“ท่านแม่ทัพน้อยรู้สึกเช่นไรที่ถูกผู้อื่นย่ำยี?”
“อืม... ดูท่าเจ้าจะชื่นชอบอยู่ไม่น้อย...”
หลี่เล่อฉือยกพัดกลมขอบทองพันไหมในมือขึ้นแตะใต้คางเขา แล้วค่อย ๆ เชยขึ้น
ใต้ท้องเรือสำราญมีเพียงตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่งที่จุดอยู่
เสียงคลื่นกระทบลำเรือดังอื้ออึงหม่นทึบ
ท่อนบนของเซียวม่อซื่นเปลือยเปล่า กล้ามเนื้อกำยำเป็นมัด ๆ มีเม็ดเหงื่อผุดพราวภายใต้แสงสลัว
มือทั้งสองถูกเชือกป่านหยาบมัดไพล่ไว้ด้านหลัง เปลือกตาหลุบต่ำ ปอยผมหน้าที่ระลงมาบดบังดวงตาไปกว่าครึ่ง
หลี่เล่อฉือโน้มกายลงเล็กน้อย ใช้ซี่พัดเขี่ยปอยผมข้างขมับที่ตกลงมาออก
“ท่านแม่ทัพน้อยในสภาพถูกผู้อื่นเชือดเฉือนตามใจเช่นนี้ หากเหล่าสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงที่เลื่อมใสท่านได้เห็นเข้า เกรงว่าหัวใจคงแตกสลายเป็นแน่~~”
เซียวม่อซื่นค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตายังคงมีฤทธิ์ยาที่ไม่จางหาย
ลมหายใจหนักหน่วงพ่นลงบนพัดกลมจนหมด
หลี่เล่อฉือเกลี่ยปอยผมของเขาอย่างเอื่อยเฉื่อย ก่อนจะม้วนมันเล่นรอบปลายนิ้วช้า ๆ
“ฮึ องค์หญิงอาวุโสช่างมีเล่ห์เหลี่ยมนัก” เซียวม่อซื่นกล่าวเสียงแหบพร่า
“เรื่องนี้... จะเรียกว่าเล่ห์เหลี่ยมก็ไม่ถึงกับใช่ เพียงอยากสั่งสอนกฎเกณฑ์ในเมืองหลวงให้ท่านแม่ทัพเซียวรู้ไว้เท่านั้น”
หลี่เล่อฉือใช้หน้าพัดเคาะโหนกแก้มของเขาเบา ๆ
จากนั้นนางก็ยืดกายขึ้น ยืนมองคนที่อยู่บนพื้นจากเบื้องสูงอย่างดูแคลน
“ลืมบอกเจ้าไป ในราชวงศ์ต้าเสวียนนี้ ไม่มีสิ่งใดที่เปิ่นกงอยากได้แล้วไม่ได้”
พัดกลมเลื่อนลงตามแก้มของเซียวม่อซื่น ก่อนหยุดอยู่ตรงลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงของเขา
ซี่พัดเคาะเบา ๆ ไปตามจังหวะการขยับนั้น ทีหนึ่งแล้วทีหนึ่ง เต็มไปด้วยความหมายหยามหยัน
“ท่านแม่ทัพเซียว ท่าทางเช่นนี้ของท่านช่างน่าชอบเสียจริง~”
หลี่เล่อฉือเอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า
“ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้วแท้ ๆ ยังทำท่าเช่นนี้อีก เปิ่นกงชักอยากรู้ขึ้นมาแล้วสิ”
“เมื่อครู่ตอนที่บ่าวชายหนุ่มเหล่านั้นจับท่านพลิกไปพลิกมา ท่านก็มองพวกเขาด้วยสายตาเช่นนี้หรือ?”
“อ้อ เปิ่นกงลืมไป ตอนนั้นท่านยังไม่ฟื้นนี่นา”
ถ้อยคำเหล่านี้ย่อมเป็นเพียงคำลวงเพื่อหยั่งเชิงเขา
บนเรือสำราญของนางจะมีบ่าวชายหนุ่มได้อย่างไร
เซียวม่อซื่นชะงัก ลมหายใจหนักหน่วงที่เคยมีพลันหยุดไปชั่วขณะอย่างเห็นได้ชัด
สายตาของเขาไล่ขึ้นไปตามพัดกลมด้ายทองเล่มนั้น
บนกายของนางมีเพียงกระโปรงเสื้อสีแดงตัวหนึ่ง ด้านนอกคลุมด้วยผ้าโปร่งสีดำ ตรงเอวผูกสายคาดสีเดียวกันไว้อย่างหลวม ๆ
รูปร่างอรชร อกอิ่ม เอวคอดบางจนแทบโอบได้ด้วยมือเดียว
มิน่าเล่า คนในเมืองหลวงจึงกล่าวกันว่าองค์หญิงอาวุโสเป็นหญิงงามเลิศล้ำที่สุดในใต้หล้า
เซียวม่อซื่นเบือนสายตาหนี ไม่กล้ามองต่อ
หลี่เล่อฉือกลับเห็นปฏิกิริยาของเขาทั้งหมด รอยยิ้มตรงมุมปากจึงยิ่งลึกซึ้งขึ้น
เขาอายุสิบเจ็ดก็ติดตามบิดาออกรบ อายุยี่สิบควบม้าเข้าสู่เมืองหลวง
เหล่าขุนนางทั่วราชสำนักต่างยกย่องเขาเป็นมหาเสนาบดีผู้พิทักษ์แผ่นดิน
คุณูปการสูงส่งจนเป็นที่ครั่นคร้ามของผู้ครองแผ่นดิน
“เหตุใดท่านแม่ทัพเซียวจึงไม่พูดเล่า?”
พัดกลมในมือหลี่เล่อฉือเลื่อนต่ำลงอีก ซี่พัดแนบอยู่บนแผงอกของเขา
“กำลังหวนรำลึกอยู่หรือ? เปิ่นกงตั้งใจเลือกบ่าวชายหนุ่มหน้าตาหมดจดที่สุดมาให้ท่าน ฝีมือปรนนิบัติเรียกได้ว่ายอดเยี่ยม”
“ท่านแม่ทัพประจำอยู่ชายแดนมาหลายปี ข้างกายแม้แต่สตรีสักคนก็ไม่มี”
“เปิ่นกงเพียงเห็นแก่คุณความชอบของท่าน จึงอยากให้ท่านได้ลิ้มรสความสุขสมจนแทบสลายวิญญาณเท่านั้น”
เซียวม่อซื่นไม่อยากฟัง ยิ่งไม่อยากนึกถึง
เขามิได้มีรสนิยมชอบบุรุษจริง ๆ
“องค์หญิงอาวุโสทรงลำบากวางแผนจับกระหม่อมมาที่นี่ มีพระประสงค์อันใด?”
เซียวม่อซื่นกัดฟันถามข้อสงสัยในใจออกมา
เขากลับเมืองหลวงมาได้ไม่กี่เดือน ทั้งยังพบองค์หญิงอาวุโสผู้นี้เพียงไม่กี่ครั้ง
ตกลงเขาไปล่วงเกินนางตั้งแต่เมื่อใดกัน?
วันนี้เขาไปร่วมงานเลี้ยง ดื่มสุราไปเพียงจอกเดียว พอฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตนอยู่ใต้ท้องเรือสำราญลำนี้แล้ว
“มีพระประสงค์อันใดหรือ? เจ้าสุนัขไม่เชื่อฟัง เปิ่นกงย่อมต้องจับมาฝึกด้วยตัวเอง”
พัดกลมในมือหลี่เล่อฉือหมุนวูบอย่างคล่องแคล่ว ก่อนปลายด้ามพัดจะกดลงบนริมฝีปากบางของเขา
“ชู่ว...”
นางโน้มตัวลงเล็กน้อย ผ้าโปร่งสีดำเลื่อนลงตามท่วงท่าของนาง
“ท่านแม่ทัพส่งเสียงดังเพียงนี้ไปไย?”
น้ำเสียงอ่อนโยน ทว่ากลับแฝงความเย็นเยียบ
“หากไปเรียกคนที่ไม่ควรเรียกเข้ามา แล้วพวกเขาเห็นท่านแม่ทัพเปลือยกายถูกมัดอยู่ในที่ของเปิ่นกง...”
ด้ามพัดไล้ไปตามริมฝีปากของเขา ก่อนเลื่อนต่ำลงไปเรื่อย ๆ
จ่ออยู่ที่...
“เจ้า...ไร้ยางอาย!”
เซียวม่อซื่นเบี่ยงตัว พยายามหลบพัดกลมเล่มนั้น
คำว่าไร้ยางอาย ใช้กับนางก็เหมาะอยู่ไม่น้อย
ฮ่องเต้ยังทรงพระเยาว์ ญาติฝ่ายพระมารดากุมอำนาจการเมือง
หากนางไม่วางแผนเพื่อพระอนุชาของตน เกรงว่าบัลลังก์ของตระกูลหลี่คงตกไปอยู่ในมือผู้อื่นแล้ว
หลี่เล่อฉือหัวเราะเสียงหวาน เสียงหัวเราะก้องสะท้อนอยู่ใต้ท้องเรือ เปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนจนแทบทำให้กระดูกอ่อนระทวย
ด้ามพัดกดต่ำลงอีกเล็กน้อย
ช่างเป็นคนกระดูกแข็งจริง ๆ~