หลังเด็ดมินต์ป่าเสร็จ ทั้งสองก็เดินขึ้นเขาต่อไปอีกช่วงหนึ่ง
บนเนินเขาที่หันรับแสงตะวัน เจียงชิงเยว่เห็นผักกูดป่าขึ้นอยู่หย่อมหนึ่ง
ลำต้นเรียวเล็กทอดยาวโผล่พ้นใบไม้แห้ง ส่วนยอดม้วนงอเป็นรูปกำปั้นและห้อยต่ำลงมา
【ภาพประกอบผักกูด】
เจียงชิงเยว่รีบร้องเรียกซ่งตงเหมย
ทว่าพอซ่งตงเหมยมาถึง สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความรังเกียจ “ผักกำปั้นพวกนี้แก่ไปหน่อย กินแล้วกลับไปคงท้องอืดปวดท้อง”
เจียงชิงเยว่เด็ดดูด้วยมืออย่างไม่ยอมแพ้ “ข้าว่าก็พอใช้ได้ ผักชนิดนี้เอากลับไปลวกน้ำเดือดก่อนแล้วค่อยตากแห้ง เก็บไว้ได้นาน”
กล่าวจบก็เริ่มเลือกเด็ดแต่ยอดอ่อน
ซ่งตงเหมยเห็นนางไม่ฟังคำทัดทาน จึงได้แต่ช่วยเด็ดไปด้วยกัน
เก็บผักเสร็จ ดวงตะวันก็ขึ้นถึงกลางศีรษะแล้ว ทั้งสองต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก พากันหาก้อนหินนั่งพักกินเสบียงแห้ง
เจียงชิงเยว่กินไปพลางกวาดตามองรอบด้าน สายตาพลันไปหยุดที่ดอกกุหลาบป่าผืนใหญ่ซึ่งกำลังเบ่งบานงดงาม
ไม่รู้เหตุใดจึงชวนให้คนเอ็นดูขึ้นมา และไม่รู้เหตุใดจึงทำให้อยากเด็ดกลับไปสักหน่อย
【ภาพประกอบกุหลาบป่า】
นางจึงฉวยโอกาสที่น้องสามีผู้เยาว์วัยยังกินไม่เสร็จ วิ่งแจ้นไปเด็ดดอกไม้ด้วยตนเอง
ซ่งตงเหมยเห็นนางวิ่งไปเด็ดดอกไม้อีก ทั้งยังไม่ฟังคำชี้แนะของตนสักนิด ก็อดตะโกนไล่หลังไปไม่ได้ “คราวนี้เอาไปทำอะไรอีก ดอกไม้นี่กินได้ด้วยหรือ?”
เจียงชิงเยว่ยิ้มเจื่อน นางหน้าตาไม่งามแล้วจะไม่มีสิทธิ์รักสวยรักงามหรือไร?
หญิงอ้วนทำอะไรก็เพื่อกินอย่างนั้นหรือ?
แต่พอคิดอีกที รูปร่างหน้าตาของนางในยามนี้ก็ชวนให้คนเชื่อได้ไม่มากนัก ช่างเถิด นางจะพูดอย่างไรก็ปล่อยนางไป