ฟังอวี่ลากชิวซิ่งที่ถูกอุดปากเข้ามา ก่อนก้มหน้าคุกเข่าคารวะอย่างนอบน้อม ราวกับไม่ได้กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นที่อบอวลอยู่ทั่วร่างองค์รัชทายาท
「คารวะองค์รัชทายาท」
「นายหญิงของเจ้ามีสิ่งใดจะกำชับเราอีกหรือไม่?」
ฟังอวี่ชะงักไป แม้จะเห็นองค์รัชทายาทตามใจคุณหนูของตนอยู่หลายครั้ง นางก็ยังไม่คุ้นชินนัก
เซี่ยเหิงเอ่ยเสียงขรึมลงเล็กน้อย 「มีอะไรหรือ?」
ฟังอวี่รีบตอบ 「นายหญิงกล่าวว่า นางเชื่อพระองค์เพคะ」
เซี่ยเหิงหัวเราะแผ่วเบา ก่อนพึมพำอย่างอ่อนโยน 「ซีเอ๋อร์ช่าง…」
เขาคิดอยู่เสมอว่าตนรักนางมากเหลือเกิน ทว่าพอหันกลับมา เขากลับพบว่าความรักที่มีต่อนางไร้ขอบเขต หลอมรวมเข้าไปในกระดูกและเลือด หยั่งรากลึกในชีวิตของเขา คอยค้ำจุนให้เขาได้มีชีวิตอีกครั้ง
ขันทีอวี๋กับฟังอวี่ก้มหน้า ทำราวกับไม่ได้ยินสิ่งใดทั้งสิ้น
ชิวซิ่งมององค์รัชทายาทผู้เปี่ยมด้วยความรักใคร่ตรงหน้า ทว่ากลับรู้สึกราวกับเห็นผี
ยามที่องค์รัชทายาท “โปรดปราน” พระชายารองเฝิงที่สุด ชิวซิ่งก็เห็นเพียงพระองค์ตรัสกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น
องค์รัชทายาทพระองค์นี้เปรียบดังจันทร์สว่างบนฟากฟ้า เย็นเยียบ ห่างไกล และสูงเกินเอื้อมมาโดยตลอด
แล้วเมื่อใดกันที่พระองค์มีแววตาและรอยยิ้มเปี่ยมรักเช่นนี้?
นาง…ดูเหมือนจะล่วงรู้ความลับอันใหญ่หลวงเข้าแล้ว
ที่แท้ “ความโปรดปราน” ที่พระชายารองเฝิงภาคภูมิใจนักหนา แท้จริงก็เป็นเพียงเรื่องน่าขัน!
ชิวซิ่งย่อมเคียดแค้นพระชายารองเฝิง
ทว่ายามนี้นางกลับยินดีในเคราะห์ของอีกฝ่ายไม่ออก
นางเพียงรู้สึกว่าตนถูกโยนลงไปในนรกภูมิ พร้อมตกอยู่ในหายนะที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ
เซี่ยเหิงไม่สนใจความหวาดกลัวของชิวซิ่ง เพียงกล่าวกับฟังอวี่อย่างเรียบเฉยว่า 「ทิ้งคนไว้ แล้วเจ้ากลับไปปรนนิบัตินายหญิง」