เฉาเสี่ยวเหมยสะดุ้งโหยงตอนลู่เถี่ยเซิงตบก้น
เธอหันกลับไปดูว่าลู่เถี่ยเซิงตั้งใจฉวยโอกาสหรือเปล่า แต่เจ้าตัวกลับถือปืนวิ่งนำหน้าไปแล้ว
เธอจึงได้แต่ตามไป
เดินต่อไปอีกสิบกว่าเมตร ลู่เถี่ยเซิงก็หยุด
เพราะเห็นละมั่งเหลืองบางตัวเงยหน้าขึ้นมองแล้ว
ละมั่งเหลืองวิ่งได้เร็วกว่า 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ถ้าทำให้พวกมันตกใจ พริบตาเดียวก็วิ่งหนีไปไกลแล้ว
ลู่เถี่ยเซิงย่อตัวลงหลังพงหญ้ารก แล้วกวักมือเรียกเฉาเสี่ยวเหมย
“มานี่ เตรียมตัว”
เฉาเสี่ยวเหมยย่อตัวเดินมาหาเขา
แต่ยังไม่ง้างธนู เธอกลับดึงผ้าคลุมคอลง เผยให้เห็นจมูกกับปาก
“นายตบก้นฉันทำไม?”
ลู่เถี่ยเซิงละสายตาจากบั้นท้ายอวบอ้วนของละมั่งเหลือง แล้วหันมามองใบหน้าเล็ก ๆ ของเฉาเสี่ยวเหมย
“ฉันชอบตบ จับแล้วรู้สึกดี ไม่ได้เหรอ? โกรธแล้วหรือไง?”
“เปล่า ฉันแค่ถามดู”
เฉาเสี่ยวเหมยไม่คิดว่าเจ้าหมอนี่จะยอมรับหน้าตาเฉยขนาดนี้
กลับทำให้เธอใจเต้นว้าวุ่นเสียเอง
เธอง้างธนูขึ้นพาดลูกศร มือสั่นเล็กน้อย
ลู่เถี่ยเซิงยกปืนขึ้นด้วย
“เธอมั่นใจว่าจะยิงโดนไหม...”
ยังพูดไม่ทันจบ เฉาเสี่ยวเหมยก็ปล่อยลูกศรพุ่งออกไปดังฟิ้ว
มันเฉียดเขาโค้งเหมือนเคียวของละมั่งเหลืองตัวหนึ่งไป ก่อนจะตกลงในพงหญ้า
ละมั่งเหลืองตัวนั้นกระโดดผึงไปด้านข้าง แล้วหันมองรอบตัว
ลู่เถี่ยเซิงรีบกดหัวเฉาเสี่ยวเหมยให้หลบลง
“เธอนี่ก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ!”
เฉาเสี่ยวเหมยรู้สึกอายเล็กน้อย
“มือชาเพราะหนาวเกินไป ขอฉันลองอีกที”
ที่จริงเมื่อครู่เธอแค่ใจเต้นระส่ำ
เอาแต่คิดว่าลู่เถี่ยเซิงคิดไม่ซื่อกับเธอหรือเปล่า
ลู่เถี่ยเซิงยื่นมือมาห้ามเธอ
ถ้าปล่อยให้เธอยิงอีกที ละมั่งเหลืองอาจตกใจจนหนีไปหมด