คุณภาพหีบสมบัติที่ข้าเปิดจะเพิ่ม 3 เสมอ

ตอนที่ 30 หมูจำแลงกัดคน

7 นาที· 1.5K คำ

หยางทัวลนลานมาก

เขาเห็นหลินหยวนหลอมละลายจนได้เอสเซนส์แกนกลาง จึงเกิดความโลภและยิงธนูซุ่มโจมตีออกมาดอกหนึ่ง

แม้เขาจะมีพรสวรรค์ระดับบี แต่ก็มีเลเวล 47 สวมชุดสำริดทั้งตัว ยิ่งประกอบกับสกิลยิงนิ่งสมาธิแล้ว พลังทำลายของธนูดอกนี้ย่อมไม่อาจดูแคลน

พรสวรรค์ระดับบี “นายธนูเทวะ” — เมื่อโจมตีด้วยอาวุธระยะไกล พลังทำลายเพิ่มขึ้น 60%

แล้วสกิลยิงนิ่งสมาธิล่ะ? ใช้เวลาเล็ง 3 วินาที เพื่อสร้างความเสียหายเท่ากับ 200% ของค่าพละกำลัง

ค่าพละกำลังของเขาคือ 124 แต้ม ธนูดอกนี้จึงสร้างความเสียหายได้ถึง 322 แต้มเต็ม ๆ

ในความคิดของเขา ธนูดอกนี้น่าจะทำให้หลินหยวนบาดเจ็บสาหัสได้

แต่…บ้าชะมัด ดันไม่ทะลวงการ์ด!

สรีระของแกสูงถึงระดับไหนกันแน่?

แย่แล้ว ไปเตะโดนแผ่นเหล็กเข้าให้

ต่อให้ในโลกความจริงจะมีทางการคอยควบคุม ผู้แข็งแกร่งไม่อาจฆ่าคนตามอำเภอใจ แต่หากคนอ่อนแออย่างแกบังอาจล่วงเกินผู้แข็งแกร่ง ก็ย่อมถูกลงโทษเช่นกัน ถึงขั้นถูกลอบสังหารก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ส่วนในเกม อำนาจของทางการเอื้อมไม่ถึง ผู้แข็งแกร่งจึงไม่จำเป็นต้องลังเลเมื่อลงมือฆ่าคน

หยางทัวรีบกล่าวต่อว่า “ชื่อในเกมกับชื่อจริงของผมเหมือนกัน ผมชื่อหยางทัว พ่อเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมหมายเลขสามแห่งเมืองซูเฉิง ส่วนลุงเป็นเจ้าของกลุ่มเทียนหยาง ขอให้เห็นแก่หน้ากันสักหน่อย!”

“นี่เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดจริง ๆ ครับ”

เพื่อย้ำคำพูดนี้ เขายังหยิบบัตรประจำตัวออกมาให้ดู

หยางทัว เลเวล 47

หยางทัวแห่งตระกูลหยาง!

หลินหยวนอดยิ้มเย็นชาไม่ได้ ช่างบังเอิญจริง ๆ ถึงกับมาเจอกันที่นี่!

ทั้งหยางปิงและหยางฉี สองพี่น้องนั่นไม่ใช่คนดี! สมควรตายทั้งคู่!

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป