ฮั่นเฉิงหย่งสัมผัสได้ว่าบรรยากาศเริ่มผิดปกติ รีบเอ่ยขึ้นทันที “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร กำจัดหมาป่ากินสายฟ้าตัวนั้นก่อนเถอะ”
“ฮึ!”
ซูเหิงส่งเสียงฮึดฮัดเย็นชา รีบสั่งให้อสูรม้ามังกรขั้นแปดขั้นสูงสุดของตนพุ่งเข้าใส่ก่อน หมาป่าขั้นหกเพียงตัวเดียว ยังมิใช่ถูกสังหารในพริบตาหรอกหรือ!
ส่วนหลินหรานมิได้เอ่ยสิ่งใด มีเพียงสายตาเยียบเย็นจับจ้อง กลิ่นอายประหลาดบางอย่างแผ่ซ่านออกจากกายเขา
เจียงอวี่ซีที่ยืนอยู่ข้างกายรู้สึกได้ว่าหลินหรานที่อยู่ใกล้ตัวเปลี่ยนเป็นอีกคนหนึ่ง ครั้งก่อนนางรู้สึกว่าเขานั้นสงบเสงี่ยม ดูเหมือนจะไปทางตลกโปกฮาเสียด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้สายตาของเขากลับเยือกเย็นเพียงนี้ ราวกับกำลังมองซากศพ และที่สำคัญ กลิ่นอายนี้ช่างดูน่ากลัวยิ่งกว่าตอนหัวหน้าทีมโกรธเสียอีก
หมาป่ากินสายฟ้าริมแม่น้ำจู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงอสูรม้ามังกรที่บีบเข้ามาจากท้องฟ้า รีบเงยหน้าขึ้นทันที และในวินาทีที่มันเงยหน้านั้นเอง ฮั่นเฉิงหย่งก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ตะโกนว่า “ไม่ดี!”
ในขณะที่อสูรม้ามังกรพุ่งเข้าไปนั้น ฮั่นเฉิงหย่งเผื่อใจสวมกระจกดาววิญญาณไว้ พอดีได้เห็นที่คอของหมาป่ากินสายฟ้ามีบาดแผลสีแดงเข้มขนาดเท่าชามอยู่
จากนั้นฝูงแมลงสีดำจำนวนมากก็พรั่งพรูออกมาจากบาดแผลไม่หยุดหย่อน ร่างของหมาป่ากินสายฟ้าก็เหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงแผ่นหนังเท่านั้น
“พี่ซู รีบหยุดมือ! สถานการณ์เปลี่ยนไป! มีสิ่งมีชีวิตลึกลับ!” ฮั่นเฉิงหย่งตะโกนสุดเสียง
“เจ้าคงหมายถึงแมลงธาตุมารพวกนั้นกระมัง ดูเจ้าอสูรม้ามังกรของข้าปลดปล่อยแสงทำลายล้างปราบมันให้สิ้นซาก!” ซูเหิงเห็นดังนั้นก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขามั่นใจในพลังของอสูรม้ามังกร การโจมตีเพียงครั้งเดียวย่อมสังหารได้หมดสิ้นแน่นอน