จางถิงเย่เดินมาจากประตูหลังของตึก สีหน้าเย็นชา “สหายเสิ่นเสี่ยวหมานเป็นพนักงานของตึกเรา ตึกการค้าระหว่างประเทศไม่ต้อนรับลูกค้าที่ดูหมิ่นพนักงานแบบนี้”
“หึ!” หลิวอวี้เฟินเห็นท่าทางที่ชายคนนี้ปกป้องเสิ่นเสี่ยวหมาน ก็ยิ่งโมโห “รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร กล้าพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?”
“ฉันไม่สนหรอกว่าคุณเป็นใคร เข้ามาที่นี่แล้ว ที่นี่ก็เป็นถิ่นของฉัน!” จางถิงเย่ก้าวมายืนขวางหน้าเสิ่นเสี่ยวหมาน ก่อนชี้ไปทางประตู “เชิญออกไป”
“สามีฉันเป็นถึงผู้บริหารของสำนักงานการค้า คุณไม่กลัวว่าตำแหน่งบนหัวจะหลุดหรือไง?” หลิวอวี้เฟินโมโหจนแทบคลั่ง นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนไม่ไว้หน้าเธอถึงขนาดนี้
“ถ้าอย่างนั้นก็ลองดูสิ!” จางถิงเย่ยังคงมีท่าทีแข็งกร้าว
หลิวอวี้เฟินกระทืบเท้าด้วยความโมโห จ้องเสิ่นเสี่ยวหมานตาเขียวอยู่หลายครั้ง ก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่เต็มใจ
จางถิงเย่กวาดตามองพนักงานที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ “ไปทำงานกันได้แล้ว มองอะไรกันอยู่!”
พูดจบ เขาก็ดึงเสิ่นเสี่ยวหมานไปหลบตรงมุมหนึ่ง เพื่อเลี่ยงสายตาสอดรู้สอดเห็น “หมานหมาน ไม่ต้องกังวลนะ มีฉันอยู่ ไม่มีใครทำอะไรเธอได้”
เสิ่นเสี่ยวหมานเม้มปากอย่างไม่สบายใจ เธอไม่ได้กังวลเรื่องคนงานชั่วคราวคนนี้เสียหน่อย แต่กังวลเรื่องการสอบเข้าสำนักงานการค้าต่างประเทศต่างหาก
“แต่ว่าเสี่ยวหมาน สามีเธอจะพาเธอไปใช้ชีวิตต่างประเทศ ก็เพื่อหนีการไม่ยอมรับจากพ่อแม่ของเขาหรือ? ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันไม่แนะนำให้แก้ปัญหาด้วยวิธีนี้”