“โอ๊ะ? ของดีนี่นา ข้ายังกังวลอยู่เลยว่าจะไม่มียานพาหนะใช้” หลินหรานแฝงรอยยิ้มทันที
“รีบไปเถิด” หวังหลินจือโบกมือให้หลินหราน “ถ้าไม่ต้องรับใบสั่งมาประจำการที่นี่ ห้ามออกไปไหน ข้าคงไปด้วยกันเจ้าแล้ว”
หลินหรานกระโดดขึ้นครอบมอเตอร์ไซค์กองทัพคันนั้นทันที แล้วพูดกับหวังหลินจือว่า “วางใจเถิดท่านลุง ข้าจะไม่เป็นอะไรหรอก ข้าไปก่อนนะ”
สุ้มเสียงจบลง หลินหรานก็ขับมอเตอร์ไซค์พุ่งทะยานเข้าสู่เขตเมืองนอกทันที
......
ขณะนั้นในเขตเมืองนอก เหลยยี่และพวกกำลังเดินออกมาจากตรอกเล็ก ๆ แห่งหนึ่งอย่างช้า ๆ
“พวกเจ้าไม่รู้สึกแปลก ๆ หน่อยหรือ?” เหลยยี่เอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย
“แปลก? แปลกตรงไหน”
“พวกเจ้าไม่รู้สึกหรือว่าเขตเมืองนอกเงียบผิดธรรมชาติไปหน่อย? ลองดูตรงชายแดนสิ มีนายทหารตั้งมากมาย แต่ข้างในเขตเมืองนอกแทบไม่เห็นแม้แต่คนเดียว นอกจากคนเดินข้ามถนนแล้ว บนถนนไม่มีนายทหารสักคน แม้แต่นักฝึกสัตว์ก็ยังมีน้อยนิด”
“เจ้านี่มันไวความรู้สึกเกินไปแล้ว นายทหารที่ชายแดนเยอะขนาดนั้น คงเพราะเรื่องสังหารทั้งตระกูลเมื่อหลายวันก่อนกระมัง ส่วนข้างในเมืองนอกไม่มีนายทหารรักษา ก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือ ที่นี่มันแค่เขตเมืองนอก เว้นแต่จะเกิดเรื่องใหญ่ร้ายแรง ไม่มีใครใส่ใจหรอก”
“อีกอย่าง วันนี้มันวันสุดท้ายของศึกใหญ่สังเวียนนักฝึกสัตว์นี่นา คนส่วนใหญ่ไปดูการแข่งขันที่เขตเมืองในกันหมดแล้ว แม้ไม่ได้ไป ก็นั่งดูผ่านจอภาพถึงบ้าน จะไม่มีอะไรหรอก”