หลินเฟิงครุ่นคิดอยู่นานก็ยังคิดไม่ออก
เขาหันกลับไปควบม้ามุ่งหน้าเข้าไปในป้อม
กลับไปดูให้รู้กันดีกว่าว่าใครกันแน่ที่ต้านทานสิ่งล่อใจไม่ไหว จนทรยศเขา
กองกำลังของหลินเฟิงขยายตัวรวดเร็วเกินไป ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีทั้งคนดีและคนเลวปะปนกัน
นี่เองคือเรื่องที่ทำให้เขาปวดหัว
ยากจะอบรมผู้ใต้บังคับบัญชาให้จงรักภักดีได้ในเวลาอันสั้น
หลินเฟิงเองก็ไม่ได้คาดหวังมากนักว่าการไล่ตามเซี่ยจ้งจะได้ผล
เพราะฝีมือของคนผู้นั้นเกินกว่าที่เซี่ยจ้งกับพวกจะรับมือไหว
เมื่อหลินเฟิงเข้าเมือง ก็ตรงไปยังคุกใหญ่หลังป้อม
เขตเรือนจำเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ทหารหลายนายกำลังเก็บกวาดสถานที่เกิดเหตุ
“หลี่หู่อยู่ที่ใด?”
ทหารนายหนึ่งรีบตอบ “ท่านแม่ทัพ แม่ทัพหลี่ได้รับบาดเจ็บ กำลังรักษาตัวอยู่ขอรับ”
หัวใจหลินเฟิงพลันหนักอึ้ง
อีกฝ่ายมีฝีมือสูง หลี่หู่คงแย่แล้ว
เขาตามทหารไปยังห้องแห่งหนึ่ง เห็นหลี่หู่นอนอยู่บนเตียง หมอคนหนึ่งกำลังพันแผลให้
หลินเฟิงเข้าไปหา ยื่นมือจับชีพจรของหลี่หู่
ชีพจรแม้จะแผ่วเบา แต่ยังคงเต้นอย่างทรหด
เขาถอนหายใจ “หมอ อาการเป็นอย่างไรบ้าง?”
“เอ่อ ท่านแม่ทัพหลิน เขาถูกฟันสองแผล บาดแผลลึกมาก ไม่รู้ว่าจะผ่านพ้นไปได้หรือไม่”
หลินเฟิงพยักหน้า “ตั้งใจรักษา ยื้อชีวิตเขาไว้ให้ได้”
“ขอรับ ท่านแม่ทัพหลิน ข้าจะพยายามอย่างสุดกำลัง”
ยังมีองครักษ์บาดเจ็บอีกสองคน แต่อาการไม่ร้ายแรง
หลินเฟิงหันหลัง เดินเข้าไปในห้องขังที่คุมขังน่าหลาน แล้วกวาดตามองสภาพภายในอย่างละเอียด
หูจิ้นไฉติดตามเขาอยู่ด้านหลังตลอด
“พี่ใหญ่ นางคนเถื่อนหนีไปแล้วหรือ?”