ช่วงนี้ชีวิตของลู่ชิงเยี่ยนเงียบเหงาลงมาก สาเหตุหนึ่งคือการสอบคัดเลือกขุนนางซึ่งจัดขึ้นทุกสามปี เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งปีเท่านั้น บรรดาสหายของเขาต่างทุ่มเทให้กับการร่ำเรียนค้นคว้า
เดิมทีลู่ชิงเยี่ยนก็ควรจะตั้งใจร่ำเรียนหามรุ่งหามค่ำเช่นเดียวกับพวกเขา แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ในเมื่อเขามีองค์หญิงใหญ่ แล้วจะต้องการชื่อเสียงเหล่านั้นไปทำไม
วันหนึ่ง มีธุระในตระกูลของลู่ชิงเยี่ยนที่ต้องให้เขาไปหารือ เขาจึงบอกว่าจะกลับมาดื่มสุราเป็นเพื่อนนางหลังเที่ยง
ยวีฮวนให้คนเตรียมอาหาร พอนึกถึงว่าต่อไปคงไม่ได้เห็นใบหน้านั้นบ่อย ๆ ในใจก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมาเล็กน้อย จึงให้คนยกสุรามาอีกไห
สุรานั้นเป็นสุราดอกท้อที่เพิ่งหมักขึ้นใหม่ในฤดูใบไม้ผลิ รสหวานสดชื่น มีกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้
นางรอแล้วรอเล่า จนยามบ่ายคล้อยผ่านไปแล้วก็ยังไม่เห็นเงาคนอยู่หน้าประตู คงมีธุระบางอย่างทำให้เขาล่าช้า
ยวีฮวนจึงไม่รอต่อ สั่งให้คนอุ่นอาหารที่เย็นชืดแล้วนำมาเสิร์ฟอีกครั้ง จากนั้นก็เอนกายพิงหมอนบนตั่งเล็ก ดื่มสุราอยู่เพียงลำพัง
ยางยางยืนอยู่ด้านหลัง มองแผ่นหลังของนางแล้วรู้สึกว่านางช่างเดียวดายเหลือเกิน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด
“หากคุณชายอวิ๋นเหยียนอยู่ด้วย องค์หญิงใหญ่คงไม่ดื่มมากถึงเพียงนี้” ซูถงเอ่ยเสียงเบา