หลินเฟิงพยักหน้าเอ่ยชมว่า “เป็นลูกผู้ชายจริง ๆ มา รับสุรานี่ไปก่อน”
กล่าวจบก็โยนกาสุราในมือให้เหยียนซินฮวา
เหยียนซินฮวาสอดดาบคาดเอวกลับเข้าฝัก ก่อนรับกาสุราด้วยสองมือ แล้วยกขึ้นดื่มอึกใหญ่
“สุราชั้นดี ขอบคุณท่านแม่ทัพหลินที่ประทานสุรา”
หลินเฟิงออกคำสั่งเสียงดัง
“แม่ทัพเหยียน ไปเรียกระดมกำลังของเจ้า แล้วควบคุมประตูเมืองไว้”
“รับคำสั่ง”
เหยียนซินฮวาปล่อยซ่งฉี ก่อนหันหลังชูดาบคาดเอวในมือขึ้น
“ผู้ใดเต็มใจติดตามข้าไปสวามิภักดิ์ต่อแม่ทัพหลินเฟิง ก็จงตามข้ามา!”
เขาตะโกนพลางเดินออกจากโถงใหญ่
อดีตลูกน้องของเหยียนซินฮวาต่างหันหลังเดินตามเขาออกไปโดยไม่ลังเล
ส่วนลูกน้องของซ่งฉีได้แต่มองผู้บังคับบัญชาที่คุกเข่าอยู่กลางโถงใหญ่ด้วยอาการเหม่อลอย ไม่รู้ควรทำอย่างไร
ซ่งฉีหลุดจากการควบคุมของเหยียนซินฮวา ตั้งใจจะลุกขึ้น
แต่ใครจะรู้ว่ากลับถูกหลินเฉี่ยวเม่ยถีบจนล้มคว่ำ
ทหารคนหนึ่งก้าวเข้ามา ใช้หน้าไม้จ่อร่างเขาไว้
ซ่งฉีตกใจจนไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
ทหารอีกสองคนเข้ามา ใช้เชือกมัดซ่งฉีแน่นราวกับบ๊ะจ่าง แล้วโยนเขาไปไว้ตรงมุมกำแพง
“เฉี่ยวเม่ย พาคนของเจ้าไปเกณฑ์พวกเขาเข้ามา”
หลินเฉี่ยวเม่ยขานรับ ดึงป้ายเอวของซ่งฉีมา ก่อนกวักมือเรียกองครักษ์สองคน แล้วก้าวฉับ ๆ ออกไปนอกประตูโถงใหญ่
“ผู้ใดอยากมาสวามิภักดิ์แล้วได้กินอิ่ม ก็จงตามข้ามา!”
เหล่าทหารที่ยังงุนงง เมื่อได้ยินคำว่าได้กินอิ่มก็พากันหันหลังตามหลินเฉี่ยวเม่ยไปอย่างมึนงง
เหยียนซินฮวาระดมกองม้าที่รออยู่ด้านนอกให้ควบวนรอบเมือง แล้วส่งคนไปปิดประตูเมืองทุกแห่งของอำเภอปิน