จวินหยวนเปลี่ยนเฮลิคอปเตอร์ที่เปลี่ยนขนาดได้ให้ถังซื่อกับพวก
พวกเขาออกไปอย่างดีใจ ขายาวของจวินหยวนจึงมีไม้แปะที่พูดไม่ได้แปะอยู่
ตลกละ แค่ฝีมือน้อยนิดของเธอตอนนี้ยังแก้เคล็ดปิดปากของจวินหยวนไม่ได้หรอก
แต่เธอก็ไม่อยากเงียบไปตลอด ดังนั้นก็ต้องหน้าด้านเข้าไว้
ถ้าจวินหยวนไม่แก้ เธอก็จะแปะขาอยู่อย่างนั้นแหละ
ที่ขาของจวินหยวนมีตัวถ่วงเกาะอยู่ ก็ไม่ขัดขวางเขาเดินอย่างสบาย ๆ
พี่น้องตระกูลเสิ่นสองสามคนกลับมาเห็นภาพนี้ก็นิ่งเงียบไปหลายวินาที
"คุณเสี่ยวกู๋ไท่ นี่คุณเป็นอะไรไป มีอะไรก็พูดกันดี ๆ สิ ไม่เห็นต้องมากอดขาเลย"
ที่เราพูดว่ากอดขาโดยทั่วไปมันเป็นแค่คำเปรียบเทียบ ไม่ได้ให้คุณไปกอดจริง ๆ นะ!
เสิ่นจืออินชี้ไปที่ปากตัวเอง บอกว่าพูดไม่ได้แล้ว จ้องเขม็งใส่จวินหยวนด้วยสายตาเดือดดาล
จวินหยวนจิบชาอย่างเยือกเย็น
หลานเขยก็ยังสงสารคุณเสี่ยวกู๋ไท่ของตัวเองอยู่ดี เลยพากันเริ่มปลอบ
"ท่านหัวหน้าจวิน มีอะไรคิดไม่ตกถึงต้องปิดปากเสี่ยวกู๋ไท่ของพวกเรา เขายังเด็กนัก ไม่เข้าใจเรื่องอะไรก็ให้อภัยได้หน่า"
"ก็ใช่น่ะสิ ท่านก็คงไม่อยากให้เสี่ยวกู๋ไท่เกาะขาท่านไปตลอดหรอก ลำบากแถมยังเสียมารยาทจะตาย"
จวินหยวนหัวเราะ "หึหึ": "อ้อ ข้าไม่เห็นจะลำบากเลยนี่"