พอเห็นลู่เถี่ยเซิงกับเฉาเสี่ยวเหมยหิ้วกระต่ายสามตัวลงมา เฉาเต๋อเฉียงก็ถึงกับตะลึง
“พวกนายจับกระต่ายได้จริง ๆ เหรอ? แค่แป๊บเดียวเองนะ”
ลั่วจู้จื่อก็วิ่งเข้ามาด้วย
“พอดีกองไฟกำลังแรงเลย พี่เถี่ยเซิง เอาไปย่างกินกันไหม? ตัวสีขาวนี่อ้วนเชียว!”
เฉาเสี่ยวเหมยตบเขาไปทีหนึ่ง
“ย่างหัวแกสิ เอาแกไปย่างแทนเลย!”
ลั่วจู้จื่อแลบลิ้น ไม่กล้าพูดต่อ
ตอนนี้เฉาเสี่ยวเหมยคอยตามลู่เถี่ยเซิง เห็นได้ชัดว่าสนิทกับเขามากกว่าลั่วจู้จื่ออีกขั้น
ลู่เถี่ยเซิงใช้ลวดมัดขากระต่ายแล้ววางลงกับพื้น ก่อนเรียกทุกคนให้ช่วยกันเก็บแห
เพราะความสามารถของเส้นสอดแนมทำให้แหไม่เคยพลาดเป้า ครั้งนี้จึงได้ของมาเต็มไม้เต็มมืออีกแล้ว
แหหนึ่งรอบนี้จับปลาได้ตั้งสามสิบกว่าจิน
ถังไม้ใบใหญ่สองใบเกือบเต็มแล้ว
ลู่เถี่ยเซิงให้ลั่วจู้จื่อใช้พลั่วตักเศษน้ำแข็งกลับมา โยนลงไปอุดปากหลุมน้ำแข็ง
จากนั้นใช้ผ้าพลาสติกปิดปากถัง แล้ววางบนรถเข็นล้อเดียว เข็นกลับบ้าน
ในกระบะเหล็กของรถเข็นยังมีถ่านกับขี้เถ้าหญ้าอยู่บ้าง ช่วยรักษาอุณหภูมิได้
ระหว่างทางกลับ เฉาเสี่ยวเหมยถามว่าจะเอาปลาไปขายที่ไหน
ลั่วจู้จื่อเสนอว่า “ไปขายที่ตลาดอำเภอก็ได้ สหกรณ์อุปโภคบริโภคในอำเภอรับซื้อปลา”
เฉาเต๋อเฉียงส่ายหน้า “สหกรณ์ให้ราคาต่ำเกินไป เอาเข้าเมืองไปตั้งแผงที่ตลาดเสรีดีกว่า ฉันเคยไปในเมืองมา ส่วนใหญ่มีแต่ปลาตัวแข็งแช่แข็ง ของเราเป็นปลาสด เอาเข้าเมืองไปขายได้ราคาแพงแน่!”
ป้ากุ้ยฮวาด่า “พวกแกสองคนเลิกเถียงกันได้แล้ว ปลาพวกนี้เป็นของเถี่ยเซิง พวกเราก็แค่มาช่วย จะขายยังไงก็ให้เถี่ยเซิงตัดสินใจ”
ลู่เถี่ยเซิงยิ้ม “ปลาแค่นี้ขายได้เงินไม่เท่าไรหรอก ไม่ต้องลำบากขนเข้าเมือง เอากลับไปขายในหมู่บ้านก่อน ไว้ผมหาแหได้แล้ว จับได้เยอะกว่านี้ค่อยเอาเข้าเมือง”