ฉางชิงนักเลงอันธพาลโดนลู่เถี่ยเซิงเล่นงานจนตั้งตัวไม่ทัน
เข่ากระแทกเข้าไปทีหนึ่ง ตามด้วยหมัดกระหน่ำใส่กลางอกอีกชุด ก็ล้มลงไปกองกับพื้น
“พี่ใหญ่ อย่าตีแล้ว! ผมผิดไปแล้ว!”
นักเลงตัวเล็กมักรังแกคนอ่อนแอ พอเห็นลู่เถี่ยเซิงลงมือหนักเอาเรื่อง ก็รีบขอโทษทันที
ลู่เถี่ยเซิงถึงได้ผลักเขาไปกองไว้ข้าง ๆ
จากนั้นก็เข้าไปช่วยลั่วปิงพยุงจักรยานขึ้นมา
“น้องสาว ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ลั่วปิงเบิกดวงตากลมโตเป็นประกาย มองลู่เถี่ยเซิง
รีบเอ่ยขอบคุณ
“ขอบคุณนะ…พี่ใหญ่…”
แม้จะรู้สึกว่าลู่เถี่ยเซิงดูอายุไม่มากไปกว่าตัวเอง แต่เขาเรียกเธออย่างไม่ถือสาด้วยคำว่าน้องสาว เธอเลยเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ตามไปด้วย
ลู่เถี่ยเซิงกำลังจะตีสนิทกับลั่วปิง จู่ ๆ เงาดำก็วูบไหวอยู่ด้านหลัง ต้าเฉียจื่อพุ่งออกมาจากคูน้ำแล้วโถมเข้าใส่อีกครั้ง
หมอนั่นถือมีดพับอยู่ในมือ จ้วงใส่เอวด้านหลังของลู่เถี่ยเซิง
“กูจะดูสิว่าแกยังจะทำเท่อีกไหม!”
ลั่วปิงตกใจจนร้องลั่น
“ระวัง!”
ลู่เถี่ยเซิงเองก็ประมาทไป คิดไม่ถึงว่าหลังจากซัดฉางชิงจนยอมแพ้แล้ว ต้าเฉียจื่อที่ดูท่าทางเงอะงะจะยังกล้าเข้ามา แถมยังลงมือหนักอีกต่างหาก
เขาบิดเอวหลบอย่างรวดเร็ว แต่ก็ช้าไปนิดเดียว
มีดแทงทะลุกางเกงบุนวมเข้าไป
ขณะเดียวกัน ลู่เถี่ยเซิงยกศอกกระแทกใส่สันจมูกของต้าเฉียจื่ออย่างแรง
หมอนั่นถูกกระแทกจนหงายหลัง สันจมูกแทบหัก
เลือดกำเดาไหลพรั่งพรูออกมาทันที
ตอนนี้ต้าเฉียจื่อกลายเป็นมะเขือเทศไปแล้ว
ลู่เถี่ยเซิงฉวยจังหวะได้เปรียบ ไม่ปล่อยให้ศัตรูตั้งตัว เขากระชากอีกฝ่ายมากดลงกับพื้น แล้วเตะใส่หัวอย่างไม่ยั้ง