หลินฮ่าวผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว พอถึงตีสอง นาฬิกาชีวิตก็ปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมา เขาหยิบนาฬิกาข้อมือมาดู เป็นเวลาตีสองสิบนาที
อาจเป็นเพราะน้ำวิเศษช่วยปรับสภาพร่างกาย ก่อนนอนหลินฮ่าวจึงส่งสัญญาณให้จิตใต้สำนึกปลุกเขาตอนตีสองกว่า ๆ ไม่คิดว่าจะได้ผลจริง ๆ
ตอนนี้เงินสดที่ติดตัวเหลือแค่สี่ห้าร้อยหยวน ไม่พอซื้อของเข้ามาเลย เขาจึงคิดจะเอาปลาไปขายล่วงหน้าก่อน
จะได้มีเงินทุนเพิ่ม เอาไปซื้อของดี ๆ ได้บ้าง
เขาลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนเสื้อผ้าเก่า แล้วหยิบปลอกหมอนที่ดัดแปลงไว้ขึ้นมาคลุมหน้าเหมือนเดิม ยังไงความปลอดภัยก็ต้องมาก่อน เขาค่อย ๆ เปิดประตูออกไป แล้วใช้ญาณตรวจดูรอบ ๆ ตามเคย เมื่อเห็นว่าทุกคนในลานบ้านหลับสนิทแล้ว เขาก็เก็บจักรยานตรงหน้าประตูด้วยความคิด จากนั้นเดินไปที่กำแพงลานบ้าน คราวนี้แค่กระโดดเบา ๆ ร่างทั้งร่างก็ขึ้นไปอยู่บนกำแพงได้ทันที
จากนั้นเขาก็กระโดดอีกครั้ง พริบตาเดียวก็ออกมาอยู่นอกลาน หลินฮ่าวดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ วิชาตัวเบาของคนโบราณก็คงประมาณนี้เอง เมื่อครู่เขายังไม่ได้ออกแรงมากด้วยซ้ำ ถ้าเตรียมตัวให้พร้อม ด้วยสภาพร่างกายในตอนนี้ เขากระโดดข้ามกำแพงได้สบาย ๆ ต้องรู้ว่าตอนนี้เขาสูงประมาณ 178 เซนติเมตร ส่วนกำแพงลานบ้านสูงตั้งสามเมตร
ตอนนี้ญาณของเขาแผ่ไปได้ไกลถึง 100 เมตร พูดได้ว่าในรัศมี 100 เมตรรอบตัว เขาคือผู้ควบคุมทุกสิ่ง ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่ดื่มน้ำวิเศษไปหนึ่งชาม การใช้ญาณสแกนก็ง่ายขึ้นมาก จะตรวจดูแค่ไหนก็ไม่รู้สึกฝืดติดขัดเหมือนก่อน ราบรื่นสบายไร้แรงกดดัน