ต้าเฮย์หันกลับไปมองทิศทางที่ชามข้าวของมัน "หนี" ไป กองขนสีดำสนิททั้งหน้าแทบจะดูไม่ออกว่ามีสีหน้าใดๆ แต่มันกลับทำให้คนดูรู้สึกได้ถึงความลังเลใจแบบมนุษย์อย่างยิ่ง
ขาหน้าถลาไปทางซ้ายที ทางขวาที ไปมาหลายรอบก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะวิ่งไปทางไหน
ในขณะที่มันกำลังลังเล ก็เห็นคนสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวหลายคนวิ่งมาจากที่ไกลๆ มือของพวกเขาถือชามข้าวของมัน
ต้าเฮย์ตาเป็นประกายทันที ไม่ลังเลอีกต่อไป กระดกหางวิ่งเข้าไปหา
ชามข้าวถูกส่งคืนให้มันแล้ว มันจะได้ถือชามข้าวไปหาพ่อเพื่อเอาซี่โครงสองชิ้น
ทหารหนุ่มหน่วยครัวหลายนายเก็บ "ชาม" ต้นเหตุของเรื่องได้ แล้วรีบวิ่งไล่ตามออกมา ไม่แปลกใจเลยที่เห็นลานหลังบ้านว่างเปล่า คนทำเรื่องชั่วหายไปจนหมดสิ้น ทำให้พวกเขาโกรธขึ้นมาในใจทันที
หัวหน้าหน่วยครัวคำรามเสียงดัง: "ไอ้พวกเด็กเวรพวกนี้ กล้าทุบกระจกห้องครัวของหน่วยครัวเลยเหรอ!
อย่าให้ฉันจับตัวได้เชียว ไม่เช่นนั้นต่อไปก็อย่าหวังว่าจะได้กินข้าวอีก!"
ในขณะที่เขากำลังโกรธจัด คิดว่าวันนี้คงจับตัวคนไม่ได้แล้ว กลับเห็นสุนัขดำตัวใหญ่ตัวหนึ่งวิ่งมาหาเขาอย่างร่าเริง กระดกหางไปมา แล้วงับชามเหล็กในมือเขาเข้าปากงับหนึ่งคำ
หัวหน้าหน่วยครัว: ...?
สุนัขขนสีแดง ทั้งเขตทหารมีเพียงตัวเดียวเท่านั้น
หัวหน้าหน่วยครัวยิ้มให้ต้าเฮย์อย่างค่อนข้างดุดัน ลูบคอต้าเฮย์ แล้วพูดอย่างอารมณ์ดี: "ต้าเฮย์เอ๊ย ชามเหล็กใบนี้ของแกเหรอ?"