กู้ฉางเกอหันกลับมา มองชายหนุ่มผู้นั้น ก่อนพยักหน้าอย่างช้า ๆ
ทว่าในใจของกู้ฉางเกอ เวลานี้กลับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
เขารู้ว่าบัดนี้ตนมีกายาเต๋าหงเหมิงอยู่ในร่าง
กายานี้อาจกล่าวได้ว่าอยู่เหนือกายาทั้งปวงในสามพันแคว้นมรรคา
เพียงแต่พลังบำเพ็ญของเขาไร้เทียมทานอยู่แล้ว กายานี้จึงแทบไม่มีความหมายสำหรับเขา
ยิ่งไปกว่านั้น เขาพบว่ากายาเต๋าหงเหมิงของตน เพราะใช้เวลายาวนานเกินไปอุดรอยแยกไอมารที่หุบเหวสวรรค์ จึงเริ่มแปรเปลี่ยนไปบ้างแล้ว
ไอหงเหมิงอันบริสุทธิ์แต่เดิม หลังถูกไอมารกัดกร่อนมานานนับล้านปี ดูเหมือนจะกลายเป็นกายามารหงเหมิงไปแล้ว
อย่างไรก็ตาม เรื่องเหล่านี้ล้วนไม่สำคัญสำหรับกู้ฉางเกอ
ไม่ว่ากายาแบบใด ก็ไม่ส่งผลต่อเขา
เขายืนอยู่บนจุดสูงสุดอยู่แล้ว กายาเช่นนี้ก็เป็นเพียงสิ่งที่ช่วยเสริมให้ดียิ่งขึ้นเท่านั้น
กู้ฉางเกอมองกู้เฉินแล้วเอ่ยขึ้น
“ไม่ต้องมากพิธี”
“เนตรคู่กลับคืนสู่ร่างเจ้าแล้ว ช่วงนี้มีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่?”
กู้เฉินยืดตัวตรง ตอบอย่างจริงจัง
“เรียนบรรพชน”
“เนตรคู่หายไป 80 ปี แม้บัดนี้จะกลับคืนแล้ว แต่ศิษย์แทบใช้เนตรคู่ไม่เป็นเลยขอรับ”
“ยามต่อสู้กับศัตรู พอมองเห็นจุดอ่อนของอีกฝ่ายได้อยู่บ้าง”
“นอกเหนือจากนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนักขอรับ”
“คงเป็นเพราะศิษย์ยังไม่ได้ขัดเกลาเนตรคู่ให้เต็มที่”
กู้ฉางเกอฟังจบก็พยักหน้า
เขายื่นมือออกไป ฝ่ามือข้างหนึ่งค่อย ๆ ลอยอยู่เหนือดวงตาของกู้เฉิน
จากนั้นจึงหลับตาลง สัมผัสเนตรคู่นั้นอย่างละเอียด
เนตรคู่บรรจุความหมายแห่งมรรคานับหมื่น มิใช่ดวงตาธรรมดาสามัญ
เหตุที่ผู้มีเนตรคู่สามารถสังหารผู้ที่มีขั้นสูงกว่า และได้รับการขนานนามว่ามีพรสวรรค์แห่งมหาจักรพรรดิ ก็เพราะในดวงตาคู่นี้ซ่อนมหามรรคาอันหาได้ยากยิ่งในฟ้าดินเอาไว้