ปี้หลานในเกราะเงินได้รับข่าวเรื่องเสบียงถูกเผาในคืนนั้น
เขานำคนมุ่งหน้าไปยังค่ายเก็บเสบียงอย่างเร่งร้อน ภาพที่เห็นคือรถขนเสบียงถูกเผาจนดำเกรียมเต็มสายตา
เขานั่งอยู่บนหลังม้า รู้สึกเพียงว่ามีบางอย่างพลุ่งพล่านในอกและท้อง พุ่งกระแทกขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
เขารีบยกมือปิดปาก ฝืนกดความปั่นป่วนลงไป
“ข้ายังประเมินหลินเฟิงต่ำไป นอกจากกล้าหาญแล้ว ยัง...”
องครักษ์ที่อยู่ข้างกายรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมา
“นายท่าน มุมปากของท่าน...”
ปี้หลานรับผ้าเช็ดหน้ามา เช็ดรอยเลือดตรงมุมปาก
“ให้คนไปตรวจดูว่าเสบียงเหลือเท่าใด”
คนผู้หนึ่งรับคำสั่งแล้วออกไปทันที
“ใครเป็นผู้ดูแลที่นี่ ให้เขามาพบข้า”
คำสั่งถูกส่งออกไป ไม่นานนัก คนเถื่อนในเกราะเหล็กผู้หนึ่งก็วิ่งเข้ามา
ยังไม่ทันถึงหน้าม้าศึกของปี้หลาน เขาก็คุกเข่าลงเสียแล้ว
“ใต้เท้า ข้า...”
ปี้หลานพ่นลมหายใจออกมา
“ตัดหัวเสีย”
องครักษ์ชักดาบก้าวเข้าไปทันที คนหนึ่งกดร่างชายในเกราะเหล็กไว้ ไม่สนใจเสียงร้องตะโกนอย่างเจ็บปวด แล้วฟันดาบลงไป
ศีรษะคนหนึ่งกลิ้งตกลงตรงหน้าม้าของปี้หลาน
มีคนเข้ามารายงาน
“ใต้เท้า เสบียงเหลือไม่ถึง 30 คันแล้ว”
ปี้หลานครุ่นคิดคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกวักมือเรียกนายทหารที่ติดตามมาด้วยให้เข้ามา
“วันนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องยึดป้อมให้ได้ มิฉะนั้นพวกเจ้าทุกคนจงไปตายเสีย!”
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างเข้าใจดี
เสบียงเหลือเพียงเท่านี้ คงพอใช้ได้อีกหนึ่งถึงสองวัน
หากวันนี้ยึดป้อมหลิ่งโตวจื่อไม่ได้ ทหารนับหมื่นก็จะไม่มีข้าวกิน