หลินหรานขี่รถกลับมาถึงบ้านได้ไม่นาน
บ้านในตอนนี้ จะยังเป็นบ้านเดิมของเขาอยู่หรือไม่?
หลินหรานรู้สึกสงสัยไม่น้อย เพราะตัวเองข้ามมิติมาได้จริง ๆ
"ข้ากลับมาแล้ว!" หลินหรานเปิดประตูแล้วตะโกนออกไป
"หรันเอ๋อร์กลับมาแล้วหรือ จงล้างมือแล้วมากินข้าว" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากในบ้าน
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตสีเหลืองเดินออกมา ใบหน้าดูอิดโรยราวกับเพิ่งหายจากอาการป่วยหนัก
มองดูผู้หญิงตรงหน้า หลินหรานถึงกับตะลึง
หน้าตาของนางเหมือนกับแม่ของเขาบนโลกเดิมทุกประการ เพียงแต่ใบหน้าซีดเซียวไร้ซึ่งเลือดฝาด
หลินหรานนึกทบทวนความทรงจำในสมอง
ปรากฏว่าพ่อแม่ของหลินหรานเคยเป็นนักฝึกสัตว์มาก่อน ครั้งหนึ่งตอนออกไปปฏิบัติภารกิจ กลับเกิดอุบัติเหตุขึ้นอย่างกะทันหัน สัตว์อสูรของสมาชิกในทีมคนหนึ่งเกิดเสียสติอาละวาด สังหารผู้คนอย่างไร้ความปราณี พ่อของหลินหรานก็เสียชีวิตในตอนนั้น ส่วนแม่ก็บาดเจ็บสาหัส ระดับพลังทั้งร่างสูญสิ้น
หลังจากนั้นสมาชิกคนนั้นก็พึ่งพาภูมิหลังอันแข็งแกร่งของตัวเอง จ่ายเพียงเหรียญดาวน้ำเงินจำนวนหนึ่งก็ปิดคดีลง
"หิวแล้วใช่ไหม วันนี้มีขาหมูพะโล้ที่เจ้าชอบที่สุด" หวังเชี่ยนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
หลินหรานสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง นี่คือญาติเพียงคนเดียวของเขาบนโลกใบนี้
หลินหรานเริ่มสาบานในใจว่า ต้องเป็นนักฝึกสัตว์ที่แข็งแกร่งให้ได้ ต้องรักษาอาการป่วยของแม่ให้หายขาด
"อืม อร่อยจริง ๆ!" หลินหรานหายใจโล่งอก แล้วเริ่มลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย
"เฮ้อ เหนื่อยมากใช่ไหม น่าเสียดายที่เจ้าไม่มีพลังดวงดารา ทำได้เพียงเป็นผู้เพาะเลี้ยงเท่านั้น" หวังเชี่ยนมองหลินหรานด้วยความเอ็นดู