“วาหลง ผู้รับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของฉัน นายทำได้ดีมาก!”
หลังยืนยันตำแหน่งของคาถาไก่ได้แล้ว คราวนี้กวนข่ายก็เอ่ยชมวาหลงจากใจจริง
ดูจากตอนนี้ วาหลงจัดการงานได้รวดเร็วจริง ๆ
เขาให้ข้อมูลไปแค่คร่าว ๆ ว่า “ปราสาทของกษัตริย์บาวาเรียพระองค์หนึ่ง” โดยไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่าอยู่ทวีปไหน
แต่ผ่านไปแค่สองวัน วาหลงก็ขุดหาสถานที่ที่เป็นไปได้ทั่วโลกออกมาจนครบ แถมยังแนบรูปถ่ายมาให้ด้วย
ในช่วงสองวันนี้ วาหลงยังแบ่งเวลาไปขายทองคำสองหีบใหญ่แลกเป็นเงิน แล้วก็หาพวกองค์กรฟอกเงินมาช่วยทำให้เงินสะอาดอีกต่างหาก
แค่ตอนฟอกเงินนี่แหละที่ใช้เงินมือเติบเกินไป เงินหลายสิบล้านดอลลาร์สหรัฐฯ หมดไปง่าย ๆ แบบนั้นเลย นั่นมันเงินของเขาทั้งนั้นนะ...
พอคิดถึงตรงนี้ กวนข่ายก็รีบหยุดความคิดตัวเองทันที
ไม่ได้
ห้ามคิดถึงเรื่องทองคำที่เขายกให้ไปอีก
ไม่อย่างนั้น เมื่อถูกสัญชาตญาณของร่างนี้ครอบงำ เขาคงปวดใจขึ้นมาอีก
ความรู้สึกเหมือนถูกเฉือนเนื้อแบบนั้น แค่สัมผัสสักครั้งก็พอแล้ว ถ้าต้องเจออีกครั้ง เขากลัวว่าตัวเองจะทนไม่ไหวจริง ๆ
เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ กวนข่ายรีบหันไปคิดถึงความทรงจำจากชาติก่อน
ในเรื่องต้นฉบับ ต่อให้วาหลงถูกนักการเมืองอเมริกันเล่นงานจนถังแตก ถึงขั้นต้องปล้นคลังเงินเพื่อเอาเงินมาจ่ายค่าจ้างลูกน้อง
แต่ทุกครั้งที่มีคาถาปรากฏขึ้น เขาก็สืบหาข้อมูลได้เป็นคนแรก แล้วส่งลูกน้องไปชิงคาถากลับมา
ต้องรู้ก่อนว่าฝั่งลุงมีเวทมนตร์คอยชี้แนะอยู่
ถึงขั้นอาศัยเขตสิบสาม ซึ่งเป็นองค์กรทางการของอเมริกา ให้ช่วยค้นข้อมูล ดึงภาพถ่ายดาวเทียม และค้นเอกสารเก่าได้ด้วย
แล้วผลเป็นยังไงล่ะ?
ส่วนใหญ่แล้ว พวกเฉิงหลงก็ยังช้ากว่าแก๊งสามตัวไร้ประโยชน์อยู่ครึ่งก้าว ต้องวิ่งตามก้นพวกนั้นไปถึงจะมีโอกาสเจอเบาะแสของคาถา
แค่นี้ก็พอจะนึกออกแล้วว่าความสามารถด้านข่าวกรองของวาหลงน่ากลัวแค่ไหน
ทั้งที่ไม่มีเวทมนตร์ และไม่มีองค์กรทางการคอยหนุนหลัง เขาก็ยังใช้เพียงเครือข่ายของแก๊งมือดำไปต่อกรกับองค์กรทางการที่แข็งแกร่งที่สุดของอเมริกาบนโลกใบนี้ได้
ความสามารถด้านข่าวกรองนี่อยู่ระดับแนวหน้าของโลกอย่างแน่นอน!
คิดถึงตรงนี้ อารมณ์ของกวนข่ายก็ดีขึ้นไม่น้อย
แม้จะมีนักการเมืองอเมริกันคอยบงการอยู่เบื้องหลัง แม้ฉายา “อันดับหนึ่งของโลก” ที่แก๊งมือดำคุยโวจะเกินจริงไปมาก
แต่ความสามารถของวาหลงเองนั้นไม่ธรรมดาจริง ๆ
“วาหลง”
กวนข่ายเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเมื่อครู่อยู่มาก
“นายทำได้ดีมาก”
เมื่อถูกเซิ่งจู่ชมติดกันถึงสองครั้ง วาหลงก็แทบจะลอยขึ้นฟ้าอยู่แล้ว
“ท่านเซิ่งจู่โปรดวางใจ! ราซูกับพวกอีกสองคน รวมถึงเทรู พาคนออกเดินทางไปแล้ว คาถาไก่จะต้องถูกนำมาส่งถึงมือท่านแน่นอน!”
……
นอกปราสาทโบราณแห่งหนึ่งซึ่งซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาลึกของบาวาเรีย
ชายวัยกลางคนอายุสามสิบต้น ๆ สวมชุดสำหรับนักสำรวจกลางแจ้งอย่างมืออาชีพ กำลังพากลุ่มชายวัยกลางคนที่แต่งตัวเหมือนนักวิชาการเดินเข้าไปในปราสาท
ชายวัยกลางคนคนนั้นก็คือเฉิงหลง
เฉิงหลงผู้ที่ได้รับพลังจากความสมดุลระหว่างหยินและหยางจนสามารถอัดแก๊งสามตัวไร้ประโยชน์ วิ่งเร็วกว่ารถไฟที่กำลังตกจากราง และเตะปีศาจกระเด็นได้—เฉิงหลงที่ “เรียกได้ว่าเป็นยอดมนุษย์” นั่นเอง
เฉิงหลงเดินนำหน้าไปพลาง หันกลับมาเล่าประวัติของปราสาทให้เหล่านักวิชาการที่ตามหลังฟังไปพลาง
“ปราสาทแห่งนี้สร้างขึ้นในยุคกลาง ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ประทับของกษัตริย์บาวาเรียพระองค์หนึ่ง ต่อมาถูกทิ้งร้างเพราะสงคราม...”
ขณะที่เขากำลังพูด นักวิชาการคนหนึ่งก็รับช่วงต่อ อธิบายที่มาของปราสาทอย่างละเอียด เห็นได้ชัดว่าเขาศึกษาประวัติศาสตร์ช่วงนี้มาพอสมควร
เฉิงหลงยิ้ม แต่ไม่ได้ขัดจังหวะ
ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว นักวิชาการคนนั้นก็เร่งฝีเท้าขึ้นมาทันที ก้าวยาว ๆ จนเกือบจะแซงเฉิงหลงไปดูผนังหินด้านหน้า
“ระวัง!”
เฉิงหลงคว้าตัวเขาไว้แล้วดึงกลับเข้ากลุ่ม
“อย่าเดินเพ่นพ่าน ในปราสาทมีเครื่องกล ถ้าเผลอไปโดนเข้าอาจถึงตายได้”
นักวิชาการคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนดันแว่นบนสันจมูก สีหน้าดูไม่ค่อยเชื่อเท่าไร
“เครื่องกลเหรอ? ต่อให้มีเครื่องกลหรือกับดักจริง ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วมันก็คงใช้การไม่ได้หรอก อย่ามาหลอกให้กลัวเลยน่า”
เฉิงหลงอ้าปาก ยังไม่ทันได้เถียงอะไร เท้าก็เหยียบโดนบางอย่างเข้าเสียก่อน
“กึก”
เสียงกลไกดังขึ้นแผ่วเบา
วินาทีถัดมา กำแพงหินสองด้านของทางเดินก็พุ่งเข้าหากันอย่างแรง รวดเร็วจนก่อให้เกิดกระแสลม
นักวิชาการคนนั้นยืนอยู่ริมสุดพอดี ได้ยินเสียง “เพียะ” หมวกบนหัวของเขาก็ถูกกำแพงทั้งสองฝั่งหนีบจนแบนติดกับผนังหิน
นักวิชาการยืนนิ่งแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือด
เพื่อนร่วมทางที่อยู่ด้านหลังต่างสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบในพริบตา
เฉิงหลงตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ เขาเองก็ยังรู้สึกหวาดเสียวอยู่บ้าง
“เห็นไหม? บอกแล้วว่ามีเครื่องกล”
นับจากวินาทีนั้น นักวิชาการกลุ่มนั้นก็ไม่กล้าผลีผลามอีก พวกเขาเรียงแถวตามกันเป็นระเบียบ เดินตามหลังเฉิงหลงติด ๆ และปล่อยให้เขาเดินนำหน้า
ระหว่างทางต่อจากนั้น เฉิงหลงแสดงให้เห็นอย่างเต็มที่ว่า “ยอดมนุษย์” เป็นยังไง
เดี๋ยวเขาก็ย่อตัวลงคลำร่องระหว่างแผ่นพื้น เดี๋ยวก็เงยหน้ามองลวดลายบนแผ่นหินเพดาน บางครั้งก็ยกมือห้ามทุกคนให้ถอยกลับ
ภายใต้การนำของเฉิงหลง พวกเขาหลบเครื่องกลทุกชนิดได้อย่างสมบูรณ์แบบ—ทั้งเส้นลวดสะดุด แผ่นพื้นพลิก หินถล่ม และลูกธนูอาบยาพิษ ไม่มีอันไหนถูกกระตุ้นเลย
ราว 20 นาทีต่อมา พวกเขาก็มาถึงโถงใหญ่ด้านในปราสาทได้สำเร็จ
เมื่อผลักประตูหินบานสุดท้ายออก ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
พื้นโถงเต็มไปด้วยทองคำและอัญมณี
เหรียญทองกองสูงเป็นภูเขา อัญมณีกระจัดกระจายอยู่บนพื้นหิน สะท้อนแสงระยิบระยับใต้แสงอาทิตย์ที่ลอดลงมาจากรูบนยอดโดมจนยากจะละสายตา
ดวงตาของเหล่านักวิชาการเบิกกว้างทันที
“ให้ตายเถอะ...”
นักวิชาการคนหนึ่งกลืนน้ำลาย มือคันจนแทบอดใจไม่ไหว
ในความคิดของเขา เครื่องกลก่อนหน้านี้ล้วนอยู่ในทางเดินทั้งนั้น ส่วนสถานที่เก็บสมบัติแบบนี้คงไม่มีเครื่องกลแล้วกระมัง?
ดังนั้น ก่อนเฉิงหลงจะทันได้พูดอะไร เขาก็ก้มลงหยิบของมีค่าชิ้นหนึ่งที่ส่องประกายสีทองขึ้นมาจากพื้น
“อย่าขยับ!”
เฉิงหลงกำลังจะร้องเตือน
แต่สายไปแล้ว
“กึกแกรก”
เครื่องกลทำงาน
ลูกธนูนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากร่องกำแพงหินทั้งสองฝั่งของโถงใหญ่ อัดแน่นราวกับฝนโลหะ
“หมอบลง!”
สีหน้าเฉิงหลงเปลี่ยนไป เขาไม่มีเวลาคิดอะไรอีก รีบคว้าโล่ที่แขวนอยู่บนผนังข้างตัวมาขวางไว้ตรงหน้า แล้วเข้าไปยืนบังเหล่านักวิชาการอย่างสุดกำลัง
“เคร้ง ๆ ๆ ๆ—”
ฝนธนูปะทะโล่จนประกายไฟกระเด็น
เฉิงหลงรับมือไปพลาง ตะโกนไปพลางว่า “วิ่งกลับไป! เร็วเข้า!”
เหล่านักวิชาการถึงได้สติ พวกเขาคลานล้มลุกคลุกคลานออกไป
แต่เพราะลนลาน ระหว่างทางกลับพวกเขาจึงไปกระตุ้นเครื่องกลอื่น ๆ เข้าอีกหลายจุด
หินถล่มลงมาจากด้านบน เฉิงหลงเตะมันกระเด็นออกไป
แผ่นพื้นใต้เท้าเปิดออกกะทันหัน เฉิงหลงคว้าคอเสื้อด้านหลังของนักวิชาการคนหนึ่ง แล้วยกเหวี่ยงข้ามไป
ลูกธนูอาบยาพิษพุ่งมาจากด้านข้าง เฉิงหลงยกโล่ขึ้นรับ แล้วกดนักวิชาการอีกคนให้หมอบลงกับพื้นไปพร้อมกัน
“ซวยแล้ว! ซวยแล้ว! ซวยจริง ๆ!”
เฉิงหลงตะโกนลั่นอย่างอดไม่ได้ ขณะคุ้มกันคนกลุ่มนั้นถอยออกไป
ตลอดทาง เขาหลบเครื่องกลสารพัดชนิดได้อย่างหวุดหวิด หลายครั้งเกือบถูกปักจนกลายเป็นเม่น
ส่วนตรงกลางโล่ที่เฉิงหลงไม่เคยปล่อยมือ
มีคาถาไก่ฝังอยู่พอดี