ชายฉกรรจ์สี่คนหามเนื้อหมูมาวางตรงหน้าหลินฮ่าว
จากนั้นชายชราก็ยกตาชั่งใหญ่แบบที่ชาวบ้านใช้ชั่งข้าวสารขึ้นมา ให้ชายฉกรรจ์สองคนชั่งให้หลินฮ่าวดู แต่ละกระบุงหนัก 160 ชั่ง ซึ่งเป็นน้ำหนักรวมกระบุงด้วย คลาดเคลื่อนไม่มากนัก
หลินฮ่าวตรวจดูเสร็จก็พยักหน้า ก่อนหยิบเงินก้อนใหญ่กับถุงผ้าขนาดใหญ่สองใบออกมาจากกระเป๋าสะพาย ความจริงเขาเอาของออกมาจากมิติ ตอนนี้แทบทุกอย่างของเขาเก็บไว้ในมิติ กระเป๋าสะพายมีไว้บังตาเท่านั้น
เขานับธนบัตร 25 ใบ แล้วยื่นให้ชายชรา ชายชราค่อย ๆ นับเงินสามรอบ จากนั้นก็พยักหน้าให้ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คน
พวกเขารับถุงใบใหญ่จากหลินฮ่าวไป กระบุงละถุง รีบใส่เนื้อจนเต็มแล้วส่งคืนให้เขา จากนั้นทุกคนก็เดินไปทางแผงขายธัญพืช
โชคดีที่หลังจากพลังน้ำวิเศษช่วยเสริมร่างกาย ตอนนี้เรี่ยวแรงของหลินฮ่าวเพิ่มขึ้นไม่น้อย
เขาหิ้วถุงเนื้อสองถุง เดินไปทางปากตรอกด้านหนึ่ง พร้อมแผ่จิตรับรู้คอยดูว่ามีใครตามมาหรือไม่ เมื่อเดินไปถึงจุดมืดก็รู้สึกว่ามือเบาลง เนื้อทั้งหมดถูกเก็บเข้ามิติ จากนั้นเขาเดินเลี้ยวไปเลี้ยวมา ก่อนเข้าตลาดมืดจากทางเข้าอีกด้าน
หลินฮ่าวคิดในใจว่า ตอนนี้มีเงินทุนเพียงพอแล้ว จะซื้ออาหารให้หมดทุกหยวนก็ได้ ต้องรู้ไว้ว่าในปีต่อจากนี้ข้าวของจะแพงขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงขั้นมีเงินก็ซื้อไม่ได้
ตอนนี้เขายังมีเงินสดเหลืออยู่สามพันสองร้อยกว่าหยวน จึงหยิบออกมาใช้สามพันหยวน ส่วนที่เหลืออีกสองร้อยกว่าหยวนเก็บไว้ป้องกันเหตุไม่คาดฝัน
ระหว่างคิดพลางกวาดตามองซ้ายขวา เขาก็เห็นหญิงชราคนหนึ่งกำลังขายไข่ไก่
หลินฮ่าวเข้าไปถาม ไข่ฟองละ 5 เฟิน ทั้งกระบุงมีพอดี 100 ฟอง ไข่ไก่ในยุคนี้ล้วนมาจากไก่เลี้ยงตามบ้าน แม้จะไม่ใหญ่เท่าไข่ในยุคหลัง แต่คุณค่าทางอาหารสูงมาก เขาควักเงิน 5 หยวนจ่ายแล้วซื้อทั้งหมดทันที หญิงชราเห็นว่าเขาเหมากระบุงไปด้วย จึงยกกระบุงให้เขา บอกว่าเป็นของทำเอง ไม่ได้มีราคาอะไร