หลังจาก “องค์รัชทายาท” เสด็จไปประทับกับเหลียงเยวี่ยนสือสามคืน ก็เสด็จไปหาต่งเหลียงเยวี่ยน ต่อด้วยฉวี่เหลียงเยวี่ยน และสุดท้ายคือจ้าวเหลียงเยวี่ยน
“องค์รัชทายาท” ประทานความโปรดปรานทั่วถึง ดำเนินตามกฎระเบียบและธรรมเนียมของบรรพชนที่ฝังรากลึกอยู่ในกระดูก
แม้จะโปรดปรานพระชายารองเฝิงเป็นพิเศษอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ลุ่มหลงจนขาดสติ
คนในวังและขุนนางในราชสำนักต่างพึงพอใจเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง
ว่าที่ผู้ครองแผ่นดินที่ยึดถือขนบและทำทุกอย่างตามขั้นตอนย่อมควบคุมได้ง่าย หากประพฤติตนแปลกแยกเกินไป ขุนนางทั้งหลายคงได้ปวดหัวตามไปด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น องค์รัชทายาทมิใช่บุรุษสามัญ ราชวงศ์จะมีผู้สืบทอดหรือไม่เกี่ยวพันถึงรากฐานของแผ่นดิน จะเอาแต่พระทัยไม่ได้
ดังนั้น ทุกคนจึงยังพุ่งเป้าไปที่ตระกูลเฝิง
ใครใช้ให้พวกเขามีพระชายารองเฝิงที่ยั่วยวนองค์รัชทายาทเล่า?
โดยเฉพาะตระกูลของเหลียงเยวี่ยนทั้งสี่ แทบอยากจะประทับตรา “นางปีศาจล่มแคว้น” ไว้บนหน้าผากพระชายารองเฝิง
ระยะนี้ตระกูลเฝิงโดดเด่นเกินหน้าเกินตาจริง ๆ
เริ่มจากพระชายารองเฝิงได้รับความโปรดปราน ต่อมาก็เป็นงานฉลองวันเกิดครบเจ็ดสิบปีของไท่ฟู่เฝิง
องค์รัชทายาทถึงกับเสด็จไปทูลขอพระราชานุญาตจากฝ่าบาท ให้ยกเลิกการกักบริเวณพระชายารองเฝิง แล้วพานางออกจากวังไปอวยพรวันเกิดไท่ฟู่เฝิงด้วยพระองค์เอง
องค์รัชทายาททรงมีพระราชกิจรัดตัว จึงเสด็จกลับไปไม่นานนัก แต่ทรงอนุญาตให้พระชายารองเฝิงอยู่ที่บ้านได้จนถึงก่อนประตูวังปิดแล้วค่อยกลับ
วันนั้นหน้าประตูจวนตระกูลเฝิงมีรถม้ามาเยือนขวักไขว่ ผู้สูงศักดิ์เกือบครึ่งเมืองหลวงมาร่วมงานเลี้ยงวันเกิด นับว่าเกียรติยศรุ่งโรจน์อย่างยิ่ง