ตำนานเฉินหลง: ราชาปีศาจผู้ใจกว้างแข็งแกร่งแค่ไหน?

ตอนที่ 5 บันทึกการผจญภัยของเฉิงหลง: เซิ่งจู่ผู้ใจกว้างแข็งแกร่งแค่ไหน?

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“วาหลง ผู้รับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของฉัน นายทำได้ดีมาก!”

หลังยืนยันตำแหน่งของคาถาไก่ได้แล้ว คราวนี้กวนข่ายก็เอ่ยชมวาหลงจากใจจริง

ดูจากตอนนี้ วาหลงจัดการงานได้รวดเร็วจริง ๆ

เขาให้ข้อมูลไปแค่คร่าว ๆ ว่า “ปราสาทของกษัตริย์บาวาเรียพระองค์หนึ่ง” โดยไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่าอยู่ทวีปไหน

แต่ผ่านไปแค่สองวัน วาหลงก็ขุดหาสถานที่ที่เป็นไปได้ทั่วโลกออกมาจนครบ แถมยังแนบรูปถ่ายมาให้ด้วย

ในช่วงสองวันนี้ วาหลงยังแบ่งเวลาไปขายทองคำสองหีบใหญ่แลกเป็นเงิน แล้วก็หาพวกองค์กรฟอกเงินมาช่วยทำให้เงินสะอาดอีกต่างหาก

แค่ตอนฟอกเงินนี่แหละที่ใช้เงินมือเติบเกินไป เงินหลายสิบล้านดอลลาร์สหรัฐฯ หมดไปง่าย ๆ แบบนั้นเลย นั่นมันเงินของเขาทั้งนั้นนะ...

พอคิดถึงตรงนี้ กวนข่ายก็รีบหยุดความคิดตัวเองทันที

ไม่ได้

ห้ามคิดถึงเรื่องทองคำที่เขายกให้ไปอีก

ไม่อย่างนั้น เมื่อถูกสัญชาตญาณของร่างนี้ครอบงำ เขาคงปวดใจขึ้นมาอีก

ความรู้สึกเหมือนถูกเฉือนเนื้อแบบนั้น แค่สัมผัสสักครั้งก็พอแล้ว ถ้าต้องเจออีกครั้ง เขากลัวว่าตัวเองจะทนไม่ไหวจริง ๆ

เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ กวนข่ายรีบหันไปคิดถึงความทรงจำจากชาติก่อน

ในเรื่องต้นฉบับ ต่อให้วาหลงถูกนักการเมืองอเมริกันเล่นงานจนถังแตก ถึงขั้นต้องปล้นคลังเงินเพื่อเอาเงินมาจ่ายค่าจ้างลูกน้อง

แต่ทุกครั้งที่มีคาถาปรากฏขึ้น เขาก็สืบหาข้อมูลได้เป็นคนแรก แล้วส่งลูกน้องไปชิงคาถากลับมา

ต้องรู้ก่อนว่าฝั่งลุงมีเวทมนตร์คอยชี้แนะอยู่

ถึงขั้นอาศัยเขตสิบสาม ซึ่งเป็นองค์กรทางการของอเมริกา ให้ช่วยค้นข้อมูล ดึงภาพถ่ายดาวเทียม และค้นเอกสารเก่าได้ด้วย

แล้วผลเป็นยังไงล่ะ?

ส่วนใหญ่แล้ว พวกเฉิงหลงก็ยังช้ากว่าแก๊งสามตัวไร้ประโยชน์อยู่ครึ่งก้าว ต้องวิ่งตามก้นพวกนั้นไปถึงจะมีโอกาสเจอเบาะแสของคาถา

แค่นี้ก็พอจะนึกออกแล้วว่าความสามารถด้านข่าวกรองของวาหลงน่ากลัวแค่ไหน

ทั้งที่ไม่มีเวทมนตร์ และไม่มีองค์กรทางการคอยหนุนหลัง เขาก็ยังใช้เพียงเครือข่ายของแก๊งมือดำไปต่อกรกับองค์กรทางการที่แข็งแกร่งที่สุดของอเมริกาบนโลกใบนี้ได้

ความสามารถด้านข่าวกรองนี่อยู่ระดับแนวหน้าของโลกอย่างแน่นอน!

คิดถึงตรงนี้ อารมณ์ของกวนข่ายก็ดีขึ้นไม่น้อย

แม้จะมีนักการเมืองอเมริกันคอยบงการอยู่เบื้องหลัง แม้ฉายา “อันดับหนึ่งของโลก” ที่แก๊งมือดำคุยโวจะเกินจริงไปมาก

แต่ความสามารถของวาหลงเองนั้นไม่ธรรมดาจริง ๆ

“วาหลง”

กวนข่ายเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเมื่อครู่อยู่มาก

“นายทำได้ดีมาก”

เมื่อถูกเซิ่งจู่ชมติดกันถึงสองครั้ง วาหลงก็แทบจะลอยขึ้นฟ้าอยู่แล้ว

“ท่านเซิ่งจู่โปรดวางใจ! ราซูกับพวกอีกสองคน รวมถึงเทรู พาคนออกเดินทางไปแล้ว คาถาไก่จะต้องถูกนำมาส่งถึงมือท่านแน่นอน!”

……

นอกปราสาทโบราณแห่งหนึ่งซึ่งซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาลึกของบาวาเรีย

ชายวัยกลางคนอายุสามสิบต้น ๆ สวมชุดสำหรับนักสำรวจกลางแจ้งอย่างมืออาชีพ กำลังพากลุ่มชายวัยกลางคนที่แต่งตัวเหมือนนักวิชาการเดินเข้าไปในปราสาท

ชายวัยกลางคนคนนั้นก็คือเฉิงหลง

เฉิงหลงผู้ที่ได้รับพลังจากความสมดุลระหว่างหยินและหยางจนสามารถอัดแก๊งสามตัวไร้ประโยชน์ วิ่งเร็วกว่ารถไฟที่กำลังตกจากราง และเตะปีศาจกระเด็นได้—เฉิงหลงที่ “เรียกได้ว่าเป็นยอดมนุษย์” นั่นเอง

เฉิงหลงเดินนำหน้าไปพลาง หันกลับมาเล่าประวัติของปราสาทให้เหล่านักวิชาการที่ตามหลังฟังไปพลาง

“ปราสาทแห่งนี้สร้างขึ้นในยุคกลาง ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ประทับของกษัตริย์บาวาเรียพระองค์หนึ่ง ต่อมาถูกทิ้งร้างเพราะสงคราม...”

ขณะที่เขากำลังพูด นักวิชาการคนหนึ่งก็รับช่วงต่อ อธิบายที่มาของปราสาทอย่างละเอียด เห็นได้ชัดว่าเขาศึกษาประวัติศาสตร์ช่วงนี้มาพอสมควร

เฉิงหลงยิ้ม แต่ไม่ได้ขัดจังหวะ

ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว นักวิชาการคนนั้นก็เร่งฝีเท้าขึ้นมาทันที ก้าวยาว ๆ จนเกือบจะแซงเฉิงหลงไปดูผนังหินด้านหน้า

“ระวัง!”

เฉิงหลงคว้าตัวเขาไว้แล้วดึงกลับเข้ากลุ่ม

“อย่าเดินเพ่นพ่าน ในปราสาทมีเครื่องกล ถ้าเผลอไปโดนเข้าอาจถึงตายได้”

นักวิชาการคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนดันแว่นบนสันจมูก สีหน้าดูไม่ค่อยเชื่อเท่าไร

“เครื่องกลเหรอ? ต่อให้มีเครื่องกลหรือกับดักจริง ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วมันก็คงใช้การไม่ได้หรอก อย่ามาหลอกให้กลัวเลยน่า”

เฉิงหลงอ้าปาก ยังไม่ทันได้เถียงอะไร เท้าก็เหยียบโดนบางอย่างเข้าเสียก่อน

“กึก”

เสียงกลไกดังขึ้นแผ่วเบา

วินาทีถัดมา กำแพงหินสองด้านของทางเดินก็พุ่งเข้าหากันอย่างแรง รวดเร็วจนก่อให้เกิดกระแสลม

นักวิชาการคนนั้นยืนอยู่ริมสุดพอดี ได้ยินเสียง “เพียะ” หมวกบนหัวของเขาก็ถูกกำแพงทั้งสองฝั่งหนีบจนแบนติดกับผนังหิน

นักวิชาการยืนนิ่งแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือด

เพื่อนร่วมทางที่อยู่ด้านหลังต่างสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบในพริบตา

เฉิงหลงตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ เขาเองก็ยังรู้สึกหวาดเสียวอยู่บ้าง

“เห็นไหม? บอกแล้วว่ามีเครื่องกล”

นับจากวินาทีนั้น นักวิชาการกลุ่มนั้นก็ไม่กล้าผลีผลามอีก พวกเขาเรียงแถวตามกันเป็นระเบียบ เดินตามหลังเฉิงหลงติด ๆ และปล่อยให้เขาเดินนำหน้า

ระหว่างทางต่อจากนั้น เฉิงหลงแสดงให้เห็นอย่างเต็มที่ว่า “ยอดมนุษย์” เป็นยังไง

เดี๋ยวเขาก็ย่อตัวลงคลำร่องระหว่างแผ่นพื้น เดี๋ยวก็เงยหน้ามองลวดลายบนแผ่นหินเพดาน บางครั้งก็ยกมือห้ามทุกคนให้ถอยกลับ

ภายใต้การนำของเฉิงหลง พวกเขาหลบเครื่องกลทุกชนิดได้อย่างสมบูรณ์แบบ—ทั้งเส้นลวดสะดุด แผ่นพื้นพลิก หินถล่ม และลูกธนูอาบยาพิษ ไม่มีอันไหนถูกกระตุ้นเลย

ราว 20 นาทีต่อมา พวกเขาก็มาถึงโถงใหญ่ด้านในปราสาทได้สำเร็จ

เมื่อผลักประตูหินบานสุดท้ายออก ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

พื้นโถงเต็มไปด้วยทองคำและอัญมณี

เหรียญทองกองสูงเป็นภูเขา อัญมณีกระจัดกระจายอยู่บนพื้นหิน สะท้อนแสงระยิบระยับใต้แสงอาทิตย์ที่ลอดลงมาจากรูบนยอดโดมจนยากจะละสายตา

ดวงตาของเหล่านักวิชาการเบิกกว้างทันที

“ให้ตายเถอะ...”

นักวิชาการคนหนึ่งกลืนน้ำลาย มือคันจนแทบอดใจไม่ไหว

ในความคิดของเขา เครื่องกลก่อนหน้านี้ล้วนอยู่ในทางเดินทั้งนั้น ส่วนสถานที่เก็บสมบัติแบบนี้คงไม่มีเครื่องกลแล้วกระมัง?

ดังนั้น ก่อนเฉิงหลงจะทันได้พูดอะไร เขาก็ก้มลงหยิบของมีค่าชิ้นหนึ่งที่ส่องประกายสีทองขึ้นมาจากพื้น

“อย่าขยับ!”

เฉิงหลงกำลังจะร้องเตือน

แต่สายไปแล้ว

“กึกแกรก”

เครื่องกลทำงาน

ลูกธนูนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากร่องกำแพงหินทั้งสองฝั่งของโถงใหญ่ อัดแน่นราวกับฝนโลหะ

“หมอบลง!”

สีหน้าเฉิงหลงเปลี่ยนไป เขาไม่มีเวลาคิดอะไรอีก รีบคว้าโล่ที่แขวนอยู่บนผนังข้างตัวมาขวางไว้ตรงหน้า แล้วเข้าไปยืนบังเหล่านักวิชาการอย่างสุดกำลัง

“เคร้ง ๆ ๆ ๆ—”

ฝนธนูปะทะโล่จนประกายไฟกระเด็น

เฉิงหลงรับมือไปพลาง ตะโกนไปพลางว่า “วิ่งกลับไป! เร็วเข้า!”

เหล่านักวิชาการถึงได้สติ พวกเขาคลานล้มลุกคลุกคลานออกไป

แต่เพราะลนลาน ระหว่างทางกลับพวกเขาจึงไปกระตุ้นเครื่องกลอื่น ๆ เข้าอีกหลายจุด

หินถล่มลงมาจากด้านบน เฉิงหลงเตะมันกระเด็นออกไป

แผ่นพื้นใต้เท้าเปิดออกกะทันหัน เฉิงหลงคว้าคอเสื้อด้านหลังของนักวิชาการคนหนึ่ง แล้วยกเหวี่ยงข้ามไป

ลูกธนูอาบยาพิษพุ่งมาจากด้านข้าง เฉิงหลงยกโล่ขึ้นรับ แล้วกดนักวิชาการอีกคนให้หมอบลงกับพื้นไปพร้อมกัน

“ซวยแล้ว! ซวยแล้ว! ซวยจริง ๆ!”

เฉิงหลงตะโกนลั่นอย่างอดไม่ได้ ขณะคุ้มกันคนกลุ่มนั้นถอยออกไป

ตลอดทาง เขาหลบเครื่องกลสารพัดชนิดได้อย่างหวุดหวิด หลายครั้งเกือบถูกปักจนกลายเป็นเม่น

ส่วนตรงกลางโล่ที่เฉิงหลงไม่เคยปล่อยมือ

มีคาถาไก่ฝังอยู่พอดี

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป