พอหลินฮ่าวได้ยินว่ายังมีเฟอร์นิเจอร์ด้วย เขาก็สนใจขึ้นมาทันที ก่อนหน้านี้เขาคิดไว้แล้วว่า พอถึงยุคปฏิรูปเปิดประเทศเมื่อไร จะซื้อเรือนสี่ประสานสักหลัง แล้วเอาของเก่ามาจัดวางทั่วลานเรือน จากนั้นก็ทำเป็นพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวสำหรับเก็บสะสม
แค่คิดก็รู้สึกว่ายิ่งใหญ่แค่ไหนแล้ว พอถึงตอนนั้นก็รวบรวมของเก่าจากทุกยุคทุกสมัยมาจัดแสดง เรียงตามลำดับตั้งแต่เซี่ย ซาง โจว ฉิน และฮั่น เชื่อว่าคงยังไม่มีใครทำเรื่องยิ่งใหญ่แบบนี้สำเร็จมาก่อน ยังไงเสีย ตอนนี้ของเก่าก็ราคาถูก เขาค่อย ๆ สะสมไปทีละชิ้น อย่างน้อยแต่ละยุคก็ต้องมีของตัวแทนสักชิ้น
หลินฮ่าวได้สติกลับมา แล้วล้วงมัดธนบัตรปึกใหญ่เป็นตั้ง ๆ ออกจากกระเป๋า «ที่จริงแล้วเอาออกมาจากมิติ» นั่นคือเงินค่าปลาที่หูจวินเพิ่งจ่ายให้เมื่อครู่ ยังไม่ทันได้จับเงินให้อุ่นมือ ก็ต้องเอาออกไปใช้เสียแล้ว แต่พอนึกถึงมูลค่าที่จะเพิ่มขึ้นในยุคหลัง เงินแค่นี้ก็ถือเป็นเงินเล็กน้อย
เงินหนึ่งมัดมี 1,000 หยวนพอดี เขายื่นให้ผู้อาวุโสหลี่ทันที ถึงได้เก็บของเก่าชั้นดีทั้งสามชิ้นนั้นลงไป
เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสหลี่ไว้ใจหลินฮ่าวมาก พอเห็นเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ หลินฮ่าวก็หยิบออกมาให้โดยไม่ลังเล ไม่ต่อราคา แถมยังรับปากเรื่องที่ขอไว้ได้อีก เขาจึงอดดีใจไม่ได้ ดูท่าหลินฮ่าวจะมีฐานะมั่นคงมาก ต่อไปคงไม่ต้องอดอยากแล้ว
“น้องหลิน ในเมื่อเธอไว้ใจพวกเราคนแก่กันขนาดนี้ พวกเราก็ไม่พูดจาอ้อมค้อมแล้ว จำที่อยู่ของพวกเราไว้ พรุ่งนี้มาหาพวกเราที่นี่นะ”
“พวกเราหลายคนอยู่ตรอกเดียวกัน อยู่แถวประตูตงจื๋อ ตรอกเม่าเอ๋อร์ ถามหาผู้อาวุโสหลี่สี่ก็รู้แล้ว”