ลุยเขาปี 79: หิมะถล่มปีอดอยาก ผมถือปืนปกป้องสามบ้าน!

ตอนที่ 36 คืนนี้เรากินปลา

7 นาที· 1.6K คำ

พอเห็นลู่เถี่ยเซิงกับเฉาเสี่ยวเหมยหิ้วกระต่ายสามตัวลงมา เฉาเต๋อเฉียงก็ถึงกับตะลึง

“พวกนายจับกระต่ายได้จริง ๆ เหรอ? แค่แป๊บเดียวเองนะ”

ลั่วจู้จื่อก็วิ่งเข้ามาด้วย

“พอดีกองไฟกำลังแรงเลย พี่เถี่ยเซิง เอาไปย่างกินกันไหม? ตัวสีขาวนี่อ้วนเชียว!”

เฉาเสี่ยวเหมยตบเขาไปทีหนึ่ง

“ย่างหัวแกสิ เอาแกไปย่างแทนเลย!”

ลั่วจู้จื่อแลบลิ้น ไม่กล้าพูดต่อ

ตอนนี้เฉาเสี่ยวเหมยคอยตามลู่เถี่ยเซิง เห็นได้ชัดว่าสนิทกับเขามากกว่าลั่วจู้จื่ออีกขั้น

ลู่เถี่ยเซิงใช้ลวดมัดขากระต่ายแล้ววางลงกับพื้น ก่อนเรียกทุกคนให้ช่วยกันเก็บแห

เพราะความสามารถของเส้นสอดแนมทำให้แหไม่เคยพลาดเป้า ครั้งนี้จึงได้ของมาเต็มไม้เต็มมืออีกแล้ว

แหหนึ่งรอบนี้จับปลาได้ตั้งสามสิบกว่าจิน

ถังไม้ใบใหญ่สองใบเกือบเต็มแล้ว

ลู่เถี่ยเซิงให้ลั่วจู้จื่อใช้พลั่วตักเศษน้ำแข็งกลับมา โยนลงไปอุดปากหลุมน้ำแข็ง

จากนั้นใช้ผ้าพลาสติกปิดปากถัง แล้ววางบนรถเข็นล้อเดียว เข็นกลับบ้าน

ในกระบะเหล็กของรถเข็นยังมีถ่านกับขี้เถ้าหญ้าอยู่บ้าง ช่วยรักษาอุณหภูมิได้

ระหว่างทางกลับ เฉาเสี่ยวเหมยถามว่าจะเอาปลาไปขายที่ไหน

ลั่วจู้จื่อเสนอว่า “ไปขายที่ตลาดอำเภอก็ได้ สหกรณ์อุปโภคบริโภคในอำเภอรับซื้อปลา”

เฉาเต๋อเฉียงส่ายหน้า “สหกรณ์ให้ราคาต่ำเกินไป เอาเข้าเมืองไปตั้งแผงที่ตลาดเสรีดีกว่า ฉันเคยไปในเมืองมา ส่วนใหญ่มีแต่ปลาตัวแข็งแช่แข็ง ของเราเป็นปลาสด เอาเข้าเมืองไปขายได้ราคาแพงแน่!”

ป้ากุ้ยฮวาด่า “พวกแกสองคนเลิกเถียงกันได้แล้ว ปลาพวกนี้เป็นของเถี่ยเซิง พวกเราก็แค่มาช่วย จะขายยังไงก็ให้เถี่ยเซิงตัดสินใจ”

ลู่เถี่ยเซิงยิ้ม “ปลาแค่นี้ขายได้เงินไม่เท่าไรหรอก ไม่ต้องลำบากขนเข้าเมือง เอากลับไปขายในหมู่บ้านก่อน ไว้ผมหาแหได้แล้ว จับได้เยอะกว่านี้ค่อยเอาเข้าเมือง”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป