วันนี้แสงอาทิตย์สดใส สายลมยามเช้าพัดเย็นสบาย กระทบผิวกายให้ชุ่มชื่น ไล่ความร้อนระอุของฤดูร้อนไปได้บ้าง
เซี่ยหลีรำคาญที่ต้องขนของมากมาย เธอเก็บสัมภาระทั้งหมดใส่พื้นที่เก็บของ เหลือเพียงห่อผ้าใบเล็กๆ ที่ไม่ใหญ่และเบามากสะพายหลัง
ระหว่างทางเธอถือแผนที่ง่ายๆ ที่เซี่ยหงฉีวาดไว้เพื่อรีบไล่เธอออกจากบ้าน เดินทางมาถึงจุดนัดพบอย่างร่าเริง
แต่ไกลๆ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้โฮ ฟังดูแล้วเซี่ยหลีตาเป็นประกาย ก้าวเท้าเร็วขึ้นทันที
พอเข้าไปใกล้ก็เห็นเด็กสาวคนหนึ่งใส่เสื้อเชิ้ตสีชมพูมีลายดอกไม้สีขาว ถักเปียสองข้าง นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่กับพื้น
“หนูไม่ไป! หนูไม่ยอมไปชนบท! เมื่อก่อนพวกคุณบอกว่าจะหางานให้หนู ให้หนูอยู่เมือง ตอนนี้กลับพูดไม่รักษาสัญญา!”
สามีภรรยาที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าเจ็บปวด
หญิงสาวเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด พยายามปลอบโยน: “เป็นแม่ที่ผิดเอง เงินในบ้านมีพอซื้องานได้แค่ตำแหน่งเดียว น้องชายของเธอยังเล็ก ถ้าต้องไปชนบทเขาแน่ใจว่าทนไม่ไหว