เย่หานเอ่ยเสียงแหบพร่า พลางจ้องมองไปเบื้องหน้าด้วยความหวัง
ชั่วพริบตาเดียว ภาพประหลาดก็ปรากฏ กลับมีเจดีย์น้อยเก้าชั้นขนาดฝ่ามือปรากฏขึ้นกลางอุ้งมือ
“เย่หยางฝู่ เย่จื่อเซวียน...”
“ข้าเย่หานหากตายไป วิญญาณก็ไม่มีวันปล่อยพวกเจ้า”
“หากข้าไม่ตาย ภายหน้าจะส่งพวกเจ้าลงสู่ปรโลก”
ทันทีที่สิ้นเสียง เย่หานก็คว้ากริชที่เย่จื่อเซวียนทิ้งไว้ แทงทะลุหัวใจตนเอง
รูโลหิตปรากฏ ช่างเจ็บปวดรวดร้าว เลือดอุ่น ๆ ก็พลันไหลรินออกมา
ชั่วขณะนั้น เขากดเจดีย์น้อยเก้าชั้นแนบกับหัวใจ เลือดที่ไหลรินก็ปกคลุมเจดีย์น้อยในพริบตา
โลหิตชีพจรหัวใจ ถวายโลหิตบูชาหอผนึกมังกร!
เมื่ออาบโลหิตของเย่หานชั่วครู่ จู่ ๆ เจดีย์น้อยก็ระเบิดแสงเทพสีทองออกมา ในพริบตาก็กลายเป็นลำแสง พุ่งเข้าสู่หว่างคิ้วเขาหายวับไป
ตูมม!!!
จากนั้นร่างของเย่หานก็สั่นสะเทือน เข้าสู่ภวังค์ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าตนเองอยู่ในฟ้าดินอันคล้ายหุนตุ้น
มองไปรอบด้านไร้สิ่งใด นอกจากหอคอยทะลวงฟ้าเก้าชั้นที่สะดุดตา ด้านนอกหอสลักอักษรทรงพลังห้าตัว: หอผนึกมังกรเก้าพิภพ
“หอผนึกมังกรเก้าพิภพ อย่าทำให้ข้าผิดหวัง”
แววตาของเย่หานวูบไหว สีหน้าแค้นเคือง “พ่อลูกตระกูลเย่ พวกเจ้าคิดว่าข้าเย่หานจะสิ้นชีพเช่นนั้นหรือ?”
ก้าวเท้าออกไป เย่หานมุ่งตรงสู่หอคอยยักษ์
หอผนึกมังกรเก้าพิภพนี้คือสิ่งที่เขาได้มาจากเขตเหมืองหานเยวียน เป็นเพราะประหลาดพิกลเกินจะอธิบายได้ในคราเดียว ก่อนหน้านี้จึงไม่ได้บอกความจริงกับเย่จื่อเซวียน
ความจริงแล้ว ร่างรบมังกรสวรรค์ของเขาหาได้เกิดจากการกินผลไม้สีทองโดยไม่ตั้งใจ แต่เป็นเพราะได้เจดีย์น้อยนี้มาโดยบังเอิญ เลือดจากบาดแผลประทับบนตัวหอ จึงทำให้เกิดกระดูกยุทธ์ขึ้นภายในร่าง
ไม่ว่ากายพิเศษชนิดใดในโลกล้วนล้ำค่ายากได้ เจ้าของล้วนเป็นอัจฉริยะชั้นสูงส่ง จะเป็นไปได้อย่างไรที่จู่ ๆ จะเกิดร่างรบมังกรสวรรค์ขึ้นจากเจดีย์น้อยไร้ที่มา?
ครั้งก่อนทุกสิ่งยังคลุมเครือ เขาไม่กล้าถวายโลหิตบูชาเจดีย์น้อยอย่างแท้จริง ก้าวเข้าไปในหอ
ใครจะรู้ว่าสิ่งนี้จะเปลี่ยนกระดูกทั่วร่างของเขา ให้กลายเป็น “สัตว์ประหลาด” ในที่สุดหรือไม่?
บัดนี้ถูกทำลายจนกลายเป็นคนพิการ ไร้ทางถอย เย่หานก็ไม่สนใจอีกแล้ว
ผลักประตูชั้นแรกของหอผนึกมังกรเก้าพิภพออก มิติกาลอันไพศาลก็ปรากฏสู่สายตา ราวกับสรรพสิ่งในเมล็ดผักกาด เมื่อหยุดยืนอยู่ที่นี่ ร่างของเย่หานก็แข็งทื่อ ตะลึงกับภาพตรงหน้า
บนจุดสูงสุดของมิติกาล โซ่ศักดิ์สิทธิ์สีดำเก้าเส้นห้อยลงมาจากความว่างเปล่า ใต้โซ่ศักดิ์สิทธิ์มัดร่างมังกรห้ากรงเล็บสีทองไว้
ร่างมังกรขดกายดั่งขุนเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งปฐพีกาล พลังอำนาจมังกรสุดยอดแผ่กว้าง ยิ่งใหญ่ไพศาล อย่างน้อยยาวหลายแสนลี้ เกินกว่าสิ่งมีชีวิตใดที่เย่หานรู้จัก ต่อให้เป็นเกล็ดทองเพียงชิ้นเดียว ก็ใหญ่เทียมยอดผา ชวนให้สะท้านใจ
“มังกรยักษ์สีทอง?”
เย่หานไม่เคยฝันว่าจะได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่มีอยู่ในตำราและตำนาน ณ ที่นี่ ในเขตดินแดนโบราณไท่ซวีนั้นอย่าว่าแต่มังกรแท้จริงเลย แม้แต่มังกรเจียวก็ไม่อาจพบเห็น
ขณะที่ยังตะลึงงัน เย่หานก็ไม่ทันตอบสนอง เพียงรู้สึกถึงความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้าสมอง
“ฝึกเคล็ดวิชาควบคุมมังกรเก้าสวรรค์ จึงจะควบคุมหอผนึกมังกรเก้าพิภพ รวบรวมพลังเก้าพิภพเปิดประตูแดนมังกร บงการพลังแดนมังกร...”
ความทรงจำมหาศาลราวจะระเบิดสมองเขา ในชั่วขณะก็รู้สึกมึนงง และหมดสติไปในไม่ช้า
ไม่รู้เวลาผ่านไปเท่าใด เมื่อเย่หานฟื้นคืนสติอีกครั้ง ก็พบว่าตนเองยังนอนอยู่ในเรือนหลังของตระกูลเย่ ฟ้ามืดสลัว เข้าสู่ราตรีกาลแล้ว ส่วนหอคอยยักษ์ มังกรห้ากรงเล็บสีทอง ล้วนเหมือนดังฝัน สาบสูญไปสิ้น
“หืม?”
“เคล็ดวิชาควบคุมมังกรเก้าสวรรค์?” แววตาเย่หานจับนิ่ง
“พลังมังกรหล่อเลี้ยงวิญญาณ โลหิตราชันย์หลอมกาย หลอมรวมเก้าราชันย์เผ่ามังกร จึงหลอมรวมต้นกำเนิดมังกรทั่วหล้า สร้างร่างมังกรไร้พ่ายชั่วนิรันดร์ ระเบิดปราณดวงดาวทั่วหล้า หมัดทลายธารดาราจักรวาล...”
รับความทรงจำในสมอง สัมผัสถึงวิธีฝึกเคล็ดวิชาควบคุมมังกรเก้าสวรรค์ รูม่านตาของเย่หานก็เบิกโพลง หัวใจสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
เหตุใดโลกจึงมีวิชาบำเพ็ญที่น่าสะพรึงเช่นนี้ ระหว่างฝึกฝนก็เกิดร่างมังกรไร้พ่ายชั่วนิรันดร์ บรรลุถึงจุดสูงสุด เพียงลมปราณเดียวก็เป่าระเบิดดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์และดวงดาว หมัดเดียวก็ทลายธารดาราจักรวาลอันไร้ขอบเขต?
ทุกสิ่งเกี่ยวกับหอผนึกมังกรเก้าพิภพ ล้วนน่าตกตะลึงยิ่งนัก โบราณมีตำนาน ยุคบรรพกาลสัตว์ปีศาจก่อความวุ่นวายแก่โลก ปกครองทั่วหล้า สัตว์ปีศาจนั้นมีเผ่ามังกรเป็นใหญ่
สายเลือดเผ่ามังกรนั้นมีมากมาย ไม่ด้อยไปกว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์ สายเลือดที่น่าหวาดหวั่นที่สุดคือสี่สายหลัก: มังกรห้ากรงเล็บสีทอง มังกรบรรพกาลเที่ยงแท้ มังกรปฐมสมัยหงหวง และมังกรเวหาอานุภาพยิ่งใหญ่
ตำนานเล่าว่าเก้าจ้าวมังกรแห่งยุคบรรพกาลสูงส่งไร้เทียมทาน กำลังอนันต์ ปกครองทั่วหล้า ได้รับฐานะเป็นผู้สูงสุด เป็นราชัน เป็นจักรพรรดิ ล้วนมาจากสี่สายเลือดนั้น แต่หอผนึกมังกรเก้าพิภพก็ไม่รู้ว่าเป็นอาวุธสังหารสุดยอดที่น่าสะพรึงเพียงใด กลับสามารถปราบเก้าราชันย์มังกรไว้ภายในได้
“มังกรทองตัวนั้น มิใช่หนึ่งในเก้าราชันย์มังกรแห่งตำนานบรรพกาล... ราชันย์มังกรห้ากรงเล็บสีทองหรอกหรือ?” เย่หานอดคิดอย่างหวาดหวั่นไม่ได้
ขณะนั้นเอง เย่หานก็พลันตระหนัก จึงพบว่าแม้ภายในร่างจะว่างเปล่า ไร้ซึ่งพลังปราณเลยแม้แต่น้อย แต่บาดแผลกลับหายไปแล้ว กระดูกแขนงอกใหม่ หัวใจฟื้นคืน แม้แต่ทะเลลมปราณที่ถูกทำลายก็กลับคืนดังเดิมโดยไม่รู้ตัว
กลับคืนสู่ร่างปกติ อย่างน้อยก็มิใช่ผู้ไร้ประโยชน์อีกต่อไป หากแต่พังทลายแล้วก่อกำเนิดใหม่ ฝึกวิถียุทธ์อีกครา เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหอผนึกมังกรเก้าพิภพแน่แท้!
เย่หานจึงเริ่มใช้เคล็ดวิชาควบคุมมังกรเก้าสวรรค์ ฝึกฝนไปตามหลักวิชาทันที
ร่างกายที่อ่อนแอก็พลันมีเรี่ยวแรง พลังปราณใหม่ถือกำเนิด หลั่งไหลโลดแล่นผ่านทั่วกระดูกและชีพจร จากนั้นก็ไหลกลับสู่ทะเลลมปราณ
พลังปราณบริสุทธิ์ฟื้นคืนชีพ ทำให้เย่หานรู้สึกถึงพลังมหาศาลที่ควบคุมได้ ระหว่างนั้นในร่างก็มีเสียงระเบิดดังลั่น นั่นคือสิ่งที่แสดงว่ากระดูกและเนื้อภายในถูกพลังปราณหล่อเลี้ยงอย่างบ้าคลั่ง
นี่คือความรู้สึกที่เย่หานไม่เคยประสบมาก่อน ร่างกายกำลังฟื้นคืน จิตวิญญาณกำลังฟื้นคืน ขอบเขตก็เพิ่มพูน
รวมปราณขั้นหนึ่ง รวมปราณขั้นสอง... รวมปราณขั้นแปด ถึงรวมปราณขั้นแปดแล้ว ราตรีก็ล่วงเลยเข้าสู่ยามเช้าของวันใหม่ เมื่อสัมผัสถึงอุปสรรคเล็ก ๆ ชั่วคราว เย่หานจึงหยุดฝึกฝน
“รวมปราณขั้นแปด... เป็นไปได้อย่างไร?” เย่หานค่อนข้างมึนงง
ทวีปเสินอู่นั้นวิถียุทธ์เจริญรุ่งเรือง มีลำดับขั้นชัดเจน ผู้ฝึกยุทธมีขั้นรวมปราณเก้าขั้น
รวมปราณขั้นหนึ่งถึงห้า โดยทั่วไปแล้วในเมืองเหยียนก็อยู่ในระดับองครักษ์ตระกูลและกองกำลังต่าง ๆ ก่อนอายุสิบหกปีบรรลุรวมปราณขั้นหก ก็มีสิทธิ์เข้าสำนักเหยียนหยางเป็นศิษย์สามัญ ขั้นแปดก็เป็นศิษย์สายในได้
ส่วนรวมปราณขั้นเก้า พลังปราณในกายบริสุทธิ์ หมุนเวียนวงจรพลังได้ หล่อหลอมกระดูกและเนื้อ เสริมสร้างร่างให้แข็งแกร่ง นั่นนับว่าเป็นผู้แข็งแกร่งระดับหนึ่ง นักยุทธธรรมดาเข้าถึงได้ยากนัก เย่หยางฝู่หัวหน้าตระกูลเย่ก็เป็นผู้แข็งแกร่งขั้นรวมปราณเก้า
ในอดีตที่ฝึกฝนมาเกินสิบปี เย่หานก็เป็นเพียงรวมปราณขั้นเจ็ด ในความคาดหมายของเขา อนาคตจะก้าวเข้าสู่รวมปราณขั้นแปด เป็นศิษย์สายในสำนักเหยียนหยางก็น่าพอใจแล้ว
หากสัมผัสถึงขอบเขตขั้นเก้าได้ การฟื้นฟูตระกูลเย่ก็ไม่ใช่เรื่องยาก ยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่กล้าคิดแล้ว
หากทะลวงขั้นรวมปราณเก้าได้ ก็จะเป็นยอดฝีมือขั้นพลังเทพ ได้ยินว่าผู้แข็งแกร่งเช่นนั้นหลอม “พลังเทพ” หนึ่งเส้นในกาย หล่อเลี้ยงจิตวิญญาณ เพิ่มพูนจิตใจ ยืดอายุขัย อย่างน้อยก็มีชีวิตอยู่ได้กว่าร้อยปี
ยอดฝีมือขั้นพลังเทพนั้นหายากยิ่ง เย่หานไม่เคยเห็นผู้แข็งแกร่งเช่นนั้นต่อสู้เลย ได้ยินว่าเจ้าเมืองเหยียนบรรลุถึงขั้นพลังเทพ
แต่บัดนี้...
ฝึกเคล็ดวิชาควบคุมมังกรเก้าสวรรค์ พังทลายแล้วก่อกำเนิดใหม่ฝึกฝนอีกครั้ง เพียงวันเดียว ตนเองก็บรรลุถึงขอบเขตขั้นรวมปราณแปดแล้ว?
นี่มันเร็วเกินไปเพียงใด?
หากในอนาคตยังเป็นเช่นนี้ อย่าว่าแต่ขั้นรวมปราณเก้าเลย ชีวิตนี้เทียบเท่าเจ้าเมืองเช่นขั้นพลังเทพก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
“ดี ดีนัก!”
“เย่จื่อเซวียน เจ้าอยากเหยียบข้าเย่หานขึ้นสู่เบื้องสูง ช่างรนหาที่ตาย ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้า” เจตจำนงของเย่หานระเบิดออก หากมิใช่เพราะอยู่ในเรือนหลังของตระกูลเย่ คงตะโกนออกมาแล้ว
หลายปีแห่งความรู้สึกสิ้นสุดลงในพริบตา ตั้งแต่นาทีที่เย่หยางฝู่ขุดกระดูกเทพ และเย่จื่อเซวียนลงมือทำลายเขา ความผูกพันกับตระกูลเย่ก็ดับสูญสิ้น
นับจากนี้ ไม่ตายไม่เลิกรา!
โครม...!
ทันใดนั้น ประตูเรือนหลังก็ถูกเปิดออก กลุ่มองครักษ์ตระกูลเย่มาถึง
“เย่หาน ไสหัวออกมา เตรียมรับคำพิพากษา”
ใบหน้าดุดันปรากฏขึ้น คือเย่หมิง หลานชายของผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเย่