ลุยเขาปี 79: หิมะถล่มปีอดอยาก ผมถือปืนปกป้องสามบ้าน!

ตอนที่ 21 เทคนิคการล่าละมั่งเหลือง

7 นาที· 1.6K คำ

เฉาเสี่ยวเหมยสะดุ้งโหยงตอนลู่เถี่ยเซิงตบก้น

เธอหันกลับไปดูว่าลู่เถี่ยเซิงตั้งใจฉวยโอกาสหรือเปล่า แต่เจ้าตัวกลับถือปืนวิ่งนำหน้าไปแล้ว

เธอจึงได้แต่ตามไป

เดินต่อไปอีกสิบกว่าเมตร ลู่เถี่ยเซิงก็หยุด

เพราะเห็นละมั่งเหลืองบางตัวเงยหน้าขึ้นมองแล้ว

ละมั่งเหลืองวิ่งได้เร็วกว่า 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ถ้าทำให้พวกมันตกใจ พริบตาเดียวก็วิ่งหนีไปไกลแล้ว

ลู่เถี่ยเซิงย่อตัวลงหลังพงหญ้ารก แล้วกวักมือเรียกเฉาเสี่ยวเหมย

“มานี่ เตรียมตัว”

เฉาเสี่ยวเหมยย่อตัวเดินมาหาเขา

แต่ยังไม่ง้างธนู เธอกลับดึงผ้าคลุมคอลง เผยให้เห็นจมูกกับปาก

“นายตบก้นฉันทำไม?”

ลู่เถี่ยเซิงละสายตาจากบั้นท้ายอวบอ้วนของละมั่งเหลือง แล้วหันมามองใบหน้าเล็ก ๆ ของเฉาเสี่ยวเหมย

“ฉันชอบตบ จับแล้วรู้สึกดี ไม่ได้เหรอ? โกรธแล้วหรือไง?”

“เปล่า ฉันแค่ถามดู”

เฉาเสี่ยวเหมยไม่คิดว่าเจ้าหมอนี่จะยอมรับหน้าตาเฉยขนาดนี้

กลับทำให้เธอใจเต้นว้าวุ่นเสียเอง

เธอง้างธนูขึ้นพาดลูกศร มือสั่นเล็กน้อย

ลู่เถี่ยเซิงยกปืนขึ้นด้วย

“เธอมั่นใจว่าจะยิงโดนไหม...”

ยังพูดไม่ทันจบ เฉาเสี่ยวเหมยก็ปล่อยลูกศรพุ่งออกไปดังฟิ้ว

มันเฉียดเขาโค้งเหมือนเคียวของละมั่งเหลืองตัวหนึ่งไป ก่อนจะตกลงในพงหญ้า

ละมั่งเหลืองตัวนั้นกระโดดผึงไปด้านข้าง แล้วหันมองรอบตัว

ลู่เถี่ยเซิงรีบกดหัวเฉาเสี่ยวเหมยให้หลบลง

“เธอนี่ก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ!”

เฉาเสี่ยวเหมยรู้สึกอายเล็กน้อย

“มือชาเพราะหนาวเกินไป ขอฉันลองอีกที”

ที่จริงเมื่อครู่เธอแค่ใจเต้นระส่ำ

เอาแต่คิดว่าลู่เถี่ยเซิงคิดไม่ซื่อกับเธอหรือเปล่า

ลู่เถี่ยเซิงยื่นมือมาห้ามเธอ

ถ้าปล่อยให้เธอยิงอีกที ละมั่งเหลืองอาจตกใจจนหนีไปหมด

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป