เสิ่นเสี่ยวหมานราวกับได้ยินเสียงเรียกจากยมทูต รีบเปลี่ยนเรื่องด้วยความตกใจ «กลับมา กลับมาเถอะ หลายปีแล้วนะที่คุณไม่ได้กลับมา ตกลงเมื่อไหร่จะกลับมาสักที?»
เธอจงใจยั่วโมโหเขา อย่างไรเสียเธอก็จำได้ว่าในนิยายต้นฉบับ พระเอกผู้ทรงอำนาจจะกลับมาหลังจากนี้อีกครึ่งปี
«ผมกำลังทำภารกิจสำคัญอยู่ พอทำภารกิจนี้เสร็จแล้ว ผมจะกลับไป!»
«ฮึ! ภารกิจงั้นเหรอ งั้นก็อยู่กับภารกิจของคุณไปเถอะ! ไม่ต้องกลับมาอีกแล้ว» หางตาของเสิ่นเสี่ยวหมานเห็นลู่หมิงเชียนยกอาหารออกมาแล้ว เธอจึงรีบหาเรื่องวางสาย
«พี่เสี่ยวหมาน อาหารเสร็จแล้วครับ!» ลู่หมิงเชียนทำราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาระหว่างสามีภรรยา สีหน้าสบาย ๆ พลางเรียกเธอมากินข้าว
เสิ่นเสี่ยวหมานมองอาหารเต็มโต๊ะที่คุ้นเคยแล้วก็อดคิดถึงไม่ได้ «เฮ้อ ออกจากบ้านมาตั้งหลายวัน ในที่สุดก็ได้กินรสชาติที่คุ้นเคยอีกครั้ง»
«ถ้าพี่เสี่ยวหมานชอบ ต่อไปผมจะแวะมาทำอาหารให้พี่บ่อย ๆ นะครับ!» ลู่หมิงเชียนคีบกับข้าวให้เธอ «พวกนี้เป็นของที่พี่เสี่ยวหมานเคยชอบกิน ลองชิมดูสิว่ารสชาติเปลี่ยนไปหรือเปล่า»
เสิ่นเสี่ยวหมานกัดคำโตอย่างเอาใจ ยกนิ้วโป้งให้ «ไม่เปลี่ยนเลย หมิงเชียน ฝีมือทำอาหารของเธอยังดีเหมือนเดิม!»
«ถึงจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ แต่ด้วยฝีมือทำอาหารของเธอ เปิดร้านอาหารสักร้านได้แน่นอน!»
«ถึงพี่เสี่ยวหมานจะไม่เปิดร้านอาหาร วันไหนอยากกิน ผมก็ทำให้ได้ครับ!»