เขาตะโกนเรียกอยู่ในลานตั้งนาน แต่ลู่ชิงเยี่ยนก็ไม่โผล่มา
บิดาของลู่เริ่มรู้สึกคลางแคลงใจ จึงเดินไปดูห้องหนังสือที่ลู่ชิงเยี่ยนมักอยู่ก่อน พอเข้าไปก็เห็นฝุ่นจับเต็มหนังสือ ทั้งมุมห้องยังมีใยแมงมุมเกาะเต็มไปหมด
“ไม่ได้มาที่นี่นานแค่ไหนแล้วเนี่ย”
บิดาของลู่เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เขาเดินเข้าไปด้านใน พอเห็นเงาของลู่ชิงเยี่ยนอยู่หลังฉากกั้น จึงค่อยโล่งใจ ข่าวลือจะเชื่อได้อย่างไร ลูกชายของเขายังอยู่บ้านดี ๆ นี่เอง
เขาค่อย ๆ เดินเข้าไป ทว่ากลับเห็นลูกชายผู้เย่อหยิ่งอยู่เสมอ กำลังนั่งทาครีมบำรุงผิวหน้าอยู่หน้ากระจกทองแดงอย่างละเอียดลออ
“กำลังทำอะไรอยู่?” บิดาของลู่เบิกตากว้าง
“บำรุงผิวให้เต่งตึงน่ะ” ลู่ชิงเยี่ยนตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“ลูกผู้ชายสูงแปดฉื่อแท้ ๆ ทำไมถึงประดิดประดอยใบหน้าเหมือนสาวน้อยในห้องหอ...” บิดาของลู่ไม่เข้าใจอย่างยิ่ง เอ่ยพลางชี้นิ้วตำหนิ
“ใบหน้าของผู้ชายก็สำคัญเหมือนกันนะ ไม่อย่างนั้นถ้าองค์หญิงใหญ่ไม่ต้องการข้าขึ้นมาจะทำยังไง”
ลู่ชิงเยี่ยนเหลือบมองบิดา ความคิดในใจก็ยิ่งแน่วแน่ขึ้น “ท่านพ่อดูหน้าตัวเองสิ เพราะตอนหนุ่ม ๆ ไม่ใส่ใจดูแล ถึงได้แก่จนผิวเหี่ยวย่นเหมือนเปลือกไม้ ข้าจะไม่เป็นแบบนั้นเด็ดขาด”