แม้จะยื่นใบลาออกให้จางถิงเย่ไปแล้ว แต่เมื่อใบลาออกยังไม่ได้รับอนุมัติ เธอก็ยังต้องทำงานต่อ
เช้าวันจันทร์ เสิ่นเสี่ยวหมานแต่งตัวสวยงามไปทำงานที่ตึกการค้าระหว่างประเทศ
ยังไม่ทันก้าวเข้าประตู ชายคนหนึ่งที่อยู่ในรถบรรทุกคันใหญ่ก็โบกมือให้เธออย่างตื่นเต้น “พี่เสี่ยวหมาน!”
เสิ่นเสี่ยวหมานหันไปตามเสียง ใบหน้าพลันเผยรอยยิ้มกว้าง “เฉียนเฉียน?”
เด็กหนุ่มรีบลงจากรถ หิ้วห่อสัมภาระวิ่งมาหาเธอ พอพบหน้าก็โผกอดเธอแน่น “พี่เสี่ยวหมาน ในที่สุดผมก็ได้เจอพี่แล้ว!”
“เฉียนเฉียน ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ?” เสิ่นเสี่ยวหมานกอดตอบอย่างสนิทสนมไม่แพ้กัน ลู่หมิงเชียนกับเธอเป็นคนหมู่บ้านเสิ่นเหมือนกัน เขาอายุน้อยกว่าเธอไม่กี่ปี ส่วนพี่สาวของลู่หมิงเชียนก็เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ
เธอไม่มีน้องชาย จึงมองลู่หมิงเชียนเป็นน้องชายแท้ ๆ มาโดยตลอด
“พี่เสี่ยวหมาน!” ลู่หมิงเชียนคลายอ้อมกอดจากหญิงสาว ผิวสีเหลืองสุขภาพดีของเขามีสีแดงระเรื่อ ก่อนจะหยิบจดหมายตอบรับจากห่อสัมภาระออกมาด้วยมือสั่นเทา “พี่เสี่ยวหมาน ผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว เป็นมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง!”
“จริงเหรอ?” เสิ่นเสี่ยวหมานมองจดหมายตอบรับด้วยความตื่นเต้น พลอยดีใจไปกับเขา “เยี่ยมไปเลย เฉียนเฉียน เธอเป็นความภาคภูมิใจของหมู่บ้านเสิ่นของเรา!”
“มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีปักกิ่ง” เสิ่นเสี่ยวหมานชูนิ้วโป้งให้ นี่เป็นมหาวิทยาลัยระดับท็อปเก้าแปดห้าในยุคหลัง เด็กจากชนบทจะสอบเข้าได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย “เฉียนเฉียน เก่งมากจริง ๆ”