หลินฮ่าวเก็บหยกสองหีบนั้นเข้าไป เหลือหีบเครื่องประดับอีกหีบที่แยกวางไว้ข้างหนึ่ง
ต่อจากนี้ก็เหลืออีกสามหีบสุดท้ายแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีอะไรน่าประหลาดใจรอหลินฮ่าวอยู่อีก
เขาทำแบบเดิมได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว หากได้เปิดหีบแบบนี้บ่อย ๆ ก็คงยิ่งชำนาญและรวดเร็วขึ้น หลินฮ่าวคิดอย่างดีใจอยู่ในใจ แต่มือก็ยังไม่หยุดทำงาน
พอเปิดหีบใบแรกออกมา ข้างในก็ยังเป็นก้อนเงิน แม้จะผิดหวังอยู่นิดหน่อย แต่ก่อนหน้านี้ได้เจอของดีมามากแล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจนัก
หีบใบที่สองกลับเป็นอิฐทองคำก้อนใหญ่ คราวนี้เขากระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอีกครั้ง ฮี่ ๆ ๆ...
เมื่อถึงหีบใบสุดท้าย หลินฮ่าวถูมือไปมา ก่อนค่อย ๆ แกะผ้ากันน้ำออกทีละชั้น
ทันใดนั้น ห้องทั้งห้องก็สว่างขึ้นมาก หลินฮ่าวอดคิดไม่ได้ว่า ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงมีสำนวนว่าแสงไข่มุกและอัญมณีพร่างพราว
ในหีบใบสุดท้ายมีไข่มุกอยู่เต็มไปหมด แต่ละเม็ดก็มีขนาดใหญ่ อาจเป็นไข่มุกตงจู แต่หลินฮ่าวเองก็ไม่รู้จัก อีกทั้งยังมีไข่มุกเม็ดหนึ่งแตกต่างจากเม็ดอื่น ขนาดใหญ่เท่ากำปั้นเด็กทารก ขณะนี้กำลังเปล่งแสงสีเขียวอ่อนออกมา อาจเป็นไข่มุกราตรีก็ได้ เพื่อพิสูจน์ให้แน่ใจ หลินฮ่าวจึงเอาไข่มุกเข้าไปใต้ผ้าห่ม คลุมไว้จนมิด แล้วสอดศีรษะเข้าไปดู
แสงสีเขียวส่องให้ใบหน้าของเขาสว่างไปทั้งหน้า คราวนี้ยืนยันได้แล้วว่าเป็นไข่มุกราตรีล้ำค่าที่ประเมินราคาไม่ได้จริง ๆ
หลินฮ่าวถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนนำไข่มุกหีบสุดท้ายไปวางรวมกับเครื่องประดับหยกในหีบก่อนหน้า แล้วเก็บไว้ที่มุมหนึ่งของมิติ