ไหวซ่านสัมผัสได้ทันทีว่า ต้นกำเนิดแห่งพุทธมรรคาที่สั่งสมอยู่ในร่างมานานนับหมื่นปี กำลังถูกกระชากออกไปทีละเส้น!
“ไม่!”
“พระพุทธองค์โปรดระงับโทสะ!”
“อาตมาผิดไปแล้ว! อาตมายินดีบอกทุกสิ่ง!”
ไหวซ่านคำรามอย่างบ้าคลั่ง พยายามโคจรพลังบำเพ็ญสุดชีวิตเพื่อรักษาต้นกำเนิดแห่งพุทธมรรคาของตนไว้
แต่เขาทำไม่ได้เลย
พลังของพระพุทธองค์มายานั้น ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะต้านทานได้
ทีละเส้น ทีละเส้น
ต้นกำเนิดแห่งพุทธมรรคาถูกดึงออกไปจนหมดสิ้น
ยอดฝีมือผู้บำเพ็ญพุทธมรรคามานานนับหมื่นปีผู้นี้ บัดนี้ขอบเขตพลังกลับกำลังร่วงลงอย่างรวดเร็ว!
หากจะมีสิ่งใดทำให้คนของสำนักพุทธคุ้มพิภพทุกข์ทรมานและเจ็บปวดที่สุด สิ่งนั้นก็คือการถูกพรากพุทธมรรคาไป
พุทธมรรคาคือรากฐานที่ทำให้พวกเขายืนหยัด เป็นรากฐานแห่งการบำเพ็ญ และยังเป็นสิ่งที่พวกเขาศรัทธามาตลอดชีวิต
บัดนี้ไหวซ่านกำลังเผชิญกับทุกสิ่งนั้น
ร่างของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ใบหน้าบิดเบี้ยว นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เหงื่อเย็นชุ่มจีวรจนเปียกโชก
ความเจ็บปวดนั้นแผ่ซ่านมาจากส่วนลึกของวิญญาณ รุนแรงยิ่งกว่าความเจ็บปวดจากกระดูกแตกหักเสียอีกถึงร้อยเท่า
กู้ฉางเกอมองสภาพของเขา ใบหน้ายังคงไร้ความรู้สึก
ไม่นานนัก ต้นกำเนิดแห่งพุทธมรรคาก็ถูกดึงออกไปจนหมดจด
ร่างพระพุทธองค์มายาค่อย ๆ เลือนหายไปกลางอากาศ
กู้ฉางเกอนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน เอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ในเมื่อภิกษุจอมโกหกอย่างเจ้าไม่คิดจะพูดความจริงกับข้า”