สีหน้าของเซี่ยหงฉีดูแย่เหมือนกลืนแมลงวันเข้าไป ถ้าเขากล้าหลอกน้องสาวแบบนี้จริง ๆ พ่อของเขาต้องตีขาหักแน่
หน้าเย็นยัดเงินกับคูปองในกระเป๋าทั้งหมดให้เธอ
เงียบไปครู่หนึ่ง ด้วยสำนึกสุดท้ายของการเป็นพี่ชาย เขาเตือนด้วยความหวังดีว่า "ไปอยู่ชนบทไม่เหมือนอยู่บ้าน ปัญญาชนที่อยู่ห้องเดียวกันมีทุกประเภท ไปถึงก็เก็บเนื้อเก็บตัวหน่อย อย่าหุนหันพลันแล่นเหมือนตอนนี้อีก
ถึงตอนนั้นแม้พ่อแม่จะอยู่ด้วย ก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้"
เซี่ยหลีฟังออกว่าอีกฝ่ายกำลังจริงใจอยากเตือนเธอ ถึงแม้จะไม่ได้ตั้งใจฟัง แต่ก็พยักหน้าให้
ถามเซี่ยหงฉีด้วยความจริงใจเต็มเปี่ยมว่า "ถ้าเงินกับคูปองฉันหมดแล้ว ฉันเขียนจดหมายมาขอพี่ได้ไหม!"
เซี่ยหงฉี "……ไปให้พ้น"
เซี่ยหงฉีถูกน้องสาวถีบเข้าอย่างแรง รอยฟกช้ำที่ขากว่าไม่หายไปกว่าสิบวัน
เซี่ยหลีถือใบแจ้งการไปอยู่ชนบท เปิด "แผนที่นำทางเซี่ยหงฉี" กลับบ้านอย่างอารมณ์ดี หลังจากนั้นก็เปิด "แผนที่นำทางแถมพาหนะหลี่ชิ่งหนาน" ออกไปข้างนอกเพื่อซื้อของ
ได้ยินว่าเกาะทะเลนั่นไม่มีอะไรเลย ของใช้จำเป็นเพื่อความอยู่รอดต้องเตรียมไว้!
พอเธอหอบข้าวของพะรุงพะรังกลับบ้าน ก็ได้ยินเสียงเกรี้ยวกราดของเซี่ยเจี้ยนกั๋วมาจากในบ้าน
"แกนี่มันลูกอกตัญญู! เพื่อตัวเองจะได้ไม่ต้องไปอยู่ชนบท ถึงกับทำร้ายแม้กระทั่งน้องสาวตัวเอง! แกยังเป็นคนอยู่ไหม!?