หลังวางสายไปแล้ว ไม่รู้ว่าหลู่หลิงชวนถูกเธอยั่วโมโหจนหัวเสียหรือเปล่า แต่เขาก็ไม่ได้โทรกลับมาอีกเลย
เสิ่นเสี่ยวหมานไม่ได้ใส่ใจสักนิด หลังระบายอารมณ์อย่างเต็มที่แล้ว จู่ ๆ อารมณ์ก็ดีขึ้นมาอย่างประหลาด เธอนอนยาวจนสายโด่งถึงค่อยตื่น
จัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว เธอก็หยิบข้าวของติดตัวไปสมัครสอบ
ที่จุดรับสมัครของกรมการค้า หวังเจียจวิ้นมายืนรอเธออยู่ในแถวแต่เช้า พอเห็นเธอมาก็รีบกวักมือเรียกอย่างกระตือรือร้น ก่อนขยับเว้นที่ให้
เสิ่นเสี่ยวหมานกะพริบตาอย่างเก้อเขิน «อาจารย์หวัง ขอบคุณนะคะ! ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีคนมาสมัครเยอะขนาดนี้»
เธอขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเขา «ไม่ใช่ว่าบอกข่าวกันแค่ภายในหรอกเหรอคะ? ทำไมคนยังเยอะขนาดนี้?»
«ทุกคนก็หาข่าววงในมาได้กันทั้งนั้นแหละ» หวังเจียจวิ้นตอบอย่างจนใจ กลัวว่าคนในดวงใจจะคิดว่าเขาไม่น่าเชื่อถือ จึงรีบให้คำมั่น «แต่คุณวางใจได้เลยนะ ข้อสอบที่ผมเดาไว้น่าจะตรงแน่นอน คุณต้องสอบติดได้แน่»
«คิก!» เสิ่นเสี่ยวหมานหัวเราะพลางส่ายหน้า «อาจารย์หวัง คุณน่ารักจังเลยค่ะ!»
หวังเจียจวิ้นมองเธอจนตะลึง แก้มแดงก่ำ เขาก้มหน้าพูดเสียงเบา «คุณน่ารักกว่าอีก»
«ฉันน่ารักอยู่แล้วนี่คะ!» เสิ่นเสี่ยวหมานเชิดปากอย่างภาคภูมิใจ «แถมยังสวยมากด้วย!»
หวังเจียจวิ้นมาต่อแถวตั้งแต่เช้า รอแค่ครึ่งชั่วโมงก็ถึงคิวเธอสมัคร
เสิ่นเสี่ยวหมานยื่นรูปถ่ายกับเอกสารของตัวเองไปอย่างกระวนกระวาย เธอจับตาดูเจ้าหน้าที่ทำงานอย่างตื่นเต้น แต่เหนือความคาดหมาย ทุกอย่างราบรื่นไร้อุปสรรค เธอได้รับบัตรเข้าสอบมาเรียบร้อย