนื่องพุ่งเป้าผู้หญิงที่อยู่ตัวคนเดียว
ถังชงไม่เพียงสั่งซื้อที่กั้นประตูทางออนไลน์
ก่อนนอนยังต้องเอามีดทำครัววางไว้ข้างหมอนด้วย
ตำรวจทั้งสองนายถึงโล่งอก แล้วถามต่อว่าเหตุเกิดที่ห้องไหน
ถังชงพาพวกเขาไป
ประตูปิดอยู่แน่นอน เข้าไม่ได้
เจ้าของห้องพักอยู่อีกฟากหนึ่งของเมือง
ตำรวจจึงโทรตามช่างกุญแจที่ร่วมงานกันตลอด
อีกฝ่ายก่อนลงมือเปิดยังตรวจสอบให้
"ไม่มีรอยงัดประตู คาดว่ารู้จักกับเจ้าของห้อง มีกุญแจบ้านเขา"
เขาสะเดาะกลอนสองสามทีก็เปิดออก ทันทีที่ผลัก กลิ่นคาวเลือดก็ลอยตามมา
ทั้งสี่คนสีหน้าเปลี่ยนในทันที
ตำรวจเข้าไป ไม่นานก็หน้าซีดวิ่งพรวดออกมา
คนหนึ่งยังดีหน่อย หลบไปด้านหนึ่งโทรศัพท์แจกแจงไม่หยุด เหมือนตามกำลังเสริม
อีกคนหนึ่งนั่งยองตรงมุมอวกแหวะออกมาไม่หยุด
ถังชงสะท้านไปทั้งร่าง ผู้หญิงข้างห้องคนนั้น...
ตายแล้วจริงๆ?!
เธอฟังภาษาเจ้าหนูออกจริงๆ ด้วยหรือ?!