หลี่ชิ่งหนานมองกระดาษที่มีเส้นบรรทัดสีแดงซึ่งเขียนด้วยลายมือทรงพลังและลู่ลมอย่างมาก
"ฉันขอสารภาพผิดอย่างสุดซึ้งและสำนึกผิดต่อการกระทำของฉันที่ละเมิดกฎของกองทัพ โดยปีนกำแพงออกไปจากจุดกึ่งกลางระหว่างประตูเหนือและประตูใต้ของกองพลทหารภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประมาณหนึ่งพันเจ็ดร้อยยี่สิบห้าเมตรจากทิศตะวันตกไปตะวันออก ในคืนวันที่สิบห้า ธันวาคม ปีหนึ่งพันเก้าร้อยหกสิบเจ็ด เวลายี่สิบเอ็ดนาฬิกาสามสิบนาที
จากนั้นเดินทางไปยังภูเขาขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ทางเหนือของกองทัพสามพันเจ็ดร้อยยี่สิบห้าเมตร เพื่อทำการล่าสัตว์เป็นเวลาสองชั่วโมง โดยจับกระต่ายป่าได้สิบเจ็ดตัว ไก่ป่าแปดตัว และกวางหนึ่งตัว เพื่อแสดงความละอายใจและโทษตนเองอย่างสุดซึ้ง
เนื่องจากฉันได้ละเมิดข้อบังคับข้อที่ยี่สิบแปด 'xxxxxxxxxx......' และข้อที่หนึ่งร้อยห้าสิบสาม 'xxxxxxx......' ของกองทัพ
ฉันสำนึกผิดอย่างยิ่ง เพราะการกระทำของฉันไม่สอดคล้องกับคำประกาศอันล้ำสมัย 'xxxxx', 'xxxxx' และ 'xxxxxx' ในหนังสือแดง ฉันรู้สึกผิดอย่างมากจนนอนไม่หลับทั้งคืน รู้สึกกระสับกระส่ายและหวาดหวั่น ไม่รู้ว่าจะต้องแสดงออกถึงความด้อยค่าของฉันต่อมาตุภูมิอย่างไร