หลินทงเห็นหลานชายตนทำเรื่องนี้เอิกเกริกถึงเพียงนี้ ก็หัวเราะเยาะอยู่ในใจ
หากไม่สำเร็จ นอกจากจะขาดทุนแล้ว เกรงว่าคงขายหน้าอย่างหนัก
ส่วนหลินเฟิงกำลังวุ่นอยู่กับการทำเครื่องหมายหลายจุดลงบนแผนที่ จากนั้นก็สั่งให้คนขุดหลุมตามตำแหน่งที่ระบุไว้
คว่ำชามใบหนึ่งลงในหลุม
ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินคนกล่าวว่า ยามชาวนาขุดบ่อ หากต้องการรู้ว่าใต้ดินมีแหล่งน้ำหรือไม่ ก็ใช้วิธีพื้นบ้านเช่นนี้
ผ่านไปหนึ่งคืน หากมีหยดน้ำอยู่ในชามที่คว่ำไว้ ก็แสดงว่าบริเวณนี้มีโอกาสสูงที่จะมีแหล่งน้ำ
แม้วิธีนี้จะไม่แม่นยำนัก แต่ก็ช่วยเพิ่มโอกาสขึ้นได้มาก
ขั้นต่อมา หลินเฟิงเริ่มทำเครื่องมือขุดบ่อ
ที่จริงแล้วไม่ได้ซับซ้อน เพียงหล่อเหล็กเป็นหัวสว่านเกลียวยาว มีขนาดราวถังน้ำ รูปร่างคล้ายหัวสว่านที่หมุนลงไปพร้อมพาดินขึ้นสู่พื้นดิน
ยุคสมัยนี้ไม่มีไฟฟ้า จึงทำได้เพียงใช้วัวหรือม้าลากให้หัวสว่านหมุน
หลินทงกล่าวว่าต้องขุดบ่อลึกมากจึงจะมีน้ำ
แต่ถึงอย่างไรก็ยังตื้นกว่าบ่อในยุคปัจจุบันมาก ลึกเพียงสามถึงห้าจั้งก็นับเป็นบ่อลึกแล้ว
เมื่อเจาะจนได้บ่อลึก ก็นำท่อเหล็กที่หล่อไว้หย่อนลงไป แล้วใช้ปั๊มน้ำมือโยกซึ่งชาวบ้านนิยมใช้กัน ดึงน้ำขึ้นมา
นี่คือภาพแสดงขั้นตอนการตักน้ำที่หลินเฟิงวาดขึ้น
แม้จะกล่าวได้ง่าย แต่หลินเฟิงใช้เวลาถึงสองวันกว่าจะวาดแบบออกมาได้อย่างพอใจ
ปัญหาสำคัญคือจะผนึกจุดเชื่อมต่อของท่อเหล็กอย่างไร
หลินเฟิงใช้แม่พิมพ์ทำเกลียวเป็นครั้งแรก จากนั้นนำไปขัดแต่งแล้วต่อท่อเหล็กสองท่อนเข้าด้วยกัน
บริเวณรอยต่อใช้กาวน้ำผสมแป้งสาลีเป็นวัสดุอุดรอยรั่ว
อีกเรื่องหนึ่งคือแหวนผนึกของปั๊มน้ำมือโยก ซึ่งต้องการความแม่นยำสูง ห้ามมีอากาศรั่ว