หอเยี่ยนชุนตกแต่งอย่างหรูหราโอ่อ่า ทว่ามิได้ฉูดฉาด กลับประณีตงดงามไปเสียทุกแห่ง
เหล่าสตรีแต่งกายอย่างเหมาะสม วาจาสุภาพเรียบร้อย มองแล้วแทบไม่ต่างจากบุตรีตระกูลมั่งคั่ง
ผู้ที่มาเสพสุขที่นี่มิได้มีเพียงบุตรหลานผู้มีอำนาจที่เสเพล ส่วนใหญ่กลับเป็นเหล่าบัณฑิต
พวกเขาสนทนาเรื่องสูงส่ง ทั้งขับบทกวีและประพันธ์กลอน
หอนางโลมยิ่งมีระดับ ก็ยิ่งให้ความสำคัญกับทั้งความบันเทิงชั้นสูงและความสำราญสามัญ
สถานที่ที่มีไว้ให้บริการอย่างเดียวเรียกว่าซ่อง
สตรีของหอเยี่ยนชุนมิใช่ว่ามีเงินแล้วจะร่วมหลับนอนได้
เงินเป็นเพียงบันไดก้าวแรก สิ่งสำคัญที่สุดคือ “อำนาจ”
และอ๋องจิ้นก็เป็นหนึ่งในผู้ยิ่งใหญ่ที่มี “อำนาจ” สูงสุดพอดี
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเรียกตัวหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งหอเยี่ยนชุนมาปรนนิบัติได้ทุกเมื่อ
แม่เล้าผู้ดูแลเดินยิ้มแย้มพาพวกเขาไปยังห้องรับรอง
คุณหนูอวี้เหยากำลังดีดพิณผีผาอยู่ภายในห้อง ยังมีนางรำอีกหลายคนกำลังร่ายรำอย่างอ่อนช้อย
ห้องรับรองแบ่งเป็นพื้นที่ด้านในและด้านนอกด้วยฉากกั้น ผ่านม่านโปร่งบางยังมองเห็นเตียงใหญ่ด้านใน
ไม่ว่าจะจัดงานเลี้ยงหรือทำเรื่องอื่น เหล่าผู้สูงศักดิ์ก็ทำได้ทั้งสิ้น
หมิงซีมองสำรวจอย่างประหลาดใจ ก่อนจะทอดถอนใจอีกครั้งว่าบุรุษผู้มีอำนาจและบารมีช่างรู้จักเสวยสุขเสียจริง
เมื่อเห็นนางตื่นเต้นสนอกสนใจ ราวกับแทบอยากขึ้นไปเสวยสุขด้วยตนเอง องค์รัชทายาทก็ขบกรามแน่นจนแทบแหลก
ซีเอ๋อร์ยังจำได้หรือไม่ว่าที่นี่มีสามีอย่างเขาอยู่ด้วย?
เซี่ยเหิงเสียใจขึ้นมาอีกครั้ง
“มา ๆ หลานรัก วันนี้เรามาดื่มกันให้เมามาย!”
อ๋องจิ้นต้อนรับเซี่ยเหิงอย่างกระตือรือร้น ก่อนหันไปมองหมิงซี “น้องชายท่านนี้คือ...”