จากคัดลอกไม่รู้จบสู่ผู้กุมชะตาโลกน้ำแข็ง

ตอนที่ 49 วิทยาลัยศิลปะเมืองซาซื่อ

6 นาที· 1.5K คำ

หลินสือจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ พ่อเคยเล่าให้ฟังว่า เมื่อหลายสิบปีก่อน ตอนที่ไฟฟ้ายังไม่แพร่หลาย ผู้คนใช้เทียนกับไฟฉายกัน

พอฟ้ามืดก็เข้านอน พอฟ้าสางก็ตื่น

นอกจากทำงานก็มีแต่ทำงาน เพื่ออาหารเพียงคำเดียวก็ต้องตรากตรำอย่างสุดชีวิต ร่างกายของคนสมัยนั้นจึงแข็งแรงกันมาก

แทบไม่มีใครเดินทางตอนกลางคืน และยามค่ำคืนก็ไม่มีความบันเทิงอะไรให้ทำ

ยิ่งไม่มีเด็กหนุ่มสาวติดอินเทอร์เน็ตเหมือนทุกวันนี้

มนุษย์ในยุคปัจจุบันพึ่งพาอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มากเกินไป คนที่หมกมุ่นอยู่กับอินเทอร์เน็ตและโทรศัพท์มือถือมีให้เห็นเต็มไปหมด

จนทำให้สมรรถภาพทางร่างกายของคนส่วนใหญ่แย่ลงเรื่อย ๆ

พายุสุริยะครั้งนี้ทำลายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ทำให้เทคโนโลยีของมนุษย์ถอยหลังไปหลายร้อยปี นับว่าเป็นการบังคับให้มนุษย์เลิกติดอินเทอร์เน็ต

และเมื่อความหนาวสุดขั้วมาเยือน...

การมาถึงของความหนาวสุดขั้วทำให้ผู้รอดชีวิตหันมาใส่ใจการออกกำลังกายมากขึ้นเรื่อย ๆ

จู่ ๆ ก็มีประกายความคิดวาบขึ้นมาในหัวหลินสือ ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าน

แต่มันเร็วเกินกว่าจะคว้าไว้ทัน

การย้อนกลับครั้งที่สาม... เร่งวิวัฒนาการ...

ขณะที่หลินสือกำลังครุ่นคิด หญิงสาวสองคนที่เดินตามหลังมาก็เปลี่ยนจากบ่นเรื่องไฟดับ มาพูดถึงตัวเขา

“หลินสือ นายหล่อขนาดนี้ มีแฟนหรือยัง?”

เมื่อเห็นหลินสือไม่ตอบ หลี่เสี่ยวเสี่ยวก็เร่งฝีเท้าขึ้นไปสองสามก้าว เตรียมจะตบไหล่เขาจากด้านหลัง

หลินสือที่กำลังจมอยู่ในห้วงความคิดคว้ามือที่หลี่เสี่ยวเสี่ยวเอื้อมมาไว้ได้ทันที จากนั้นก็ประหลาดใจกับความเร็วในการตอบสนองของตัวเองในตอนนี้

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป