ผู้การหวังแอบไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ เซี่ยหลีอายุยังน้อย รถเป็นของมีค่ามาก ต่อให้พ่อเธอเป็นผู้บัญชาการกองพล ก็ไม่น่ากล้าพอจะใช้รถของกองทัพมาให้ลูกสาวตัวเองถอดแบตเตอรี่เล่นทุกวัน
แต่ตอนนี้สถานการณ์คับขัน คุณเซี่ยก็ไม่น่าจะเป็นคนไม่รู้จักหนักเบา
เขาทำหน้านิ่งมองเซี่ยหลี "ซ่อมได้จริงหรือ?"
เซี่ยหลีมองผู้การหวังด้วยสายตาแน่วแน่ น้ำเสียงเด็ดขาด "ได้"
ผู้การหวังเห็นว่าเธอไม่ได้พูดเล่น ก็เม้มริมฝีปากกัดฟันพูดว่า "ดี! ฉันจะไปกับเธอ!"
"เสี่ยวเจ้า เธออุ้มเด็กอยู่ในรถ ฉันกับคุณเซี่ยไปซ่อมแบตเตอรี่กัน"
จ้าวเฉียง: "รับทราบ!"
เซี่ยหลีคิดในใจ นายลงไปด้วยก็เปล่าประโยชน์ จริงๆ แล้วฉันแค่เอาลูกไปส่งให้เรียบร้อยแล้วจัดการเองได้ทุกอย่าง
รู้ว่าถึงบอกไป ผู้การหวังก็ไม่เชื่อ และไม่ยอมแน่นอน ก็เลยไม่ได้พูดอะไรอื่น แค่พยักหน้า