ผู้คนทั้งหลายหาได้สนใจเสียงเหล่านั้นไม่ ต่างมุ่งหน้าไปยังทางออกโดยตรง
หลังผ่านการหมุนวนเวียนหัวไปชั่วขณะ หลินหรานและพวกก็กลับมายังค่ายบนภูเขาเชิ่งหวง
เมื่อเห็นก้อนหินราวกับภูเขาลูกเล็ก ๆ โผล่ออกมาจากรอยแยก ผู้คนรอบข้างต่างเบิกตากว้างด้วยความตะลึง ทันใดนั้นนายทหารคนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามา
ทำอะไรกันแน่? แบกก้อนหินยักษ์ออกมาเนี่ยนะ!
อยากจะทำลายที่นี่หรือไง!
"ช้าก่อน! ตรวจค้น!" นายทหารผู้นั้นตะโกนด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ
หลินหรานชะงักเล็กน้อย ทำไมต้องตรวจอีกแล้วเล่า หรือว่าจะพบอะไรเข้า?
เมื่อเห็นหลินหรานดูทีท่าสงสัย ฮั่นเฉิงหย่งก็รีบพูดขึ้นว่า "ท่านหลิน ไม่ต้องกังวล หลังออกจากรอยแยกกาลอวกาศแล้วต้องตรวจค้นเสมอ ตามปกติต้องไปลงทะเบียนและตรวจสอบที่ห้องโถงด้านหน้า แต่ที่ท่านแบกก้อนหินยักษ์ขนาดนี้ออกมามันดูเกินไปหน่อย จำเป็นต้องตรวจค้นล่วงหน้าก่อนจึงจะเหมาะสม"
หลินหรานยิ้มเจื่อน ๆ พลางส่ายหน้า
นายทหารมองหลินหรานด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนเหลือบสายตาไปโดยรอบ ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นตกตะลึงสุดขีด นั่นมันหมาจันทรามายาไม่ใช่หรือ?
ให้ตายเถอะ! สัตว์อสูรเก้าขั้นแท้ ๆ กลับต้องมาเป็นกรรมกรขนของ...
คนกลุ่มนี้เป็นใครกันแน่?
แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นสัตว์อสูรเก้าขั้น ไม่ใช่นายทหารเล็ก ๆ อย่างข้าจะกล้าแตะต้องได้จริง ๆ... แตะต้องไม่ได้ แตะต้องไม่ได้!
"ขออภัย สินค้าขนาดใหญ่ที่นำเข้าไปในค่ายอาจก่อให้เกิดอันตราย ไม่สามารถนำเข้าได้ พวกเราจะส่งคนมาลงทะเบียนตรวจสอบ กรุณารอสักครู่" นายทหารเปลี่ยนท่าทีในทันที เอ่ยกับหลินหรานอย่างนอบน้อม