ตูม!
ความว่างเปล่าสั่นสะเทือน ประหนึ่งจะถูกจอมยุทธ์ขั้นอ๋องขั้นที่สี่ผู้นั้นกดทับจนระเบิด
ณ ห้วงนภาไกลโพ้น ตู๋กูเหรินหวังก็สัมผัสถึงเหตุการณ์ ณ ที่นี้ได้ทั้งหมด ทว่าถูกจอมยุทธ์ขั้นอ๋องสองนายรุมรัดพร้อมกัน ชั่วขณะหนึ่งมิอาจหลุดออกมาได้เลย
ห้าสิบเมตร สี่สิบเมตร สามสิบเมตร!
จอมยุทธ์ขั้นอ๋องผู้นั้น ร่วงลงมาไม่หยุด ระยะห่างจากเย่หานและพวกเบื้องล่างเหลือไม่ถึงสามสิบเมตร
ณ ชั่วพริบตานี้ ดวงตาจอมยุทธ์ขั้นอ๋องขั้นที่สี่ผู้นี้เต็มไปด้วยเจตนาสังหารถึงขีดสุด ใบหน้าฉายแวบแห่งความเหยียดหยัน "ไอ้สัตว์ แกหนีสิ หนีไปเลย?"
แมวเล่นกับหนู!
ความคิดของผู้นี้ในยามนี้ ก็คือแมวเล่นกับหนูนั่นเอง
จอมยุทธ์ขั้นอ๋องขั้นที่สี่ เพียงโจมตีตามใจก็สามารถสังหารผู้วิถียุทธ์แดนสวรรค์มนุษย์อย่างเย่หานได้โดยตรง
ความกดดันไร้ขอบเขตถาโถม เหล่าศิษย์ทั่วทั้งวังยุทธต่อสู้ต่างหดตัวขดงอเข้าหากัน แม้แต่โลหิตในกายก็รู้สึกเหมือนจะหยุดไหล
กลิ่นอายแห่งความตายปกคลุมห้วงจิต
ในห้วงยามนั้น จู่ ๆ เย่หานก็หัวเราะเย็นชา
"ไอ้สัตว์ เจ้าหัวเราะอะไร? ใกล้ตายอยู่แล้ว ยังกล้าหัวเราะ?"
จอมยุทธ์ขั้นอ๋องขั้นที่สี่จ้องมองเย่หานอย่างโหดเหี้ยม ยกแขนขึ้นช้า ๆ
เขาอยากเห็นความหวาดกลัวก่อนตายของเย่หาน แต่เย่หานกลับแสดงท่าทีเช่นนี้ ทำให้เขาไม่พอใจอย่างยิ่ง
"ข้าหัวเราะว่าท่านกำลังจะจบเห่ อาจารย์กลับมาแล้ว ท่านไม่คิดหนี กลับยังคิดจะฆ่าข้าอีก?"
เสียงของเย่หานก้องกระหึ่ม ยืดอกอย่างสง่าผ่าเผย ดูมั่นใจเต็มเปี่ยม
"ว่าไงนะ?"
ใจของจอมยุทธ์ขั้นอ๋องขั้นที่สี่ผู้นี้กระตุกวูบด้วยความฉงน