“กลิ่นเหม็นชะมัด ที่บ้าอะไรเนี่ย” หลี่เฟิงบีบจมูกพลางพูด
ในเวลานั้น เครื่องมือในมือของสมาชิกหน่วยตามล่าขุมทรัพย์ก็ส่องแสงวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน เสียงสัญญาณเตือนยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ
“หัวหน้า ดูนั่นสิ ข้างหน้ามีหีบสมบัติ!” เหอจื่อหมิงตะโกนด้วยความดีใจ
“ไป!” ฮั่นเฉิงหย่งนำทัพ วิ่งไปเป็นคนแรก
ทุกคนก็รีบตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว บนพื้นเต็มไปด้วยซากแขนขาของสัตว์อสูรนานาชนิด กลิ่นเหม็นเน่าร้ายกาจอบอวลไปในอากาศ
ซูเหิงเองก็บีบจมูกรีบวิ่ง เดิมทีไม่อยากเข้ามาเลยด้วยซ้ำ แต่พอเห็นหีบสมบัติวางอยู่ตรงหน้า ใครจะไม่ตื่นเต้น?
หลินหรานเดินตามหลังขบวนสุดท้าย สวมกระจกดาววิญญาณมองไปรอบๆ เป็นระยะ แม้จะไม่มีอะไรผิดปกติ แต่หลินหรานกลับรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลนัก เมื่อกี้ได้ยินฮั่นเฉิงหย่งพูดว่า ตอนที่ต้องทลายประตูหินนั้นมีพลังอันแข็งแกร่งยิงออกมา เหตุใดตอนนี้กลับไม่มีความผิดปกติใดๆ เลย ที่นี่มันเงียบเกินไปหรือไม่
ลางสังหรณ์ก่อนพายุ?
หลินหรานเคยผ่านความเป็นความตายนับครั้งไม่ถ้วนในมิติระบบ สถานการณ์แบบนี้จะต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่ๆ แต่หีบสมบัติตรงหน้าก็ล่อตาล่อใจเหลือเกิน เพราะท้ายที่สุด นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ได้เข้ามาหลังประตูหินแห่งนี้
ในขณะที่ทุกคนกำลังเข้าใกล้หีบสมบัติ ลมประหลาดพัดมาจากด้านข้าง หีบสมบัติกลับเปิดออกอย่างน่าประหลาดด้วยตัวมันเอง
กรงเล็บกระดูกยื่นออกมาจากหีบสมบัติ จากนั้นโครงกระดูกมนุษย์ขนาดยักษ์ก็คลานออกมา เบ้าตากลวงโบ๋ จ้องมองทุกคน