หลินเฟิงพาไป๋จิ้ง เซี่ยจ้ง หลี่หู่ และคนอื่น ๆ อ้อมตรวจตรารอบเมืองหนึ่งรอบ ก่อนกลับไปยังกองบัญชาการ
อำนาจของเว่ยเป้าขยายเพิ่มขึ้นอีก ไม่เพียงรับผิดชอบการสอดแนมนอกเมืองของทหารม้าสอดแนม
การติดต่อสื่อสารภายในเมืองก็อยู่ในความดูแลของเขาด้วย
บัดนี้เขตเมืองขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า การส่งข่าวไปมาจึงต้องมีคนขี่ม้าศึกโดยเฉพาะจึงจะส่งถึงได้อย่างรวดเร็ว
หลินเฟิงจึงจัดตั้งหน่วยส่งข่าวขึ้น ให้เว่ยเป้าเป็นผู้รับผิดชอบ
ภายในกองบัญชาการ ฉุยอิ๋ง ซูหยุ่น ฉู่เจียว และคนอื่น ๆ ยังไม่จากไป ต่างรออยู่ที่นี่
หลินเฟิงรู้สึกประหลาดใจ ข่าวคนเถื่อนสองหมื่นบุกโจมตีป้อมหลิ่งโตวจื่อนั้น ทุกคนล้วนทราบแล้ว
หากพวกเขายังไม่ไป เกรงว่าจะไม่ทันการณ์
หลินเฟิงกวาดตามองคนทั้งหลาย ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้
“อย่างไรหรือ ทุกท่านคิดจะร่วมกับข้าปกป้องบ้านเมืองหรือ?”
“ต้องพูดว่าต่อต้านคนเถื่อนต่างหาก”
ฉุยอิ๋งกลอกตามองเขา
“บ้านของพวกเราไม่ได้อยู่ที่นี่เสียหน่อย จะพูดว่าปกป้องบ้านเมืองได้อย่างไร”
หลินเฟิงยิ้มกล่าว “บ้านเรือนกับที่ดินที่นี่ราคาถูก พวกเจ้ามาตั้งรกรากกันที่นี่ได้นะ ข้าลดราคาให้พวกเจ้าได้”
ซูหยุ่นส่ายหน้า “ดูท่าทางเจ้าแล้ว เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าเจ้าไม่หวังดี”
หลินเฟิงโบกมือ “พูดเรื่องสำคัญเถิด หากพวกเจ้ายังไม่ไป พอกองทัพคนเถื่อนมาถึงแล้วคงออกไปลำบาก”
ฉุยอิ๋งกล่าวอย่างขุ่นเคือง “เป็นเพราะเจ้าทั้งนั้น ยึดทรัพย์ผู้อื่นโดยไร้เหตุผล ทั้งยังคุมขังทูตของพวกเขา จึงทำให้พวกเขาโกรธแค้น”
“หึ คนเถื่อนบุกเข้ามาในเขตแดนต้าจง เผาฆ่าปล้นชิง ทำชั่วสารพัด พอถึงปากเจ้า กลับกลายเป็นว่าข้าไปยั่วยุพวกเขาเสียอย่างนั้นหรือ?”