เสิ่นเสี่ยวหมานหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ผู้ชายเฮงซวย กล้าดียังไงถึงเอาเรื่องน่าอายในอดีตของเธอมาพูดกัน! “ฉันมีพี่ชายอยู่แล้ว จะเรียกคุณว่าพี่ชายทำไมล่ะ! คุณไม่ใช่พี่ชายฉันสักหน่อย!”
“แต่ผมอยากฟังนี่ครับ อยากฟังคุณเรียกผมว่าพี่ชาย เรียกผมสักครั้งได้ไหมครับ?”
น้ำเสียงนุ่มละมุนชวนเคลิ้ม ผสานกับท่าทีออดอ้อน ฟังแล้วทำเอาคนหน้าแดงใจเต้น
“คุณ...” อาจเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ไม่ว่าเสิ่นเสี่ยวหมานจะพยายามควบคุมแค่ไหน น้ำเสียงของเธอก็ยังเจือความเย้ายวนอย่างเลี่ยงไม่ได้ “หลู่หลิงชวน อย่าฉวยโอกาสตอนฉันเมาสิ!”
“เรียกหน่อยนะครับ! คุณภรรยา... แบบนี้คืนนี้ตอนผมคิดถึงคุณ ผมจะได้ฝันถึงวันที่เราอยู่ชนบทด้วยกัน แล้วผมจะนอนหลับสบายขึ้น” ทั้งที่เธอเป็นฝ่ายเมา แต่เสิ่นเสี่ยวหมานกลับรู้สึกว่าเสียงจากปลายสายต่างหากที่ฟังดูเหมือนคนเมามากกว่า
“พี่ชาย!” เสิ่นเสี่ยวหมานรีบเรียกออกมา แล้วรีบวางสาย ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟา
ผู้ชายเฮงซวย เดี๋ยวนี้เรียกร้องมากขึ้นทุกที เอาใจยากขึ้นเรื่อย ๆ!
คราวหน้าถ้าจะง้อเขา สงสัยต้องคิดวิธีใหม่อีกแล้ว
“เฮ้อ! ผู้ชายนี่มันยุ่งยากจริง ๆ!” เสิ่นเสี่ยวหมานแหงนมองเพดานแล้วถอนหายใจยาว
อาจเป็นเพราะเมื่อคืนได้กินข้าวด้วยกัน พอวันรุ่งขึ้นเสิ่นเสี่ยวหมานไปทำงานที่แผนก ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเพื่อนร่วมงานก็ดูสนิทสนมขึ้นไม่น้อย
กัวเหวินซิ่วเห็นทุกคนพากันรายล้อมเสิ่นเสี่ยวหมาน สีหน้าก็เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาจนแทบคลั่ง
ต่งอีอีเอ่ยขึ้นว่า “เหวินซิ่ว ฉันบอกแล้วไงว่าผู้หญิงคนนั้นไม่รู้จักรักนวลสงวนตัว”