เหวินเฉิงเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น ยามคับขันกลับแสดงให้เห็นถึงความสามารถทั้งด้านบุ๋นและบู๊
ตามคำแนะนำของเหวินเฉิง ไป๋จิ้งแสร้งทำท่าทีสงบนิ่งเป็นปกติ ทุกวันนางออกเดินตรวจดูทั่วทุกแห่งในป้อม ถามไถ่เรื่องต่าง ๆ
ทั้งยังพูดคุยกับช่างฝีมือถึงวิธีปรับปรุงขั้นตอนการทำงาน
สิ่งเหล่านี้ช่วยให้ทหารและชาวบ้านในป้อมสงบใจลงได้ไม่น้อย
นอกจากนี้ ไป๋จิ้งยังเรียกเหล่าแม่ทัพระดับสูงมาพบที่กองบัญชาการอยู่เนือง ๆ บ้างร่วมรับประทานอาหาร บ้างไต่ถามความคืบหน้าในงานของแต่ละคน
ไป๋จิ้งเข้าใจดี
หากป้อมหลิ่งโตวจื่อขาดหลินเฟิงคอยค้ำจุน เกรงว่าคงใกล้ถึงคราวแตกสลาย
ผู้ที่มีจิตใจแน่วแน่ที่สุดในป้อมคือหวังเฉียน
เขาไม่ฟังการหารือหรือวิเคราะห์ใด ๆ ยังคงออกตรวจประตูเมืองทั้งสี่ทุกวัน ไม่เคยขาด
ในใจเขา หลินเฟิงต้องกลับมาแน่นอน ไม่มีทางเป็นอื่น
ฉินฟางประจำการอยู่ที่เมืองชิงสุ่ย มิได้อยู่ในป้อม
แม้หูจิ้นไฉ จางฉางโหย่ และหลี่ตงไหลทั้งสามจะมีจิตใจแน่วแน่ ทว่ายามดึกสงัดไร้ผู้คน พวกเขาก็อดวางแผนเผื่ออนาคตของตนไม่ได้
พวกเขาคิดว่า ตราบใดที่หลินเฟิงยังอยู่ พวกตนก็พร้อมตายในสนามรบเพื่อเขา
แต่หากหลินเฟิงไม่อยู่แล้วเล่า พวกเขาจะไปทางใดต่อ?
ยามนี้ ในป้อมยังมีขุนนางฝ่ายบุ๋นอีกหลายคนที่ติดอยู่ที่นี่
เฉาเต๋ออวิ้น นายอำเภอชิงสุ่ย กู่หวยเซิง นายอำเภอปิน หวังฟู่ไหล จู่ปู้ และไป๋จ้านเหวิน รองนายอำเภอ
เฉาเต๋ออวิ้นอายุมากที่สุด และเป็นคนที่ปล่อยวางได้มากที่สุด
เขาหาความสุขจากสิ่งรอบตัว ไม่ปล่อยให้เรื่องภายนอกรบกวนจิตใจ
ขุนนางที่ว่างงานอย่างเซี่ยอวิ้นหลิงกับลวี่ซื่อต๋า
ขุนนางว่างงานทั้งสองเป็นพวกเดียวกับเตี่ยนสื่อจางลี่เฉิง มักมารวมตัวกันพูดคุยเรื่องบ้านเมือง
พวกเขาล้วนเป็นจิ้นซื่อจากต้าจง จึงดูแคลนสถานะถงเซิงของกู่หวยเซิงและคนอื่น ๆ