วันจันทร์ เสิ่นเสี่ยวหมานไปรายงานตัวที่สำนักงานการค้าและพาณิชย์ตรงเวลา สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจก็คือ ผู้อำนวยการมารอต้อนรับเธอด้วยตัวเอง
“สหายเสี่ยวหมาน!” เหวินเจี้ยนปินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน กวาดตามองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ “คุณเป็นกำลังสำคัญของพวกเราเลยนะ!”
“ยอดขายของตึกการค้าระหว่างประเทศเมื่อสัปดาห์ก่อนน่าพอใจมาก ทั้งหมดเป็นผลงานของคุณ!” เขาพูดพลางลุกขึ้นเดินมาหาเธอ “ผมต้องให้รางวัลคุณอย่างงามแล้วล่ะ!”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ!” เสิ่นเสี่ยวหมานขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางถอยหลังไม่หยุด เธอไม่ชอบสายตาของผู้อำนวยการคนนี้ “ผู้อำนวยการคะ นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้วค่ะ”
“สหายเสี่ยวหมาน หัวหน้าจางของพวกคุณคงบอกคุณแล้วใช่ไหม?” เมื่อเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้ามีท่าทีต่อต้าน เหวินเจี้ยนปินก็ถอยหลังไปสองสามก้าว สีหน้ายังคงสงบนิ่ง “งานเดินแบบครั้งก่อนกระแสตอบรับดีมาก”
“พวกเราวางแผนจะอาศัยกระแสนี้จัดงานอีกครั้ง”
“ตึกการค้าระหว่างประเทศมีประสบการณ์แล้ว คราวนี้ก็ให้พวกเขาจัดเหมือนเดิม ส่วนคุณก็ไปช่วยงานพวกเขาก่อน แล้วก็เป็นนางแบบด้วย”
เสิ่นเสี่ยวหมานขมวดคิ้ว งานนี้ไม่ต่างจากงานนางแบบที่เธอทำเลยสักนิด นี่เรียกว่างานได้หรือ?
“อะไร ยังมีปัญหาอีกหรือ?” เหวินเจี้ยนปินเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน มองหญิงสาวที่ยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ไม่มีแล้วค่ะ!” เพิ่งมาทำงานวันแรก เสิ่นเสี่ยวหมานไม่กล้าตั้งคำถามกับผู้บังคับบัญชา จึงหันหลังเดินจากไปอย่างนอบน้อม