ลู่เถี่ยเซิงเตะด้ามไม้ปืนหัก แล้วโยนลงพื้น
“กล้าเอาของห่วย ๆ นี่เล็งใส่ฉัน นี่แหละบทเรียน!”
จากนั้นก็หันไปจัดการคานหาบ
ต้าส่วนจื่อเสียดายจนแทบขาดใจ
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่กล้าโมโห
เขาก้มลงเก็บปืนเงียบ ๆ แล้วกลับไปเข้าแถว
คนในทีมล่าสัตว์สิบกว่าคนต่างตกใจกับภาพที่ลู่เถี่ยเซิงเหนี่ยวไกยิงรัวเมื่อครู่
ทุกคนรู้ว่าเฮ่าเจ้าขาเป๋รอดชีวิตมาได้เพราะโชคช่วยล้วน ๆ
ถ้าพี่น้องตระกูลเฉามาช้ากว่านี้อีกสองวินาที กระสุนนัดนั้นคงระเบิดหัวเฮ่าเจ้าขาเป๋ไปแล้ว
จ้าวเอ้อร์หู่ ต้าส่วนจื่อ และคนอื่น ๆ ได้แต่มองลู่เถี่ยเซิงพาคนหอบแพะสามตัวกับหมูหนึ่งตัวจากไป
ร่างของพวกเขาหายลับไปในความมืด
ผ่านไปนานก็ไม่มีใครพูดอะไร
ชายใจกล้าทั้งสองรู้สึกเสียหน้าสุด ๆ ในวันนี้
พวกเขาตามหมูป่าในป่ามืดตึ๊ดตื๋อมาตั้งนาน แต่ยังไม่ทันได้แตะขนสักเส้น ลู่เถี่ยเซิงกลับยิงนัดเดียวล้มมันได้
แค่นั้นยังไม่พอ พอคิดจะแย่งกลับก็ทำไม่สำเร็จ คนทั้งกลุ่มถึงกับถูกความเหี้ยมของหนุ่มน้อยคนหนึ่งข่มจนอยู่หมัด
ทั้งคู่รู้สึกเสียหน้า ศักดิ์ศรีที่เคยมีพังยับเยิน
ทุกคนมองพวกเขา แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรนัก
เจิ้งเหล่าชีเดินไปดูเฮ่าเจ้าขาเป๋
ไอ้แก่นี่เพิ่งได้สติจากอาการตกใจ
พอเห็นเงาดำของเจิ้งเหล่าชี ก็ผวาร้องขึ้นมาอีกครั้งทันที
“อย่ายิงนะ ยอมแล้ว ๆ ให้ฉันเรียกแกว่าปู่ก็ได้!”
“เฮ่า ฉันเอง เจิ้งเหล่าชี ลู่เถี่ยเซิงไปแล้ว”
เฮ่าเจ้าขาเป๋ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก เจิ้งเหล่าชีช่วยพยุงให้ลุกขึ้นนั่ง
“แม่งเอ๊ย เกือบทำฉันหัวใจวาย ไอ้หนุ่มนี่มันบ้าระห่ำเกินไปแล้ว นี่คิดจะฆ่ากันจริง ๆ เลยนี่หว่า!”
จ้าวเอ้อร์หู่มองท่าทางขี้ขลาดของเขาแล้วหงุดหงิด
“เหล่าชี พาเฮ่ากลับไปเถอะ กางเกงเปียกหมดแล้ว อากาศหนาวแบบนี้ ระวังไข่แข็งตายเอา”
จากนั้นก็หันไปมองสมาชิกทีมล่าสัตว์
“ทุกคนยังมั่นใจไหมว่าอย่างน้อยคืนนี้จะล่าเก้งกลับไปได้สักสองตัว?”