ความปวดหน่วงบริเวณท้องน้อยพลันรุนแรงขึ้นอีกระลอก ใบหน้าของเธอซีดลงเล็กน้อย ไม่อาจสนใจเรื่องอื่นได้อีก รีบมุดเข้าไปในห้องน้ำหญิงอย่างรวดเร็ว
จิงเย่หันกลับมา เห็นผ้าอนามัยโผล่พ้นกระเป๋าเธอออกมาเล็กน้อย ครั้นมองต่ำลงไป ก็เห็นรอยสีเข้มกว่าจาง ๆ เปื้อนอยู่บนกางเกงยีนส์สีอ่อนด้านหลัง
เขาหันหลังกลับทันที เดินไปถึงหน้าร้านหม้อไฟ แต่แถวนั้นมีแต่ร้านขายของกิน ไม่มีร้านเสื้อผ้าเลย
เขากับเพื่อนร่วมห้องต่างก็สวมเสื้อแขนสั้น ไม่มีแม้แต่เสื้อคลุมสักตัวให้ใช้บัง
เขาจึงเดินย้อนกลับมา
ท่ามกลางกลิ่นอาหารหอมกรุ่นและเสียงอึกทึกในโถงร้าน เขาไม่สนใจสายตาประหลาดใจที่มองตามมาตลอดทาง กระทั่งเสียงอุทานเบา ๆ สองสามเสียงก็ไม่ได้ทำให้เขาหยุด «นั่นจิงเย่จริง ๆ ด้วย»
เขาเดินผ่านโต๊ะลูกค้าทีละโต๊ะ ก่อนจะหยุดลงข้างโต๊ะของกลุ่มนักศึกษาหญิง
เห็นได้ชัดว่าพวกเธอจำเขาได้ ใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนแทบไม่อยากเชื่อ
จิงเย่ชี้ไปยังเสื้อเชิ้ตผู้หญิงสีชมพูที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ «เพื่อนนักศึกษา เสื้อเชิ้ตตัวนี้ขายให้ฉันได้ไหม»
«หา?»
เจ้าของเสื้อเป็นนักศึกษาหญิงผมประบ่า เธอชะงักงัน มองเสื้อเชิ้ตสีชมพูแบบเรียบ ๆ ของตัวเอง แล้วมองใบหน้าหล่อเหลาจนดูไม่เหมือนคนจริงตรงหน้า
แก้มเธอแดงวาบ ความคิดเหลวไหลที่ทำให้หัวใจเต้นแรงก็ผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
—หรือว่าเขาจะแอบชอบฉันอยู่?
«ไม่ต้องซื้อหรอก ให้...ให้คุณเลย!» เธอหลุดปาก มือไม้พันกันไปหมดขณะรีบหยิบเสื้อจากพนักเก้าอี้แล้วยื่นให้
«ขอบคุณ» จิงเย่รับเสื้อมา มืออีกข้างหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้ว «รบกวนเปิดคิวอาร์โค้ดรับเงินให้หน่อย»
«ไม่ต้องจริง ๆ ค่ะ เสื้อผ้าตัวนี้ไม่ได้แพงอะไร ให้คุณไปเลย» แก้มของหญิงสาวแดงยิ่งกว่าเดิม เธอโบกมือปฏิเสธไม่หยุด
«ฉันไม่ชอบติดค้างใคร»
เมื่อเห็นดังนั้น หญิงสาวจึงได้แต่ข่มความผิดหวังลึก ๆ ในใจและความสงสัยที่เต็มหัว แล้วเปิดคิวอาร์โค้ดรับเงินออกมา
จิงเย่สแกนจ่ายเงินและตรวจสอบจนแน่ใจ
«ขอบคุณ» เขากล่าวขอบคุณอีกครั้ง ไม่ได้หยุดอยู่ต่อ ถือเสื้อเชิ้ตที่ขัดกับบุคลิกเย็นชาโดดเด่นของเขาอย่างสิ้นเชิงแล้วเดินจากไป
จนเขาเดินลับตาไป หญิงสาวคนนั้นถึงก้มมองหน้าจอโทรศัพท์
«ห้า...ห้าพัน?» เธออุทานเบา ๆ อย่างไม่อยากเชื่อ ดวงตาเบิกกว้างกลมโต
«เท่าไรนะ?» เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ รีบขยับเข้ามาดู พลางสูดลมหายใจเฮือกไม่ต่างกัน
หญิงสาวยื่นหน้าจอให้พวกเธอดู ประวัติการโอนเงินแสดงชัดเจน «ฉันซื้อเสื้อเชิ้ตตัวนี้มาแค่ไม่กี่สิบหยวนเองนะ»
พวกเธอมองหน้ากันไปมา ต่างอึ้งจนพูดไม่ออก
จิงเย่ถือเสื้อเชิ้ตมาถึงเคาน์เตอร์ชำระเงิน «รบกวนช่วยเอาเสื้อตัวนี้ไปส่งให้ผู้หญิงที่ต้องการความช่วยเหลือในห้องน้ำหญิงหน่อยครับ»
พนักงานหญิงวัยกลางคนเข้าใจทันที คงมีสาวคนไหนกำลังลำบากเพราะประจำเดือนมาพอดี
«เดี๋ยวป้าเอาไปให้เลย ไม่ต้องห่วง» เธอรับเสื้อมาแล้วตอบอย่างคล่องแคล่ว
จิงเย่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเสริมว่า «บอกเธอด้วยว่าไม่ต้องคืน»
«ได้เลย» ป้าพนักงานพยักหน้า แล้วหันหลังเดินเร็ว ๆ ไปทางห้องน้ำ
จิงเย่หันข้างไปทางพนักงานหนุ่มอีกคนที่ยืนรออยู่ข้าง ๆ ลดเสียงลงบอกว่า «รบกวนช่วยคิดเงินโต๊ะริมหน้าต่างทางนั้นให้ด้วยครับ»
เขาพยักพเยิดไปทางโต๊ะของเจ้าของเสื้อเชิ้ต
«ได้ครับ» พนักงานรับคำอย่างนอบน้อม
ในห้องน้ำ ซางลั่วลั่วจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก้มมองรอยเปื้อนสีเข้มเด่นชัดบนกางเกงยีนส์ ใจพลันดิ่งวูบ
แย่แล้ว
เธอรีบร้อนออกมา โทรศัพท์ยังวางอยู่บนโต๊ะด้านนอก
เธอรวบรวมความหวังริบหรี่ ตะโกนถามไปยังห้องข้าง ๆ «ขอโทษนะคะ มีใครอยู่ไหม ช่วยหน่อยได้หรือเปล่าคะ?»
ไม่มีเสียงตอบ
กางเกงเป็นสีอ่อน รอยเปื้อนเห็นชัดเกินไป
จะให้เอามือปิดก้นแล้วเดินออกไปแบบนี้ได้ยังไง?
ถ้าจิงเย่เห็นเข้าอีก...
แค่คิดถึงภาพนั้น เลือดก็เหมือนพุ่งขึ้นหน้า แก้มร้อนผ่าวด้วยความอับอาย
เธอทำได้เพียงเงี่ยหูฟัง รอให้มีคนเข้ามาอีกคน
ไม่นานนัก ในที่สุดก็มีเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาและหยุดอยู่หน้าประตู
ซางลั่วลั่วดีใจ กำลังจะเอ่ยปาก
เสียงผู้หญิงอ่อนโยนก็ดังขึ้นก่อน «ขอโทษนะคะ ข้างในมีลูกค้าที่ต้องการความช่วยเหลือหรือเปล่าคะ?»
ซางลั่วลั่วราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตไว้ได้ รีบตอบทันที «ใช่ค่ะ ฉันเอง รบกวนด้วยนะคะ!»
เสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งถูกส่งลอดเข้ามาทางด้านบนของบานประตู พนักงานพูดว่า «มีคนฝากเสื้อมาให้คุณค่ะ เอาไว้ใช้บังไปก่อน เขาบอกว่าไม่ต้องคืน»
ซางลั่วลั่วรีบรับมา «ขอโทษนะคะ ใครเป็นคน...»
โทรศัพท์ของอีกฝ่ายพลันดังขึ้น จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบของพนักงานเดินจากไป
ในมือเป็นเสื้อผ้าผู้หญิงตัวหนึ่ง คงมีสาวใจดีสังเกตเห็นความลำบากใจของเธอ เลยฝากพนักงานเอามาให้
เธอรีบผูกเสื้อคลุมไว้รอบเอว ชายเสื้อที่กว้างช่วยปิดบังทุกอย่างได้พอดี
จัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว เธอก็เปิดประตูเดินออกไป
เธอเดินไปที่เคาน์เตอร์ชำระเงินแล้วถามเสียงเบา «สวัสดีค่ะ ขอถามหน่อยได้ไหมคะว่าใครให้ฉันยืมเสื้อ ฉันอยากขอบคุณเขาต่อหน้าค่ะ»
ป้าพนักงานยิ้มตอบ «หนูจ๋า เขากลับไปแล้วล่ะ กำชับไว้ด้วยว่าไม่ต้องคืน»
«อ๋อ...ค่ะ ขอบคุณนะคะ» ซางลั่วลั่วพยักหน้า สายตากวาดมองไปรอบ ๆ โดยไม่รู้ตัว
เมื่อครู่ยังมีโต๊ะของนักศึกษาหญิงนั่งกินอาหารอยู่หลายโต๊ะ แต่ตอนนี้กลับหายไปหมดแล้ว
ดูท่าเสื้อตัวนี้คงคืนไม่ได้แล้ว
พอกลับมาถึงที่นั่ง ก็พบว่าโต๊ะด้านในว่างเปล่าแล้ว
«ลั่วลั่ว เสื้อที่เอวเธอมาจากไหนน่ะ?» เมิ่งหลินมองเสื้อเชิ้ตสีชมพูที่เพิ่มขึ้นมารอบเอวเธออย่างสงสัย
«ไม่รู้เหมือนกันค่ะ คงเป็นของผู้หญิงใจดีคนไหนสักคนให้ยืมมา» ซางลั่วลั่วไม่กล้านั่งลง กลัวจะทำเสื้อที่ยืมมาเปื้อน
«ประจำเดือนมาเหรอ?» ถานซู่อินมองปราดเดียวก็รู้ว่าเธอกำลังลำบากใจ
«อืม»
«ลั่วลั่ว ยังจะกินต่อไหม?» ซูหนานถาม
«ไม่แล้ว พวกเธอกินกันเถอะ ฉันกลับไปจัดการตัวเองก่อน» ซางลั่วลั่วหยิบโทรศัพท์กับกระเป๋าขึ้นมา
«เดี๋ยวก่อน พวกเราก็ใกล้เสร็จแล้ว กลับด้วยกันเถอะ» เมิ่งหลินเห็นดังนั้นก็รีบเก็บของ
หลังจ่ายเงินเรียบร้อย ทั้งสี่คนก็เดินออกจากร้านไปด้วยกัน
กลับถึงหอพัก ซางลั่วลั่วไปอาบน้ำก่อน พออาบเสร็จก็ซักเสื้อผ้าที่เปื้อนจนสะอาดแล้วนำไปตาก
เธอเดินออกมาพลางเสยปอยผมที่เป่าแห้งแล้ว ปลายผมยาวทิ้งตัวสลวยอยู่ด้านหลัง
เธอนั่งลงจิบน้ำอุ่นไปครึ่งแก้ว มือวางลงบนท้องน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ
ไม่ค่อยปวด แค่รู้สึกหน่วง ๆ เมื่อเทียบกับคนที่ปวดจนแทบขาดใจ ต้องกินยาถึงจะผ่านไปได้ เธอรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกิน
ที่สำคัญที่สุดคือประจำเดือนมาแค่สามวัน สบายสุด ๆ
ระหว่างทางกลับ เธอได้ยินเสียงพูดคุยตื่นเต้นดังอยู่หลายครั้ง เศษเสี้ยวคำพูดลอยเข้าหู ทุกประโยคล้วนวนเวียนอยู่กับชื่อเดียว จนสลัดไม่หลุด
เธอเข้าสู่เว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัย และหน้าแรกก็เต็มไปด้วยชื่อเดียวกันจริง ๆ
เมื่อกดเข้าไปในกระทู้ที่มีคนสนใจมากที่สุด ก็เห็นภาพแอบถ่ายในห้องเรียนภาพหนึ่ง
เขาเอนกายพิงแท่นบรรยาย ด้านหลังเป็นกระดานสีเขียวเข้ม
มือซ้ายวางพาดบนโต๊ะอย่างสบาย ๆ ส่วนมือขวาสอดไว้ในกระเป๋ากางเกงหลวม ๆ
ท่ายืนดูผ่อนคลายแต่ไม่หละหลวม แผ่นหลังกว้างและช่วงไหล่ทอดเป็นเส้นโค้งอย่างมั่นใจ
เขาเอียงศีรษะ คล้ายกำลังฟังคำถามจากนักศึกษาด้านล่าง สีหน้าจดจ่อเจือความอดทนที่หาได้ยาก
ความเห็นด้านล่างมีเป็นพันรายการแล้ว แค่กดรีเฟรชก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาสิบกว่ารายการ
......
«ลั่วลั่ว ดูอะไรอยู่ถึงได้ตั้งอกตั้งใจขนาดนั้น?» เมิ่งหลินเอียงคอมอง เหลือบเห็นหน้าจอของเธอ «อุ๊ย! เธอก็เห็นกระทู้ของจิงเย่แล้วเหรอ หล่อจนแทบลืมหายใจเลยใช่ไหม?»
ซางลั่วลั่วเลื่อนนิ้วโป้งขึ้นอย่างรวดเร็ว ออกจากกระทู้นั้น «ดูไปเรื่อยเปื่อยน่ะ»
ถานซู่อินแทรกขึ้นมา «พวกเธอสังเกตไหมว่าเดี๋ยวนี้ผู้หญิงชอบผู้ชายที่ดูอันตรายกันมาก ยิ่งทำตัวไม่เหมือนคนอื่น ดูเถื่อน ๆ ปราบยาก กลับยิ่งทำให้คนอยากลองท้าทาย»
เมิ่งหลินเห็นด้วยสุด ๆ พยักหน้าแรง «จริงมาก! ก็เหมือนรู้ทั้งรู้ว่าเขาเป็นวัตถุไวไฟที่ห้ามจุดไฟตามคู่มือดับเพลิง แต่ก็ยังอยากเดินเข้าไปลองขีดไม้ขีดดูสักครั้ง ความรู้สึกแบบกบฏที่ทำให้หัวใจเต้นจนแทบรับไม่ไหวนี่แหละ»