หลินสือจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ พ่อเคยเล่าให้ฟังว่า เมื่อหลายสิบปีก่อน ตอนที่ไฟฟ้ายังไม่แพร่หลาย ผู้คนใช้เทียนกับไฟฉายกัน
พอฟ้ามืดก็เข้านอน พอฟ้าสางก็ตื่น
นอกจากทำงานก็มีแต่ทำงาน เพื่ออาหารเพียงคำเดียวก็ต้องตรากตรำอย่างสุดชีวิต ร่างกายของคนสมัยนั้นจึงแข็งแรงกันมาก
แทบไม่มีใครเดินทางตอนกลางคืน และยามค่ำคืนก็ไม่มีความบันเทิงอะไรให้ทำ
ยิ่งไม่มีเด็กหนุ่มสาวติดอินเทอร์เน็ตเหมือนทุกวันนี้
มนุษย์ในยุคปัจจุบันพึ่งพาอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มากเกินไป คนที่หมกมุ่นอยู่กับอินเทอร์เน็ตและโทรศัพท์มือถือมีให้เห็นเต็มไปหมด
จนทำให้สมรรถภาพทางร่างกายของคนส่วนใหญ่แย่ลงเรื่อย ๆ
พายุสุริยะครั้งนี้ทำลายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ทำให้เทคโนโลยีของมนุษย์ถอยหลังไปหลายร้อยปี นับว่าเป็นการบังคับให้มนุษย์เลิกติดอินเทอร์เน็ต
และเมื่อความหนาวสุดขั้วมาเยือน...
การมาถึงของความหนาวสุดขั้วทำให้ผู้รอดชีวิตหันมาใส่ใจการออกกำลังกายมากขึ้นเรื่อย ๆ
จู่ ๆ ก็มีประกายความคิดวาบขึ้นมาในหัวหลินสือ ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าน
แต่มันเร็วเกินกว่าจะคว้าไว้ทัน
การย้อนกลับครั้งที่สาม... เร่งวิวัฒนาการ...
ขณะที่หลินสือกำลังครุ่นคิด หญิงสาวสองคนที่เดินตามหลังมาก็เปลี่ยนจากบ่นเรื่องไฟดับ มาพูดถึงตัวเขา
“หลินสือ นายหล่อขนาดนี้ มีแฟนหรือยัง?”
เมื่อเห็นหลินสือไม่ตอบ หลี่เสี่ยวเสี่ยวก็เร่งฝีเท้าขึ้นไปสองสามก้าว เตรียมจะตบไหล่เขาจากด้านหลัง
หลินสือที่กำลังจมอยู่ในห้วงความคิดคว้ามือที่หลี่เสี่ยวเสี่ยวเอื้อมมาไว้ได้ทันที จากนั้นก็ประหลาดใจกับความเร็วในการตอบสนองของตัวเองในตอนนี้